Але раптам, нібы выпадкова, аднекуль праб'ецца вестка, якая памятае цябе і якую памятаеш ты — і ты адразу перараджаешся, адраджаешся, становішся знойдзеным і набытым.
Як і сабака, у якога гаспадар знайшоўся.
*
Словы рыфмуюцца між сабою — і побач з чыннікам падабенства бенства.
Ён ратуе словы ад інтэрферэнцыі — узаемапаглынання і надае сэнс іхняму існаванню.
Там, дзе касуецца чыннік непадабенства, словы становяцца непатрэбнымі.
Людзі таксама.
*
Найбольшы талент — само жыццё: яно даецца і аддаецца; калі не аддаецца — тады збіраюцца рэчы, каб купіць тое, што далося, і смерць падыходзіць да варот, каб тое, што не аддалося, узяць.
*
Тое, што напісалася некалі, паступова адсоўваецца ў мінулае і становіцца як бы напісаным некім — тваім папярэднікам.
У папярэднікаў адмысловы статут: напісанае імі ўжо прыналежыць і наступнікам і стаковіцца пэўным чынам тым, што некалі некім напісалі мы самі.
*
Тое, што чалавек ж ы в е, уводзіць яго ў тое, я к ён жыве, і з яго ж выводзіць.
Тое, што чалавек д у м а е, увасабляе яго ў тым, ш т о ён думае, і з яго ж вызваляе.
Свабоды няма, ёсць вызваленне, і чалавек у ім.
*
Што пра мяне кажуць?
Што пра мяне пішуць?
Што ўва мне бачаць?
Кожны чалавек - а р ы г і н а л, і тым не менш, каб рас-пазнаць, хто ён і што ў гэтым свеце, углядаецца ў свае ад-біткі і ўслухоўваецца ў свае адгалоскі, і чым больш угля-даецца і ўслухоўваецца, тым усё больш яму бракуе сябе.
*
У поспеху спех: шлях, скіраваны ўгору, дападае да паверхні.
«Шлях угору і шлях уніз тойсамы»,— кажа Геракліт.
Але калі шляху ўгору спадарожнічае поспех, то шляху ўніз — вынік.
Дзе тое імя, што любіць невядомасць?
Дзе тая асоба, што адмаўляецца ад набытку?
Дзе той розум, якому трава забыцця бліжэйшая за ружы?
«Дол дол» (Уніз уніз) — назваў сваю кнігу вершаў слааенскі пазт Дааз Мяйц. «Гор гор» — ператлумачваў я, выходзячы з ім з ямы Віленіца.
«Дол» — назваў сваю кнігу вершаў айчынны паэт Сяргей Законнікаў.
Паверхня адольваецца разам з яго ідаламі, а калі адольваецца — правальваецца, і дол — вынік.
*
Складанае крышталізуецца ў прастату наступнага ўзроўню, і празрыстая глыбіня яе заўсёдны ўзор.
У кожным змяшчаецца свет, і таму свет адносіцца да кожнага а с а б л і в а.
*
Патэнцыял — унутраны суверэнітэт: калі ён захоўваец-ца, перамога дзеліцца з ім сваім зместам, калі не — губляе свой змест і сама перамога.
*
Перад тым як апусціцца на зямлю, падзея, як зруб, нейкі час вісіць у паветры.
Нешта яе адчувае і нешта яе вымаўляе, паэзія — гэтаксама.
*
Усякая істота геніяльная ў сваёй рэчаіснасці: мурашка ў сваёй, рыбінэ ў сваёй, птушка ў сваёй...
Што да чалавека, то сваёй рэчаіснасці ён не мае, ён яе здабывае, і страла, якая ляціць, яе выява.
*
Класічнае пісьменніцкае правіла: калі на сцяне вісіць ружжо, яно мусіць стрэліць.
Але якраз таму, што ты ведаеш, што яно мусіць стрэліць, яно ў ж о не абавязана гэта рабіць і, хутчэй за ўсё, не зробіць.
*
У вершы зацемненае прасвятляецца, а засветленае зацямняецца. I гэта для таго, каб вярнуць рэчаіснасці глыбіню, дзе ўсё адбываецца першы раз, дзе «знаёмае незнаёмым робіцца» (Янка Юхнавец) і таму пазнавальным.
Чым горш, тым лепш, чым больш, тым менш: мноства адноснае — да яго заўсёды можна нешта дадаць і нешта ад яго адняць.
Што самадастатковае цалкам, дык гэта н у л ь. Сярод лічбаў ён Бог: з яго вынікаюць усе велічыні.
Усе імкнуцца нечым стаць і нечым становяцца, але стаць нулём, здаецца, яшчэ не ўдава лася нікому.
*
Дасканалыя творы могуць існаваць і без аўтара, недасканалыя — не.
*
У творчасці ўзаемадзейнічаюць два пачаткі — увасаблення і развасаблення.
Першы — яўны і ўсім вядомы: у ім, набываючы кшталт і вобраз, апрадмечваюцца мера, вага і лік; друг — няяўны: у ім тое, што апрадмечана, вызваляецца ад кшталту і вобразу, каб стацца тым, што не мае ні меры, ні вагі, ні ліку.
I ў гэтае ўзаемадзеянне ўцягнуты ўвесь свет.
1979-2009