– Ne. Mi havas kontakton nur kun la terloĝantoj.
– Mi tre kompatas vin. Sed tiam kiel vi volis helpi?
– Mi pensis nur pri via normo. Nome, viajn klientojn mi konas pli bone ol vi.
– Nu, vi jam diras ion realan, – ekinteresiĝis la fantomo. – Rakontu nur!
– Kio estas via distrikto?
– Eŭropo.
– Bone. Nu, sur la tero ekzistas religioj, partioj kaj aliaj movadoj. Ĉiuj fiksis al si la ideojn de iu malnova profeto. Filozofo, aŭ ekonomiisto.
– Jes. Ankaŭ mi scias tion.
– Do, vi vizitas la gvidantojn de la nunaj eklezioj, aŭ aliaj movadoj, vi iras al la politikistoj, ŝtatestroj, kiuj nun predikas la principojn de la iamaj fondintoj.
– La afero fariĝas ĉiam pli interesa. Daŭrigu nur!
– Nu, kaj vi prezentos vin, kiel la spirito de la fondinto.
– Kaj se ili demandos, kion mi volas?
– Tiam vi respondos: “Mi revenis, ĉar mi estis ĝis nun forigita kaj kaŝita kaj, se vi permesas, mi restos ĉi tie, por ke mi iome prosperiĝu en la movado”.
– Brave! – ekkriis la fantomo – vi savis min, amiko. Mi forgesis diri: apopleksio ducent poentoj!
– Krome: vi bone scias, ke ni havas statuojn pri niaj granduloj. Do, vi vizitos la skulptistojn, kiel la spirito de la karmemora grandulo kaj deklaras, ke vi intencas iom konversacii pri la arta valoro de via statuo.
– Eĉ pli genia ideo!
– Aŭ vi vizitos la direktoron de la Ŝtata Elita Teatro. Vi prezentos vin kiel la spirito de Shakespeare kaj komunikas, ke vi intencas fari kelkajn intimajn rimarkojn pri la Hamletprezentado.
– Grandioze! Kaj la novaj teatraĵoj?
– Vi vizitos ties verkistojn kaj vin prezentas. Vi diros nur: “Mi estas la spirito”. Kaj ne pli.
– Mi ne komprenas.
– Poste vi demandos: “Kial mi ne troviĝas en via dramo?”
– Ah, mi jam komencas kompreni. Kaj se li emos doni al mi rolon en lia verko?
Pythius superece ridetis.
– Tiom aŭdaca verkisto ne troviĝas. Nur li ŝokiĝas.
– Do, dek kvin poentoj. Mi tre dankas. Vi savis min, kolego kaj mi ne estos maldankema.
– Kiel? Ĉu vi havas kontakton kun la teraj ministerioj?
– Ne. Sed vi asertis, ke vi estas animvidisto. Eble mi povos helpi vin. Do, malkaŝu al mi: kiel vi vidas la animojn?
– Ĉu mi malkaŝu? Kaj ĝuste al la konkurenco?
– Ho, mi en tute aliaj regionoj... nenia konkurenco...
– Nu bone. Mi malkaŝos. Do, la kliento en la antaŭĉambro devas dikti sian nomon kaj profesion al la sekretario. Ni supozu por ekzemplo, venas al mi juna virino. Mi tuj legas el ŝia animo, ke ŝi pensas sopire pri iu viro, kiu ŝin traktas malvarme.
– Interese. La komencon mi komprenas, ĉar kial ŝi venus al vi, se ŝi ne revadus pri viro kun sopiro. Sed la malvarmon kiel vi divenas?
– Nenia magiaĵo. Kial ŝi revadus sopire viron, kiu ŝin traktas varme?
– Bravisime! Sed ŝi petas evidente konsilon por varmigi la viron.
– Tiam mi respondas: “Vi gajnos amon de la viro, se vi tute rezignos”. Tiam la virino foriras kaj dum kelkaj semajnoj ne postkuras la viron. Se la viro ekĵaluziĝas kaj proksimiĝas al la virino, mi jam pravas. Sed eble la viro tamen ne revenas. Tiam ŝi venas al mi, kaj plendas. Responde mi eksplikas, ke ŝi ankoraŭ ne tute rezignis lin en sia animo. Kaj fakte, se ŝi plendas, tio estas evidenta, ĉu ne? Aŭ se ŝi rezignis, tiam li jam ne venas plendi.
– Kaj se la viro revenus antaŭ ol la virino rezignis lin?
– Tiaspeca viro ne troviĝas.
– Tre interese. Kaj, se venas al vi komercisto, simila al mi?
– Ĉu vi pensas privatan negociston?
– Tiaspecan.
– Nu, ties pensojn ne estas malfacile diveni.
