І Любка пераможна паглядзела на Маўчуна. Але неўзабаве ўжо расчаравана адвярнулася — на твары ягоным была нейкая дурная палёгка.
“А можа, ты там з кім сустракаешся тайна? А, Маўчун? Ці... Не! Прыдумала! Ты там ня голых жэншчын, ты там журналы па гусяводзтву разглядваеш! І на іх дрочыш! Цябе гусі ўзбуджаюць! У цябе нават на мяне не стаіць! Я ж бачу!”
Маўчун скрывіўся, як ад зубнога болю.
“Ну ты і дурная, Любка! А я табе яшчэ падарунак заказаць хацеў, па інтэрнэце. Пудру там, шмудру... А ты сама ўсё папсавала...”
“Падарунак?” — Любчын твар успыхнуў ад цікавасьці.
І тут у кішэні ў Маўчуна зазваніла мабілка. І на сэрцы неяк цяжка зрабілася, як камень хто на грудзі паклаў.
“Да”, — сказаў ён, прыціснуўшы тэлефон да вуха. А Любка гэтая, дурніца, зьмяёй скруцілася, ды руку выкруціла, ды пад вуха пальцамі сваімі лакіраванымі скочыла — і немаведама якім чынам мабілка ў яе руках апынулася. І вось ужо яна яе да свайго вуха прыціскала. Маўчун паваліў яе, каб забраць.
“Там дзевушка! — зашаптала Любка, зрабіўшы страшныя вочы. — Чый гэта голас? Не магу пазнаць! Дзевушка! Ну Маўчун, ну скаціна! Ну кабель! Са мной круціць, бясстыдная рожа, падарункі абяцае, а сам...”
“Да”, — задыхаючыся, сказаў таропка Маўчун, падымаючыся з гарачага Любчынага цела — ён і ня думаў, што яна такая прыемная на дотык.
“Маўчун, — загаварыла трубка хутка і дзелавіта. — Гэта я, Стэфка. Калі ты не адзін, кашляні. Гэта важна”.
Маўчун закашляўся.
“Я зараз, — сказаў ён, паказваючы Любцы, каб не ішла за ім. — Зараз. Чуеш? Гавары!”
І пабег з тэлефонам ля вуха да лесу. Бег і шаптаў, і словы ўсё роўна выходзілі крыкам, прыцішаным, сарваным, закаханым:
“Ты дзе? У лес не ўцякай, там паўсюль салдатня. Я нешта прыдумаю!”
Напэўна, яму падалося, але ў трубцы пачуўся пяшчотны сьмех.
“Слухай уважліва, — Стэфка прамаўляла словы спакойна, выразна, нібы яму ў школе дыктавала. — Я на старым месцы. Да мяне не хадзі. І вось тваё другое заданьне. Зрабі так, каб чалавек, які выйшаў з паліклінікі на вуліцы Кісялёва, не гаварыў з птушкай. Ты зразумеў?”
“Так!”
“Паўтару: каб чалавек, які выйшаў з паліклінікі на вуліцы Кісялёва, не гаварыў з птушкай. Ён ня той, за каго сябе выдае. Ясна? Тады ў нас ёсьць шанец. Маўчун? Ты мяне чуеш?”
“Так”.
“Ты ж яшчэ не атрымаў адказы на ўсе свае пытаньні. Праўда?”
“Так”.
“Ты іх атрымаеш. Абавязкова атрымаеш. Па гэтым нумары не звані. Усё. Будзь Маўчуном і — моцны Жбуць!”
“Што?”
“Усё. Абдымаю. Маўчы”.
І ў трубцы пайшлі гудкі. Агаломшаны, Маўчун яшчэ колькі сэкундаў слухаў іх — і ўсё спадзяваўся, што пачуе зноў гэты голас.
Голас, які мог усё патлумачыць — але не хацеў.
***
Пакуль Маўчун дабраўся да хаты пана Какоўскага, дык пасьпеў супакоіцца. Цяпер ён нават песеньку насьвістваў, чаго зь ім раней не здаралася. Зайшоў з задняга боку, шмыгнуў на гарод, пагрукаў у акно.
“Пане Какоўскі!”
Нічым хата пана Какоўскага не азвалася. Хіба што загуў вецер у страсе, ды нябачная апошняя муха з таго боку шкла забілася, сонная, ды патлумачыла, раздражнёная, што няма хазззяіна, пайшоў хазззяін, і хто знае, куды...
Маўчун абагнуў хату, таўхануў дзьверы. Смурод кінуўся ў нос, прымусіў затрымаць дыханьне. Маўчун уключыў сьвятло. У хаце пана Какоўскага было сыра, на голым матрасе жаўцела пляма, у куце пацук даядаў засохлы тварог. І паўсюль валяліся кнігі... Маўчун падабраў адну, разгарнуў, пачаў чытаць. Нешта пра першабытных людзей. Маўляў, лясоў усяго два. Адзін андартальскі, а другі не.
Ён абвёў вачыма пакой — і раптам здагадаўся. Выскачыў стрымгалоў з хаты і памчаўся па вуліцы.
Ён бег, высока падымаючы ногі, пераскокваючы замерзлыя лужыны, падлятаючы ў паветры, быццам на ровары з трампліна кідаўся ў бездань, ногі ўжо самі весела несьлі яго, малоцячы гразь, — і ўсё роўна адчуваў, што бяжыць ён неяк занадта павольна. Раней бы ён такую адлегласьць за якія хвілін сем адолеў, а тут, падалося, бяжыць ужо вечнасьць, а наперадзе яшчэ толькі засьвяціў агеньчык бацькавага акна.
Яшчэ досыць далёка ад яго, але ўжо выразная, крывая, напружаная, да гэтага акна імкнула постаць чалавека.
Пабачыўшы яе, Маўчун нібы матор у сабе адчуў. Як задаў наперад ходу — ажно не разьбіраў ужо сам, што перад ім, толькі вецер сьвісьцеў увушшу.
Сьпіна рабілася ўсё бліжэй. Знаёмая сьпіна з торбай на плячы.
“Пане Какоўскі!” — Маўчун схапіў яго за рукаў. Перад вачыма было цёмна: ці то ён асьлеп, ці то месяц схаваўся, каб ня бачыць, што зараз на зямлі дзеецца будзе, ці то глядзеў Маўчун ня ў твар пану Какоўскаму, а ў ягонае пуза, што выглядвала з-пад расхрыстанага паліто.