– Ho jes! Tute netolerebla. Sed fine nun ĉi tiu bandito venis en mian manon, venkos la justo kaj la pura moralo! Sed diru majstro, – alturniĝis li subite. – Kian valoron havas la juveloj?
– Ĉirkaŭ ducentmil forintojn.
La fotisto saltleviĝis.
– Ducentmil? Ĉu mi bone aŭdis?
– Jes. Tiom.
– Majstro! Kiel mi rekompencu? – li elpoŝigis sian monujon. – Kiom mi havas? Tri, kvar, kvin... ĉu sescent forintoj sufiĉos?
– Ho, mi tute ne meritas tiom...
– Ne unu vorton, majstro! – li interrompis. – Pardonu, ke mi povas nun nur tiom... – kaj li demetis sescent forintojn. – Mi kuregos. Se mi revenos, vi ricevos multe pli...
La majstro sonorigis al la sekretario:
– Via deziro, majstro?
– La fotisto forkuris kaj mi jam ne povis sciigi lin, ke la juveloj jam ne troviĝas en la kelo. Se mi ne sciigas lin, li konsideros min ĉarlatario. Mi donos al vi lian adreson, bonvolu revoki lin por ke mi sciigu, kiu elfosis kaj vendis la juvelojn.
– Ĉu li donis sian adreson al la majstro?
– Kiom multe mi devas ankoraŭ akcenti, ke mi estas animvidisto. Antaŭ mi ne estas sekreto.
– Jes, jes. Nur alkutimiĝi estas iom malfacile. Sed ĉu ni devas tiel rapidi kun la reveko? Se li ne trovos juvelojn, nepre li revenos.
– Sed li ne revenos. Unue li atakdemandos la ruĝharulon, kiam li forŝtelis la juvelojn el la tero. Li citos miajn vortojn kaj nomos la ruĝharulon rabisto. La alia deklaros, ke la tutan historion elpensis nur mi por eltiri 600 forintojn el lia monujo. Tiun respondon la fotisto kredos kaj ili ambaŭ atakos min. Fariĝos granda skandalo kaj finfine, apud la du rabistoj mi estos la sola krimulo, ĉarlatano kaj kalumnianto.
– Mi timas, ĉio ĉi havos malbonan finon.
– Kio?
– Via ĉiovida kapablo. Antaŭe la klientoj ĉiuj laŭdis vin kaj neniu nomis vin ĉarlatano. Sed nun...
– Ne timu. Mi scias ĉion pri ili. Mi antaŭvidos iliajn agojn kontraŭ mi kaj mi ĉiam forigos la danĝeron. Tial vi revoku lin.
– Jes. Mi petas la adreson.
– Tuj. Mi nur intencas kelkajn vortojn diri pri la talismano, kiun vi vendis antaŭ kelkaj minutoj.
– Al la librotenisto?
– Jes, Dum mi konversaciis kun la fotisto. Vi povas sperti, ke mi scias ankaŭ tion.
– Ni ĉiam kutimas vendi talismanojn.
– Tute regule! Sed kiam la librotenisto forkuris, li minacadis ankaŭ al vi, ke li ja aranĝos radikale miajn aferojn ĉe la magistratoj, ĉar mi faras publikdanĝeran funkcion, mi kalumnias honestajn virojn, kotopo.
– Sed tion mi rifuzis.
– Tre bone, vi pledis por mi. Vi akcentis, ke mi ne kalumnias kaj mia ĉiovido nur utilas al la klientoj, ĉar mi povas doni valorajn konsilojn.
– Do, mi kondutis tute lojale, ĉu ne?
– Sed poste li deklaris, ke des pli danĝera homo mi estas kaj oni devas liberigi la socion de mia malutila funkcio. Post tiuj vortoj vi tuj vendis al li talismanon por defendi lin kontraŭ mia magio. Nu, ĉu vi opinias tion ĉi honesta konduto? Jen, vi ruĝiĝis.
– Nome, mi pensis, ke...
– Nome, vi pensis, ke depost nun la dekforintan talismanon vi vendos al miaj ektimintaj klientoj por dudek forintoj, eksplikante, ke miajn sekretojn konas nur vi kaj scias, ke la talismano ŝirmas ankaŭ kontraŭ mia magio. Nu, ĉu vi ne respondas... kara amiko, mi ne envias la dek-forintan gajnon al vi, sed mia sekretario ne rajtas vigligi la suspekton pri magio. Tiun konduton mi ne povas toleri. Ĉu vi ne respondas?
La sekretario nur staris senvorte, tremante kaj kap-malleve. Pythius daŭrigis:
– Kaj nun, en ĉi tiu momento vi time pensas, ke mi eble scias pri la 2000 forintoj. Jes, mi memkompreneble scias.