– Vi tute pravas, – diris la fantomo enpensiĝinte, sed Pythius daŭrigis.
– Kaj se venas al mi altranga politikisto...
– Ĉu vere? – demandis la fantomo surprizite. – Kial ilin interesas la venonto, kiun ili mem preparas.
– Tiam ili ne venus al mi. Kaj tio estas mia feliĉo. Iliaj vizitoj garantias al mi la simpation kaj toleremon de la magistratoj.
– Kaj kion vi diras al la politikisto?
– Mi divenas, ke li havas multajn akrajn malamikojn, precipe en sia propra partio.
– Kaj se ili postulas nomojn?
– Tial mi malkaŝas, ke lia plej obstina malamiko estas iu malalta, bruna, okulvitra, kiu iomete lamas per la maldekstra piedo.
– Kio do! Kiel priskribon mi donas, – ridetis Pythius . – Inter la malamikoj de altranga politikisto nepre troviĝas ankaŭ tiaspeca. Ĝis nun ĉiu mia politikisto ekkriis: “Fakte! Mi jam delonge suspektis tiun friponon!”
– Kaj kion vi diras pri iliaj futuroj?
– Nenion.
– Kompreneble. Ĉar vi ne scias.
– Kontraŭe! Ĉar mi bone scias. Kial mi kolerigu ilin?
– Ho, jes. Do al oficialaj instancoj vi tute ne kutimas aŭguri la futuron?
– Kontraŭe! Ĉu vi ne kutimas legi la ĉiutagajn meteorologiajn bultenojn? “kelkloke bela vetero, aliloke malbela”. Aŭ: “kelkloke la temperaturo ŝanĝiĝos”. Nu, tiujn komunikaĵojn mi mem liveras al la instituto.
– Sed finfine tio estas esence ĉarlatanaĵo. Ĉu vi ankoraŭ ne estis akuzita?
– Ĝis nun ĉiu mia kliento estis tute kontenta. Mi divenis nur verŝajnajn kaj neĉagrenajn aferojn.
– Mirinde, kiom grandajn sukcesojn vi povas akiri per tiom primitivaj metodoj.
– Nu, vi vidas la animojn pli perfekte, ĉu ne?
– Memkompreneble, ĉar ankaŭ mi mem estas animo. Ekzemple mi povas tute precize priskribi vian opinion pri la mondsituacio.
– Pst! ... Silentu! Cetere, se vi scias nur tiom multe, kial la memmortigo?
– Vi havas 45 jarojn; edzo. La edzino ferias, dum vi pasigas la tempon kun blondulino. Pardonon, ĉu mi estas tro maldiskreta?
– Nur iom tro laŭta. Sed via kapablo estas vere mirinda!
– Nu, permesu, ke mi rekompence donu al vi iom da astralfluidumo. Ĝi vin kapabligas reale vidi la animojn, ellegi ĉiun penson kaj ekvidi ĉion, kio ie ajn okazas. Por vi ne estos kaŝita penso kaj kaŝita okazaĵo.
– Ĉu vere? Sed tiam vi faras min neimageble riĉa kaj potenca! Mi tre dankas! Ĉu mi alportu glason por la fluidumo?
– Ne necesas. Intertempe mi jam transverŝis ĝin en vian animon. Sed uzu ĝin prudente!
La horloĝo batis unu.
– Ho, jam la unua! – ekkriis la fantomo. – Ĝis kokokrio mi havas du vizitojn!
– Kien vi rapidas? – Mi vizitos literaturhistoriiston, kiel la spirito de Sándor Petőfi .
– Do, vi jam utiligas miajn konsilojn. Bonan sukceson!
– Dankon! Mi tre bedaŭras, ke mi ne povis vin timi.
– Ne gravas. Eble sekvontokaze.
– Bonan nokton!
La fantomo ventsiblis kaj malaperis.
*
Matene la sekretario eniris la laboratorion de majstro Pythius . La muroj estis kovritaj per hieroglifoj, sorĉinsignoj kaj sorĉofrazoj de antikvaj magiistoj. En la ĉambro astrolabo, desur la plafono pendis remburita krokodilo kaj vespertoj. Sur la tablo: magikristalo, egiptaj statuetoj de bestokapaj dioj, skaraboj kaj vastaj kodeksoj, binditaj en hundledon.
– Bonan matenon! – li salutis.
– Bonan matenon! – respondis Pythius . Sed kial vi envenas je la naŭa, anstataŭ la oka?
– Bedaŭrinde, la malbenita vekhorloĝo jam denove ne funkciis.
– Nu, ne moku mia amiko! La vekhorloĝo precize sonoris je la sepa, sed vi pludormis kaj nur post la oka vekiĝis, kiam la poŝtisto jam pugnobatis la pordon por almanigi la registritan leteron.