– Stoją teraz w tych miejscach – powiedział i postukał palcem w trzy czarne kółka. – Na dwunastej, na dziesiątej i na czwartej godzinie. Jeżeli przesuną się w ten sposób… – dodał do szkicu kilka strzałek -…będziemy mieli poważne kłopoty. Nasi ludzie i Secret Service w północnym biurze będą musieli stawić czoło frontalnemu atakowi, a pracownicy Białego Domu z południowego biura zaczną uciekać prosto na trzeci oddział Siódmego Szwadronu.
Hagerty przez długą chwilę patrzył na szkic.
– To najgłupsza rzecz, jaką w życiu słyszałem, kapitanie – oświadczył w końcu. – To są amerykańscy żołnierze.
– Na Boga, niech pan mnie wysłucha…
– Nie, to pan wysłucha mnie! Niech pan sobie nie myśli, że nie wiem, kim pan jest. Wiem wszystko o Stacji Lodowej Wilkes. Wiem, co się tam wydarzyło, ale to, że kiedyś okazał się pan bohaterem, nie daje panu prawa do wymyślania teorii spiskowych i oczekiwania, że ktokolwiek zechce w nie uwierzyć. Jestem w korpusie od dwudziestu dwóch lat i stanowisko, które zajmuję, zdobyłem dzięki…
– Czemu? Przekładaniu papierków? Twarz Hagerty’ego spurpurowiała.
– Dość tego, Schofield. Dla dobra korpusu nie będę teraz robił sceny, ale kiedy wrócimy do Quantico, zostanie pan natychmiast aresztowany i przekazany sądowi polowemu pod zarzutem poważnej niesubordynacji. A teraz spierdalaj mi z oczu!
Schofield pokręcił głową i oddalił się.
– A to właśnie ludzie, którzy sprowadzili dla nas sinowirusa – powiedział pułkownik Harper, prowadząc prezydenta między boksami na poziomie 4.
Stali przed pomieszczeniem, które miało przynajmniej dziesięć metrów długości – była to komora kwarantanny. Przez nieduże okienko w bocznej ścianie uszczelnionego pomieszczenia widać było czterech ludzi, siedzących na kanapach i oglądających telewizję. Wnętrze pokoju kwarantanny było skąpane w ultrafioletowym świetle. Wszyscy siedzący w środku byli Azjatami.
Kiedy ujrzeli prezydenta, dwóch z czwórki wstało i wyprężyło się na baczność.
– Panie prezydencie, proszę poznać kapitana Roberta Wu oraz porucznika Chet Li z Siódmego Szwadronu…
W tym momencie zadzwonił telefon komórkowy Harpera. Pułkownik przeprosił i odszedł na bok.
– To dla mnie zaszczyt poznać panów – powiedział prezydent i zbliżył się do okienka. – Nasz kraj jest wam winien wdzięczność.
– Dziękujemy, sir.
– Jak długo będziecie musieli tutaj przebywać? – spytał prezydent. Było to obowiązkowe osobiste pytanie.
– Chyba jeszcze kilka godzin, sir – odparł Wu. – Wróciliśmy z nowym szczepem wczoraj, kwarantanna musi trwać całą dobę. Komora działa na zamek czasowy, nie da się jej otworzyć przed dziewiątą rano. W ten sposób będą pewni, że nie przynieśliśmy na sobie żadnych zarazków.
– No cóż, o dziewiątej mnie już tu nie będzie, ale zapewniam, że w najbliższej przyszłości coś ode mnie otrzymacie.
– Dziękujemy, sir. Wrócił Harper.
– Możemy kontynuować, panie prezydencie – powiedział. – Jeśli pan pozwoli, muszę panu coś jeszcze pokazać.
Schofield i Gant byli w Marine One, stali za plecami Mózgowca.
Mózgowiec siedział przy konsolecie komunikacyjnej i pisał szybko na klawiaturze.
– Jest coś od Nighthawka Trzy albo obu grup osłaniających? – spytał Schofield.
– Od Nighthawka Trzy nic, od oddziałów Secret Service tylko sygnał.
Schofield zastanawiał się przez chwilę.
– Jesteśmy podłączeni do sieci lokalnej Strefy Siedem? – zapytał w końcu.
– Tak. Prezydent musi odbierać zabezpieczone komunikaty liniami naziemnymi.
– Świetnie. Możesz dać obraz z kamer nadzorczych Strefy?
– Pewnie.
Prezydenta zaprowadzono schodami pożarowymi na poziom 3, gdzie znajdowały się kwatery mieszkalne personelu.
Wraz z dziewięcioma ludźmi ochrony znalazł się w dużym, niskim pomieszczeniu socjalnym – wyposażonym w kanapy, stoliki do kawy, kuchenkę i umieszczony na honorowym miejscu telewizor o wielkim ekranie.