La sekretario ekterure levis la kapon. Liaj lipoj ekvibris. Pythius daŭrigis:
– Vi ricevis la monon de via amiko por aĉeti el li radioaparaton. Vi aĉetis por mil kvincent kaj diris al li du mil.
El la sekretario nun eksplodis la vortoj:
– Estimata majstro...
– Superflue, – interrompis Pythius . – Vi nun intencas sciigi vian maldungiĝon. Sed tute superflue. Kaj malutile. Mi enspezos abunde per miaj kapabloj kaj ankaŭ vi bone salajros.
– Sed, se ĉiam okazos la sama...
– Nature, ĉiam kaj la sama. Depost kiam mi vidas ion, mi atentos, ke mia sekretario estu mia kunlaboranto sen iu ajn kaŝinteco kaj mia unua devo estas ĉion diri al li. Nu, kial vi ekscitiĝas?
– Unu minuton mi ne restas ĉi tie! – li ekkriis kaj foriris.
*
– Via nomo? – demandis la anĝelo.
– Pardonon, – diris Pythius , – sed...
– Vi nun estas en la ĉielregno de la sinmortigintoj, en la kancelario por nove venintoj. Temas pri formalaĵoj. Via nomo, do?
– Majstro Pythius .
– Profesio?
– Animvidisto.
– Mortospeco?
– Morfino.
– Kaŭzo?
– Iu fantomo donacis al mi astralfluidumon kaj...
– La nomo de la fantomo?
– Nomon li ne diris.
– Sed tiun indikon ni nepre devas enskribi. Vi provizore eniros la spiritaron, sed vi devas tuj serĉi la spiriton, kiu al vi donis la fluidumon.
– Kiel mi trovos lin inter la multaj spiritoj?
– Tre facile. Ni havas nur du bilionojn da spiritoj...
– Du bilionoj?! Kiel mi inter tiom...
– Ne interrompu. Vi devas forte fiksi viajn pensojn al li kaj renkontiĝo efektiviĝos tre rapide. Notarianĝelo, bonvolu akompani la novicon!
La notarianĝelo venis, turniĝis al Pythius . – Kandidato, koncentru viajn pensojn al la serĉitulo!
Pythius fermis la okulojn kaj forte pensis pri la fantomo. Li tuj ekflugis per terura rapideco. Ĉirkaŭ li furiozis ventego, Pythius kapturniĝis.
– Ho, kiom da uragano! Kiaspeca forto tiregas min, kara notarianĝelo?
– Ni flugas per la flugiloj de la penso. Sed vi pensu nur pri la serĉatulo.
– Jes, mi pensegas... Jen! Rigardu!... Tie, tie!... Hola! Kolego! Kolego-o-o!
La vento ĉesis blovi. La fantomo staris vidalvide al Pythius .
– Ho, ĉu vi, kolego? – li demandis surprize. – Ĉu ankaŭ vi faris finon al via vivo? Kial?
– Ĝuste vi demandas tion? Vi, kiu donis al mi tiun damnitan astralfluidon?
– Sed kio okazis?
– Kio? Tio, ke mi vidis ĉion, kion mi ne devis vidi. Ke mi diris ĉiam la veron. Ĉio malkaŝiĝis, kio ne estis destinita por la publiko: amsekretoj, arseniko, trompoj, falsigoj, defraŭdoj, la pasintoj de publike konataj, honestaj viroj, malpuraĵoj malantaŭ la kulisoj, la veraj motivoj de politikaj bombastoj. Ĉu mi devas multe klarigi la rezulton? Mi fariĝis la celpunkto de koncentrita atako. Oni kriakuzis min kalumniisto, venenisto, ribelanto, perfidulo, ĉiaspeca fripono kaj fine mi fariĝis la krimulo pro ĉiu malkaŝiĝinta krimo.
– Interese. Sed se vi vidis ĉion, kial vi ne vidis la persekutajn agojn de viaj malamikoj?
– Mi ja bone vidis.
– Kaj kial vi ne povis forfuĝi?
– Mi faris nenion alian, nur fuĝis kaj fuĝis. Komence mi eĉ rebatis. Se mi ekvidis, ke iu intencas min ruinigi, subfosi mian prestiĝon, ankaŭ mi malkaŝis liajn malpuraĵojn. Mi eĉ vidis la aktojn, la ordonojn por aresti min. Mi sciis, kiu kaj kiel min persekutas kaj mi fuĝis. La landlimojn mi facile trapaŝis, ĉar mi sciis, kie estas la gardistoj. Tiel mi migris de regno al regno, mi jam povis fuĝi nur al unusola regno: al la ĉielregno. Ho, tiu damnita fluidumo! Kiom multe mi atendis, ke vi foje aperos kaj reprenos ĝin! Sed vane!
– Mi tre bedaŭras, sed mi devas rimarki, ke vi mem agis malprudente.