Дзмітрый не паварушыўся. Ён сядзеў спакойны, глядзеў на Сенажэнскага з бясстраснай цікавасцю, як глядзяць на чалавека, які ні ў чым не ўяўляецца загадкай. А думкі мітусіліся, наскоквалі адна на адну. Як жа ўсё складваецца! Быў на месцы злачынства, яго аўтамашына след пакінула — экспертызай устаноўлена… Там знойдзены гузік, якога не хапае ў яго на кашулі… У той дзень дадому прывалокся апоўначы. У лес за дровамі ездзіў? А калі не? Зараз пачуем, што скажа Раманкоўская. Ён жа не паспеў яшчэ папярэдзіць яе. Ці, можа?.., Спачатку, можа, да яе завітаў?.. I гэтая версія — Камароўскі падгаворваў… Выдумаў яе? Навошта? Кінуць цень на Камароўскага? Але навошта?..
Сенажэнскі зашпіліў нарэшце каўнер, сцепануў плячамі, як бы распраўляючы кашулю.
— Я ўсё расказаў правільна, — рэзка, як секануў, кінуў ён. — Калі яшчэ што будзе, таксама раскрыю. Сам, без выкліку прыеду.
«Бач, які свядомы!» — падумаў Дзмітрый, праводзячы яго позіркам да дзвярэй.
Каля парога Сенажэнскі тварам у твар сутыкнуўся з Раманкоўскай, якая ўпырхнула ў пакой, як птушка,— імкліва і лёгка. Сустрэча гэтая не паклала на яго твары ні здзіўлення, ні збянтэжаінаеці. Прыпыніўшыся на момант, ён толькі глянуў на Марыну так, нібы хацеў даўмецца, чаго яна паявілася тут, і выйшаў.
Раманкоўская, убачыўшы яго, адразу сцялася ўся, уцягнула галаву ў плечы. Калі за ім зачыніліся дзверы, яна зіркнула вёрткімі вачамі ў адзін бок, у другі, як бы хацела пераканацца, ці ёсць, акрамя лейтэнанта, яшчэ хто ў пакоі. Сумна, загадкава ўсміхнулася. Яе ўсмешка паказалася Дзмітрыю вымучанай, пакутніцкай.
— Чага вы ўсміхаецеся? — спытаў ён насцярожана. — Успомнілі нешта?
— Успомніла. Дзіўны чалавек гэты Сенажэнскі, штукар і выдумшчык. — Марына азірнулася, яе ўстрывожыла раптоўнае недарэчнае адчуванне, што за спіной усё ж нехта стаіць. — А як выдумае што — хоць яму кол на галаве чашы, на сваім будзе стаяць. — Мусіць, каб абгрунтаваць тое, што сказала, надаць сваім словам больш пераканаўчасці, яна дадала: — У школе ён быў самы завадатар і хват.
— Чаму вы загаварылі пра гэта?
— Ды так, пабачыла яго — успомніла.
Толькі цяпер Бутоўкін звярнуў увагу на тое, як вы-глядала жанчына. Вусны былі густа начырвоненыя, павекі пасіненыя. У кранутых касметыкай зеленаватых вачах высвечвалася трывога, хаця знешне жанчына старалася трымацца не толькі спакойна, але нават і развязна. «Размалявалася, як на вечарынку сабралася»,— непрыязна падумаў Дзмітрый. Спахапіўся, што марнуе час, прыступіў да справы.
— У якіх вы, Рамаінкоўская, узаемаадносінах з Сенажэнскім? — спыттаў. I ўдакладніў: — Я хачу высветліць — не сварыліся, не злыя адзін на аднаго?
— Чаго мне з ім сварыцца? Я сама па сабе жыву, ён — сам па сабе.
— Апошнім часам ён рабіў што-небудзь для вас па вашай просьбе ці не?
— Адкуль вы ўзялі, што ён павінен мне штосьці рабіць? — пытаннем на пытанне адказала Раманкоўская. Каля вачэй у яе ледзь прыкметна здрыгануліся тоненькія маршчынкі.
— Я не сцвярджаю — павінен. Па просьбе людзі аказваюць жа адзін аднаму розныя паслугі. Дровы скажам, ён вам прывозіў з лесу?
Пачуўшы пра дровы, жанчына прыкметна разгубілася, але тым не менш пастаралася ўзяць незалежны тон.
— Ёсць у мяне бярэзнік, ляжыць пад павеццю. Я яго ў незнаёмага шафёра купіла. Паляпаў у шыбу: паліва патрэбна, гаспадыня? Мне якая розніца, у каго купляць. Усё роўна — грошы плаціць, дарма ніхто не дасць.
— Сенажэнскі сцвярджае, што ў мінулую нядзелю ўвечары ездзіў з вамі ў лес па дровы. Для вас.
— Ён так сцвярджае? Дык жа хлусіць ён, далібог, хлусіць. Ну, дахлусіцца ён у мяне! — У голасе Раманкоўскай, высокім і звонкім, прарвалася жорсткасць.
— Навошта яму хлусіць? Не разумею.
Яна неспакойна заварушылася на крэсле, памаўчала.
— Навошта, пытаеце? Мусіць, каб на мяне нейкую сваю віну звярнуць, можа, каб не ён, а я плаціла штраф за лесапарушэнне. На яго што, ляснік акт склаў? — Раманкоўская пачакала, што скажа ёй лейтэнант.