La sekretario ekpaliĝe gapis.
– Sed... sed majstro... Kiel vi tion scias?
– Kia demando? Ĉu mi ne estas animvidisto? Kial vi gapas, amiko? Ĉu ne vi mem reklamas ĉie, ke antaŭ mi la animo estas malfermita libro, kotopo.
– Nu jes, sed tion nur eksteren... al la publiko, nur tiel...
– Kiel? – kriis la majstro. – Ĉu vi opiniis min ĉarlatano?
– Ho, tute ne, nur... nur...
– Nenia nur! Enkonduku la gesinjorojn, kiuj nun atendas en la antaŭĉambro.
– Pardonon, sed en la antaŭĉambro estas neniu.
– Ili venis dum nia nuna interparolado.
La sekretario kapturniĝis.
– Sed kiel vi...
– Ne miregu, sed enkonduku ilin. Kaj venonte, vi ne demandu pri profesio. La viro estas librotenisto, la edzino instruistino.
– Nek... nek... nekredeble...
– Ne nekneku amiko, sed iru kaj plenumu vian devon.
La sekretario ŝanceliĝe ekiris, sed eĉ la pordon li mistrafis. Post kelkaj momentoj envenis la klientoj.
Post la reciprokaj salutoj la viro komencis:
– Niaj konatoj proponis al ni viziti la majstron...
– Pri kiu ĉiu laŭde parolas, – interdiris la virino.
– Oni asertas, ĉiu via vorto estas vera vero, – daŭrigis la viro. – Kaj ni ne estos sendankaj, se vi diros kelkajn vortojn pri ni kaj nia sorto.
– Tre volonte, – respondis la majstro. – Pri la honorario vi mem decidos. Se mi nur unu vorton eraras, vi nenion pagas.
– Mirege! – entuziasmiĝis la virino. – Tio estas karakteriza pri la majstro.
– Do, ni povas komenci. Rigardu al miaj okuloj sinjorino... Bone... Do, vi estas orfa. Vi havas du fratojn. Unu estas kuracisto, en Szeged , la alia: elektristo en Bulgario. Ĉi tiu sinjoro estas via edzo.
– Ĉiu vorto pravas! – fanatikis la virino. – Mi eĉ ne povas esprimi, kiel efikas al mi viaj vortoj!
– Vi loĝas en du ĉambroj en la Jókai strato. Unua etaĝo. Via murhorloĝo haltis kaj vi intencas ĝin porti al horloĝisto. Ne necesas. Vi devas nur ekpuŝi la pendolon.
– Dio! Vera dio! – kriis ekstaze la virino.
– Cetere vi naskiĝis en Arad , vi havas 38 jarojn.
– Ĉu... ĉu certe...? Ĉu vi ne eraras majstro?
– Ne! – deklaris superece la majstro. La edzo ekridis.
– Sed Matilda ! Antaŭ la majstro kaj mi tute ne bezonas...
– Nu bone, – konsentis hezite la virino. – Sed eble pri alia temo...
– Laŭ via deziro, – kapjesis la majstro. – Vi perdis dekstran ganton.
– Tutprave! Kaj vane mi cerbumas, ne scias, kie.
– Tiam vi venis al bona loko. Mi indikas al vi precize: ĵaŭde vespere vi pendis, sed vi trankviliĝu: la sinjoro zorge gardas ĝin.
Al tiuj vortoj la edzo ekatentis.
– Kiu sinjoro?
– Li loĝas en Pomo-strato. Numero 36. Maldekstre de la ŝtuparo. Tie la sinjorino ĝin perdis.
– Kio do? – konsterniĝis la viro, sed eĉ pli nervoziĝis la virino.
– Absurdaĵo, majstro! Tute absurdaĵo! La eraro ŝoviĝis en viajn pensojn.
– La afero komencas fariĝi interesa, – diris malice la edzo. – Do, Pomostrato 36. Maldekstre.
– Sed tute neeble, Eŭgeno! – histeriis la edzino. – Mi ĵuras al vi, tie estas mia tajlorino... Tute neeble!
– Nur trankviliĝu, Matilda , – daŭrigis jam minace la edzo.
– Alta, bruna viro li estas. Hodiaŭ li vespermanĝos ĉe vi. Li alportos la ganton.
– Ah! – triumfis la viro. – Do, vespere venos koramiko! Nu jen, la ĉarma Karlo! Kaĉjo! La kavalira, eleganta Kaĉjo! Nia familia amikego!
– Sed Eŭgeno kara! Ĉiu lia vorto mensogas! Kaj mi ne emas plu...
