— Паверыў? Ха-ха-ха-ха-хэ-хэ-хэ... гэ-гэ-гэ...
— Ён сам адзін аб гэтым ведае! Але напалохацца напалохаўся: я прапанаваў яму сустрэчу з усім нашым калектывам. Адразу затросся ды запацеў, бы ўпасвены пац! Бываў, відаць, на такіх... Яму таксама хлеб мілы, і то штораз большы кавалак яго. А ў чыіх ён, бохан, руках? У нашых, хлопцы! — стомлена смяяўся.
— Пан Андрэй, быць вам дырэктарам! — сказаў нейкі стары.
Дырэктар жа быў не менш цікавы рэляцыі. Цяпер Андрэй мог заглядваць да яго, не пытаючыся ў сакратаркі.
— Пайшоў як намылены! — сказаў дырэктару пра журналіста. — Я і паловы ўсяго не выклаў яму...
— Што ён казаў?
— Амаль нічога. Гавораць калегі, што ён чутанькі лобам люстра ў холе не разбіў, ачмурэлы!
— Ось так і ёсць з гэтымі журналістамі: пішуць, пішуць, а калі даходзіць да канфрантацыі — нагавіцамі трасуць, — як быццам паверыў дырэктар. — Таленавітыя ў нас звяліся, — дадаў у задуменні. — Што ж, пан Андрэй, дзякую вам, — ён пахіліўся над якімсьці распараджэннем.
Андрэй чамусьці не здолеў сабрацца з духам да канца работы.
...У куце, за пісьмовым сталом яго пакоя, паскрыпваў воз. З натугай, у пясчаных каляінах...
Дома ён навёў лад і чысціню. Памыў талеркі. Цераз балкон высыпаў торбу жытнёвай мукі, прывезенай улетку: у ёй завяліся чарвякі-даўганосікі. Поскудзь!
Уночы быў у яго сон: Андрэй, абкружаны ваўкамі, узлазіў на дрэва, чапляўся за галіны, злятаў уніз і, пакуль упаў, пакудлачаны ваўчыска заціснуў зубялі на яго горле, а блішчачымі вачмі прастраміў душу...
Не ў стане дыхнуць, Андрэй прачнуўся — зайшоў у ванную, апырскаўся вадой. Запаліў настольную лямпу, вышукаў Беларускую Савецкую Энцыклапедыю, а ў ёй — артыкул пра ваўка: «...драпежнае млекакормячае з сям'і сабачых. Даўжыня цела 105-160 см, хваста 35-52 см. Маса 25-54 кг. Ногі доўгія, кіпцюры тупыя і не ўцягваюцца. Поўсць на спіне і баках буравата-карычневая або цёмна-шэрая з чарнаватым адценнем уздоўж спіны. Бруха светла-шэрае. Вядома больш за 10 падвідаў ваўкоў, пашыраных у Еўропе, Азіі, Паўночнай Амерыцы. Жыве 15-20 гадоў. Корміцца капытнымі, грызунамі, птушкамі. Полавая спеласць настае ў 2-3 гады. Прыплод да 12 ваўчанят. Знішчае свойскую жывёлу, асабліва авечак, нападае на людзей. Воўк — носьбіт вірусу шаленства, трыхінелаў, эхінакокаў і інш.».
Па-начному вуркліва праязджалі за акном грузавыя машыны.
Галаслівіла моладзь. З пагулянкі?
У Андрэя разбалеліся дзёсны.
На газавай пліце ўскіпяціў рамонкавага адвару.
«З'яўленне дырэктара адбылося ў цалкам новай сітуацыі, — падагульняў Андрэй. — Вяртанне, хоць бы і з водпуску, не з'яўляецца вяртаннем да таго самога, — удыхваў пах адвару, — Я залішне самаўпэўнены, не прыкмячаю, мабыць, важнага: дырэктар жа і слоўцам не азваўся наконт пажару ды лёсу загадчыка! Гаспадарнік дабег да яго першым? Сакратарка ўздзейнічала не ў маю карысць? Аб чым жа шапталася яна з гаспадарнікам перад купляй тэлевізара? Аб куплі? Не будзь дзіцём, Андрэй!..» — ён адчуў нездаровы апетыт: ласаваўся вяндлінай, маслам, сырам. Запіваў чаем, пасалоджаным аж да гаркаты — з малінавым сокам. Дзёсны перасталі балець. А мо гэта яны так ад голаду? Каб пазбегнуць цяжкастраўнасці, выпіў бутэльку мінераль-най вады. Марыў аб падарожжы ў Афрыку або ў Паўднёвую Амерыку. Ахвотна папартызаніў бы ў джунглях Інданезіі, пабуяніў бы ў Сінгапуры, парыбачыў бы на астравах Палінезіі, дзе — напэўна! — стварыў бы малюпасенькую, ціхапальмавую, сваю дзяржаву. Існавала б яна ўдалечыні ад свету, далёка ад хаосу...
Улёгся спаць на досвітку.
Варочаўся з бока на бок.
Захроп, бы з ворыва прыехаўшы.
Тры дні Андрэй даводзіў дырэктару, што ў дырэкцыі ўсё залежыць ад кадраў, ад іх кваліфікацый ды асабовасці. Даваў свае высновы, настойваў на пераглядзе дзе-якіх фармальных установак.
Дырэктар папрасіў яго скласці пастулаты.
— Інтрыгуе мяне ваш план. Каго ж вы прапануеце на месца кіраўніка гаспадарчай секцыі?
— Нікога, — адказаў Андрэй і тут жа пахваліў сябе: «Вось так трэба трымацца: памяркоўна!» — Трэба падумаць... Дарэчы, я прадставіў вам усяго толькі канцэпцыю, згодна з якой асоба, што займае кіруючую пасаду, павінна мець, прынамсі, няпоўную вышэйшую адукацыю, — Андрэй: «А хіба дырэктар мае такую? Не выведаў я. Але, відаць, мае, бо не зачырванеўся...» — у Японіі, вось, нат у войска не бяруць без сярэдняй. У салдаты! Праўда, мы — не войска... — нязручна выходзіў ён з занадта ўжо сказанага. Не туды ступіў?
— Дапусцім, што знайшлася цалкам адпаведная кандыда-тура на месца цяперашняга кіраўніка гаспадарчай секцыі...