Дом будавалі талакой...
Дом будаваць — такая праца,
што лепей аднаму не брацца,
адзін не справішся з якой.
Ёсць спраў нямала на зямлі —
і для душы, і для заробку, —
якія робім паасобку.
А тут без грамады ні-ні.
Парой патрэбен нам спакой.
Парой шчыруем саматужна.
А тут узяцца трэба дружна,
узяцца разам, талакой!
Калі дом хочаш будаваць —
забудзь пра гонар, самалюбства
і іншае такое глупства
і талаку пачні ззываць.
І вось, як пальцы ў кулаку,
сыходзімся ў талаку.
Каб сцены сталі навакол —
патрэбна ўзяцца талакой!
І каб страха над галавой —
патрэбна ўзяцца талакой!
І сонца каб па-над страхой —
патрэбна ўзяцца талакой!
І ўсталі — да рукі рука!
I узяліся — да локця локаць!
I камень набывае лёгкасць...
Падмурак... Сцены... Талака!
АДНА З ПРЫКМЕТ ЗАКАХАНАСЦІ
Гэта прыкмета з прыкмет,
калі ўсё адзіна сведчыць:
табе належыць свет,
табе даравана вечнасць...
ГЛЕДЗЯЧЫ НА ФОТАЗДЫМАК
Вы бачылі, пэўна, гэтае фота?
На фронт адыходзіць чырвоная рота.
Ідуць, маршыруюць чырвонагвардзейцы...
Хто ў шынялі, хто ў ірванай паддзеўцы,
а іншыя проста паўраздзетыя.
Але ўсе надзеяй вялікай сагрэтыя.
Ідуць у лапцях, у ботах падзёртых,
а колькі размаху ў кроках іх цвёрдых!
Ідуць паўгалодныя, хлеб мерадь асьмушкай,
а вера палае чырвонаю стужкай.
Чырвоная вера, чароўная вера,
што заўтра пачнецца шчаслівая эра!
Ідуць, каб за шчасце голавы скласці...
На фота гляджу я: зайздроснае Шчасце!
З ПОЛЬСКІХ УРАЖАННЯЎ
О, матка боская — раўніна польская!
Чым едзеш далей, тым сумней і радней!
Плача душа, што не бачыў раней,
што наша спатканне такое позняе.
Варшава... Зялёна Гура... Аполе...
Польшча, у чым тайна лёсу твайго?
Гатовы я плакаць ад таго,
што ўсё гэта, можа, не ўбачу болей.
* * *
Пра месца ў жыцці, як дзеці,
гадаем, думаем, снім.
Месца маё ў свеце —
месца ў сэрцы тваім.
ПОЗІРК З КОСМАСУ
Шлях да зорак —
шлях скрозь ружы і скрозь церні.
Колькі дзён жывём
сярод касмічнай цемры.
Пачынаеш тут цаніць
усё, што зведана
на зямлі, якая ўтульна так асветлена.
Сонцам, месяцам асветлена зямліца.
І яшчэ адна там ёсць святла крыніца.
Калі лёс табе ўсміхнецца —
табе стрэціцца
тая дзіўная жанчына,
што ўся свеціцца.
Ты ў лятунках
з той жанчынаю вітаешся.
Ты ў думках
да жанчыны той звяртаешся:
«Мала сонца, мала зорак, мала месяца.
Падары святло, якім жанчына свеціцца!
Перад ім любая знікне беспрасветнасць...
Мая яснасць, мая светласць, мая ветласць!»
Тут, у космасе, мы бачым зорак многа.
Не хапае сэрцу тут святла зямнога...
* * *
Ёсць сіла — будзе справа,
ёсць справа — будзе pyx
(налева, направа, прама,
уверх, уніз, наўкруг).
Сіла — справа — pyx.
Сіла — цела — дух.
* * *
Трагічна-сумная няўвязка:
ёсць ласка, ёсць патрэба ў ёй,
але раздзелены часта сцяной
патрэба гэтая і ласка.
ВЫКЛЮЧЭННЕ
Самаўдасканальванне —
рэч, вядома, пахвальная.
Вядзі рашучы бой
з натурай сваёй слабой —
з рознымі там заганамі,
са звычкамі паганымі...
са слабасцю любой
вядзі рашучы бой!
Ды ў тым самасталенні
не зблытай з заганай сумленне,
са слабасцю нізкай — боль,
і ведай: з сумленнем змагацца
гэта няўдзячная праца,
гэта разбой, а не бой...