– Trankviliĝu nur, Matilda ! Hejme ni ĉion aranĝos! – li diris multkonjektigante. – Majstro, bonvolu nur diri, ĉu Kaĉjo, aŭ ne Kaĉjo?
– Eĉ ne unu vorton! Mi malpermesas! – kriis Matilda . – Ĉiu lia vorto estas aĉa mensogo kaj mi ne restos eĉ unu minuton ĉi tie!
– Sed kara Matilda , tiu, kiu havas puran animon, ne forkuras. Tiu ĉi via konduto estas iom stranga kaj nur fortigas la suspekton, ke vi eble tamen povus...
– Ne! Mi ne plu emas! Mi ne toleras tiujn kalumniojn.
Pythius jam enuis kaj volis fini.
– Por mi estas tutegale, – li interdiris. – Tiam eble mi pristudos vian edzon, ĉu ne?
La edzo tuj perdis sian superecon.
– Mi...? Ĉu min?
Kaj Matilda regajnis sian ekvilibron:
– Jes, jes, vin! Nun sekvos vi! Eksidu nur kaj rigardu al la okuloj de la majstro.
– Sed karulino, vi mem diris, ke ĉiu lia vorto estas mensogo.
– Kaj vi tamen scivolis lian opinion. Nu, aŭskultu nur! Se vi kredas al li, tiam vi aŭskultos. Kaj krome, ankaŭ mi estas scivola! – Ŝi aldonis minacvoĉe. – Kiu havas puran animon, tiu...
Eŭgeno jam tute moliĝis.
– Mi ne asertis, ke li diras la veron, nur ke mi estas scivola. Sed via bona eksento certe pravis, ke li mensogas kaj tiuokaze vere ne havas sencon pluparoli kun li.
– Sed vi supozis, ke mi kun Karlo en 36. de Pomo strato...
– Absolute ne! Mi ja scias, ke tie loĝas via tajlorino.
– Nu, fine revenas via prudenta menso, karulo!
– Tiam... Do ni ne plu restu, ĉu ne?
– Sed estimataj gesinjoroj! – interdiris nun la majstro. – Mi ne povas alimaniere fari.
– Sed mi! – tondris la viro. – Mi atentigos la magistratojn pri viaj finegocoj!
– Kaj la honorario?
– Haha! Por la mensogoj? Vi ja ricevos indan rekompencon, nur atendu! Bontag !
Ili forkuris kaj tondre frapfermis la pordon.
Pythius dum kelkaj momentoj senmove rigardis en la aeron.
– Freneziĝo! Vera freneziĝo! – li murmuris kaj sonorigis al la sekretario.
– Via deziro, majstro?
– En la antaŭĉambro sidas fotisto.
La sekretario jam ne konsterniĝis:
– Mirinde. Mi ne demandis profesion.
– Ankaŭ mi ne demandis vian opinion. Ne miradu, sed ensendu lin, ĉar li ĝuste nun ŝtelas viajn cigaredojn.
– E...e...e... mi kuregas.
Li elkuris kaj post momento envenis la fotisto.
– Bonan tagon, majstro!
– Bonan tagon! Do, vi volas scii, kial tiu ruĝharulo peticiis vian loĝejon ĉe la loĝejoficejo?
La neatendita komenco ŝokis la fotiston.
– Sed majstro! – balbutis. – Tio jam estas pli ol magia. Pri tio mi ankoraŭ... al neniu...
– Kial vi miras? Tio estas mia profesio... Do, aŭskultu: tiu ruĝharulo dum la sieĝo de la urbo elrabis juvelistan vendejon kaj la predon li foris en la kelon de forlasita domo... Sed intertempe vi enloĝiĝis kaj okupis ĝuste tiun loĝejon, kiu havas la koncernan kelon, kaj li nun ne povas akiri la juvelojn. Ĉu vi jam komprenas?
– Ho! Ne eklumiĝas al mi! Kaj eksciu majstro, tiu ruĝhara rabistestro, tiu publikmalamiko numero unu, tiu provis min komence subaĉeti. Li proponis al mi grandan sumon, se mi elloĝiĝos. Poste, kiam mi ne akceptis, li komencis ĉantaĝi. Li distrumpetis, ke mi aĉetis la loĝejon el mono, akirita per banditismo: mi senvestigis la stratkantojn en la flankstratoj. Nu, ĉu mi povus toleri tiun kalumniadon?
– Jes, mi scias. Sed ni devas koncedi, ke io prava tamen troviĝas en la vortoj.
– Kiel? – demandis konsternite la fotisto. – Kiel mi komprenu?
Pythius nur nun ekkonis la situacion. Tuj li retiriĝis:
– Mi volis diri nur, ke tiu kalumnio estas vere netolerebla.