– Gdyby był pan tak uprzejmy chwilę zaczekać, panie prezydencie… – powiedział pułkownik Harper. – Za minutę kogoś panu przyślę – dodał i wyszedł, pozostawiając prezydenta i jego ochronę samych.
W przedziale komunikacyjnym Marine One ożyło kilka czarno-białych monitorów.
Na ekranie każdego widać było kilka mocno ziarnistych obrazów z licznych kamer nadzorczych Strefy 7.
– Mamy kontakt – oświadczył Mózgowiec.
Schofield oglądał kolejne puste schody, ukazywane pod różnymi kątami, wnętrze głównego hangaru, coś, co wyglądało jak stacja metra, wnętrza oszklonych biur w hangarze – jedno wypełnione komandosami piechoty morskiej i agentami Secret Service, drugie urzędnikami Białego Domu – a potem zobaczył wnętrze windy…
Znieruchomiał.
Winda była wypełniona uzbrojonymi po zęby komandosami 7. Szwadronu.
Nagle uwagę Schofielda zwrócił ruch na ekranie monitora obok.
Obraz ukazywał schody.
Zbiegała po nich uzbrojona grupa komandosów 7. Szwadronu.
– To będzie bolało… – mruknął beznamiętnie Schofield.
Wyszedł z Marine One. Gant i Mózgowiec szli tuż za nim.
Choć pozornie nic się nie zmieniło, we wnętrzu hangaru panowała nowa atmosfera.
Była to atmosfera zagrożenia.
Niebezpieczeństwa.
Schofield szybko obrzucił spojrzeniem wszystkie trzy grupy komandosów i zobaczył, że jeden z dowódców dotyka ucha. Musiał właśnie odebrać komunikat.
– Zostańcie tutaj – polecił Schofield swoim towarzyszom.
– Jasne – odparł Mózgowiec.
– Hej! – zawołała za Schofieldem Gant.
– Co jest?
– Spróbuj wyglądać na mniej spiętego.
– Zrobię, co się da – obiecał Schofield.
Wyszedł zza osłony Marine One i spokojnym krokiem ruszył w kierunku północnego oszklonego biura.
Był w połowie drogi, kiedy się zaczęło.
Głośno i nagle.
BUMMM!
Jak opadająca na końcu przedstawienia kurtyna, z sufitu, tuż przed głównymi wrotami, z łoskotem wysunęła się tytanowa zapora. Po chwili jej dolna krawędź – z przypominającymi zęby występami – dotknęła podłogi, a zęby zaskoczyły w otwory w podłodze.
Schofield zrezygnował z udawania spokoju.
Ruszył biegiem i w tym samym momencie komandosi z dwóch znajdujących się bliżej niego grup – tych, które narysował „na dwunastej” i „na dziesiątej” – unieśli broń i powietrze zaroiło się od pocisków.
Minęło pięć minut i nikt się nie zjawiał. Prezydent nie był przyzwyczajony do czekania.
Stał wraz ze swoją ochroną w pomieszczeniu socjalnym na poziomie 3, rozglądali się w milczeniu i czekali.
– Frank, sprawdź co się dzieje – powiedział w końcu prezydent do szefa ochrony.
Nagle włączył się telewizor.
– Co się, kurwa, dzieje… – zaklął ktoś.
Na ekranie pojawiła się jasnożółta tablica Awaryjnego Systemu Nadawczego – specjalnej stacji telewizyjnej, nadającej na wszystkich pasmach i mogącej w przypadku zagrożenia narodowego przerwać nadawanie wszystkich innych programów.
Po chwili tablica zniknęła i zastąpiła ją twarz.
– Co to ma… – zaczął prezydent. Na ekranie widać było twarz trupa.
Twarz generała piechoty morskiej Stanów Zjednoczonych, Charlesa Samsona Russella, kryptonim Cezar.
Z każdego telewizora w Strefie 7 – i chyba z każdego telewizora w Stanach Zjednoczonych – zaczął płynąć głos Charlesa Russella.
– „Panie prezydencie, obywatele Ameryki! Witam w Strefie Siedem. Nazywam się Charles Russell i jestem generałem sił powietrznych. Zbyt długo musiałem się przyglądać, jak ten kraj sam się zjada, i nie zamierzam tego dłużej robić. – Mówił spokojnym głosem, nie starając się ukrywać swojego akcentu z Luizjany. – Nasi przedstawiciele – zarówno na szczeblu federalnym, jak i stanowym – nie nadają się na prawdziwych przywódców. Nasza wolna prasa nie jest już narzędziem kontroli rządu, co miało być jej głównym zadaniem. Dla każdego, kto walczył o ten kraj i przelewał za niego krew, taki stan rzeczy jest hańbą. Nie wolno pozwolić, aby dłużej trwał”.