І вось Бянігна ўжо ішла па знаёмых ёй адной сьцежках, трымаючы ў руках лішняе, лішняга ня слухаючы, на лішняе не наступаючы. Гу-у-у, гу-у-у, кажуць ёй то з аднаго, то з другога боку, але ніхто яе не даганяе, ніхто не перабягае дарогу, ніхто не цікавіцца, што яна трымае ў руках. “Ну што вы хочаце, га, што вы хочаце, — паўтарае ціхутка старая Бянігна, коцячыся колам па неандартальскім лесе да запаветнага пня, — гу ды гу, гу ды гу, пакарміла б вас, дык вам адны косткі падавай. Вось жа нелюдзі, а ўсё роўна шкада вас, пагладзіць бы кожнага па карку, ды за вушамі пачухаць, дык мо і замаўчалі б, і сагрэліся нарэшце...” Усё цяплей і цяплей у неандартальскім лесе, вось ужо і зусім горача, у Бянігны пот з ілба ліецца, засьціць вочы, а яна ўсё глыбей у лес заходзіць, і паўтарае сама сабе, аднымі вуснамі:
“Ну што вы пасталі тутака, бедныя, вось жа інастранцы, туркі малыя, пастаяла б з вамі, але не магу, усё, што маю пры сабе, усё лішняе, усё, што маю, не маё...”
Вось і пень той запаветны, а ля пня пінжак пасьцелены, прымяты, быццам на ім толькі што мужчына нейкі сядзеў. А мо і ляжаў, папяроску пакурваючы, а зараз адышоў за дрэва. Бянігна кідаецца подбегам да таго пня, лішняе на пінжак паклала — і назад. Колькі ўжо лішняга пакінула яна на тым пінжаку, а кожнага разу, як вяртаецца, там пуста. Мабыць, забірае нехта. А хто забірае і нашто — гэта ўжо не яе, Бянігны, справа.
“Сколько я вам должна?” — пытаецца жанчына, закурваючы новую цыгарэту. Тры недапалкі яна кінула проста на зямлю і расьціснула абцасам свайго высокага бота. Пакінула лішняе на Бянігніным двары — ну й добра. Бянігна ўсьміхаецца і махае ёй рукой: едзь ты ўжо дадому. Вары манную кашу, набірай ваду ў белую ванну, выпі крышачку, крадком, каб муж ня бачыў, але толькі грамулечку. І калі малога памыеш, сама ў ванну залезь, усім сваім белым целам. Жанчына ня чуе, ёй падаецца, што на яе ветрам падзьмула: сухім, гарачым, як з пустыні, дзе яна некалі на экскурсіі пазнаёмілася з адным арабам.
“Ніскока! — кажа хлопчык. — Мам, ніскока!”
І Бянігна ківае. Ніскока.
Бянігна і так багатая. Колькі яна ўжо людзей лечыць — столькі не жывуць. Колькі разоў яна ў неандартальскі лес хадзіла — за той час можна ўвесь андартальскі сто і адзін раз абысьці. Бянігна такая багатая, што яна з кожным падзяліцца можа: у яе пад масьнічынай каля печкі слоік схаваны, а ў ім столькі грошай, што на харошую дамавіну хопіць, сасновую. Са смалістым пахам, нямулкую, невялікую, акурат каб легчы і сьветам накрыцца. Цэлыя два мільёны там ляжаць, пад знаёмай масьнічынай у слоіку. Два мільёны — тое ж, мабыць, добрыя грошыкі. Ня можа харошая дамавіна болей каштаваць. Трэба было сястры напісаць, запытацца, колькі цяпер дамавіны каштуюць, ды саромеецца Бянігна, засьмяе яе сястрыца, скажа: канчай, лепш у бальніцу давай цябе пакладзем, зяць яе даўно прапануе, у яго прыяцель урачом у Паставах, усё арганізуе як найлепей.
Дый, калі шчыра, шчыра-шчыранька гаварыць, як з возерам ці зь лесам, ня хоча Бянігна ў сасновую дамавіну лажыцца. І ў бярозавую ня хоча, і ў фанерную. А хоча, каб аднойчы ў неандартальскім лесе яе інастранцы гэтыя, туркі нянашыя, паклікалі і сказалі: што ж ты, жанчынка, усё па нашым лесе бегаеш? Заставайся, баба, з намі, жыві сабе, ля вогнішча грэйся, і гудзі сабе ціхенька на свае бабскія грудзі старэчыя: гу-у-у, гу-у-у... Калі б такое адбылося, калі б ведала, што чакае яе ў хаце няўтульная сасновая дамавіна за два мільёны, дык Бянігна засталася б, вось як на духу — засталася б. Бо няможна ёй у андартальскім лесе мёртвай проста так пад зямлёй ляжаць, лынды біць. Машыны будуць пад акно езьдзіць, дзеці, мужыкі, жанчыны іхныя будуць каля парога таптацца, курыць, лаяцца, зазіраць у хату: где вы, бабушка, мы к вам из самого Минска приехали, полечите нас, а то пазадушваемся ўсе, і дзяцей пазадушваем, бо няма ўжо моцы так жыць, палячыце, скока мы вам далжны? А хата пустая. Няма каму ў неандартальскі лес схадзіць, лішняе занесьці, сваё забраць, зь людзямі падзяліцца. Як так? Хіба яна мае такое права?
Таму трэба хадзіць. Куды падзецца. Ніхто яе ў неандартальскім лесе не чапае. Прывыклі. Дый што да яе чапляцца, яна ж шкоды ня робіць, старая Бянігна хутка ходзіць, дарма што ногі баляць і сьпіна не разгінаецца, сюды-туды — толькі вачыма сваімі чырвонымі бліснулі на яе, а яна ўжо назад вяртаецца.
Нельга ёй у магіле вечным сном спаць. Столькі клопату людзям будзе. Яе хату яшчэ знайдзі. А потым дамавіну за дзесяць кілямэтраў заказвай, яміну капай, папа кліч, памінкі ладзь... Той поп, можа, да яе і не паедзе, нават калі яму два мільёны аддаць. Ня верыць бацюшка ў неандартальскі лес. Ды Бянігна і не крыўдуе. Яму і не паложана верыць. Ён жа сьвяшчэннаслужыцель.