Кольца каўбаскі, піханай пальцам;
Ззаду – аптовы закуп, магарыч…
Знікла заступніцтва ў зладжанай валцы.
А нападуць – толькі Бога і кліч!
Хвайна было б таргануць па дарозе:
Быў бы барыш і заўзяты кірмаш!
…Толькі ўся соль застанецца на возе,
Бо ў Беларусі солі няма ж!
Пахаладае – гуньку накіну.
Не дапаможа – гарэлкі глыну.
І не заўважу, як за хвіліну
Водар кавыль перадасць палыну.
Вось бы даехаць, убачыць радзіну,
Хвацкі гармонік ушыр развярнуць!
…Можа, даеду, а можа, і згіну,
Можа, князі ўсё за так адбяруць.
Здасца, супынку не будзе ніколі:
Я – і прастор, цішыня і спакой.
Пыл узнімаецца, стукаюць колы,
Цягнецца воз па дарозе пустой.
“СБ Беларусь сегодня” (студзень 2010)
Магчыма, тое “казацтва”, якое перадалося праз продкаў, дало магчымасць стварыць гэту песню. А можа, закарціла па кароткіх радках і стылізацыі ўсечасна папулярных напеваў. (S)
КАЗАЦКАЯ
Леглі травы росныя
На былыя дні.
Залатымі косамі –
Сонца прамяні.
Шчасце ты казачае –
Стэпы ды равы…
Што вы, кані, плачаце?
Я ж яшчэ жывы!
Ах ты, доля рваная –
З гор і курганоў.
Не чакай, каханая,
Казака дамоў.
Роем пчолаў з вулею –
Думкі з галавы.
Размінуўся з куляю –
Значыцца, жывы.
Вецер смяглы дыхае
Пахам палыну.
Льецца песня ціхая,
Лашчыць гук струну.
А з нябёс курлыкаюць
Сумна журавы.
Нібы ў вырай клікаюць…
Але ж я жывы.
Для душы астылае
Распалю касцёр
За радзіму мілую,
За братоў-сясцёр.
Залівае хваляю
Рэчка паплавы.
Размінуўся з шабляю –
То яшчэ жывы.
Воля мая крохкая,
Як мне жыць, парай!
Сцежкаю-дарогаю –
У далёкі край.
Груганова карканне,
Вухканне савы…
Толькі гінуць рана мне –
Я пакуль жывы.
“Полымя” (чэрвень 2005)
Верш-сон, ад якога ўдалося захаваць настрой і асноўныя моманты. У баладным вершы пададзена дваццацігадовая этапная разбіўка чалавечага жыцця. Правільнай лічу пятнаццацігадовую – па ўзростах свядомасці. (S)
НАЧНЫ БАЛЬ
Узнеслася поўня над лесам, бы шарык надзьмуты.
Святлом ад кандэлаў палац азарыўся знутры.
Шыкоўны быў баль – і петарды ўзляталі салютам,
І тузалі віяланчэлі Еўтэрпы майстры.
І ззялі ад шчасця свайго жаніхі і нявесты.
Бруілі фігуры кадрылі, як звонкі ручай.
Прывабныя людзі рабілі прыгожыя жэсты.
А я, нехлямяжы, шукаў, куды скінуць адчай.
Ды прыкрая зайздрасць патрохі завяла і знікла –
Да гэтай вясёлай гурмы быў прыбіцца гатоў.
Пакуль разважаў, грацыёзная музыка сціхла.
І раптам усе пастарэлі на дваццаць гадоў.
Кружыліся ў вальсе чаруючым сталыя пары –
Паменела іх, стаў спакойным кандэлаў агонь.
Мужчыны аб нечым пустым расшумеліся ў бары,
А нехта з жанчын неўпрыкмет пазяхаў у далонь.
Сярод гаманы шматгалосай у зале палаца,
Якая глушыла часамі напевы альтоў,
Здалося, што нехта паклікаў. Памкнуўся падацца –
Ды раптам усе пастарэлі на дваццаць гадоў.
Сівых кавалераў вялі распаўнелыя дамы.
А большасць глядзела, бо так дазваляў этыкет.
А скрыпкі ігралі даўно з манатоннасцю гамы
Мінорна-бясстрасны, як восеньскі дождж, менуэт.
І шмат хто з жанчын быў, напэўна, зусім без партнёра:
Яны назіралі за танцам з самотнасцю ўдоў.
Хацелася нешта сказаць, каб усіх падбадзёрыць, –
Ды раптам усе пастарэлі на дваццаць гадоў.
Не танцы ішлі, а тужліва кагось адпявалі.
Было відавочна, што трызнай закончыўся баль.
Зляталі са струнаў матываў жалобныя хвалі –
То ў тон са старымі заплакаў бяздушны раяль.
Пранеслася ўдалеч жыццё залачонай карэтай.
І гаснуць кандэлы, і пройдзены шлях да кладоў.
Пара развітацца з палацам і выйсці адгэтуль…
Ды раптам усё пастарэла на дваццаць гадоў.