Бетонныя укладваць пліты
I заліваць гарачы бітум,
Вучыць механіку ўначы
I ўсё самім перамагчы.
A заўтра зноў усё пачаць,
I скрозь паспець, хоць часу мала.
Нашчадкі будуць вывучаць,
З якога вы матэрыялу.
1961 г.
БАЦЬКІ I ДЗЕЦІ
Брыгадзіру такелажнікау
Яны дзяцей пагадавалі,
Бацькамі сталі ix сыны,
Народжаныя на Урале,
Пажэненыя ля Дзвіны.
Ужо здалёку аб нявесце
Завёў гаворку меншы сын.
Ці ж не прыйшла пара асесці,
Прайшоўшы столькі пуцявін?
Ад Кемерава да Алтая,
Ад Ішымбая да Чыты
Шумела восень залатая,
Пад ногі сцелючы лісты.
Зімой дарогі замятала
Завея белая, як дым.
A ім здавалася, што мала
Зрабіць прыйшлося маладым.
I зноў збіраліся ў дарогу,
Складалі кельмы ў рукзакі
I праз таежныя бярлогі
Ішлі, ішлі будаўнікі.
Рыпела пад рыдлёўкай гліна,
А ноч марозамі гула.
У ix маленечкага сына
Брыгада нянькаю была.
Камбінезон насіла жонка,
З кляймом казённыя пімы
I пела радасна i звонка,
Як салавей сярод зімы.
Так i дзяцей пагадавалі,
Бацькамі сталі ix сыны...
Паездзілі, павандравалі —
I вось прывал каля Дзвіны.
Зірнеш назад, а шлях кароткі.
Калі б ізноў усё прайсці:
Баракі першай пяцігодкі,
Трывогі першыя ў жыцці,
Другога не хацеў бы шчасця,
Другіх бы не шукаў дарог,
I так пачаў бы сцены класці,
І так бы любую бярог,
I так бы радавала стома,
I мары светлыя, i сны,
I стаў бы самым родным домам
Зялёны горад ля Дзвіны.
На стол парэпаныя рукі
Паклаў руплівы брыгадзір.
Пытаюцца паціху ўнукі:
«А мы
паедзем у Сібір?»
1961 г.
ДЫСПЕТЧАР
Усыпаны зорамі вечар,
Ля клуба іграе баян.
Танцуюць усе,
а дыспетчар
Глядзіць на блакітны экран,
Глядзіць на сігналы на пульце,
А пальцы, нібыта на пульсе, —
Пад імі гудуць правады:
«Канчаем адкачку вады»,
«Гатова другая калона»,
«Чаму не падвозяць бетону?»
Дыспетчар хвалюецца, кліча
То Оршу, то Віцебск, то Крычаў,
A ў вокнах, нібы на экране,
Ужо занімаецца ранне.
Туман за ракою густы
Паслаўся на буйныя травы,
Грукочуць на станцыі Кеты
З цэментам і шчэбнем саставы.
«Бетон адпраўляем і трубы», —
Пачуўся ў селектары свіст.
Дыспетчар не спіць. А ля клуба
Чакае яе баяніст.
1961 г.
ПАРТОРГ
Мікалаю Чэчату
Адзін ён не мае кароткай суботы:
Як толькі развіднее — зноў за парог.
Рыпяць па дарозе гумовыя боты —
Ідзе на работу парторг.
Ён першы садзіцца у мулкі аўтобус,
Упалі на вокны расінкі з галля.
Пад коламі, быццам раскручаны глобус,
Насустрач світанню імчыцца зямля.
То ўлева, то ўправа нахіляцца сосны,
То кружацца ў шыбах густыя гаi,
I чутна, як побач пра раннія вёсны
Пяюць нафтабудаўскія салаўі.
Парторг па характару трошачкі лірык
(Без лірыкі кожнаму цяжка пражыць),
Прарабы — рамантыкі,
a брыгадзіры
Гатовы найлепшую песню злажыць.
І вось яна, вось яна — гэтая песня:
Укладзены сцены, нібыта радкі,
Як самыя поўныя рыфмы,
на ўзлессі
I рана i ноччу звіняць цягнікі.
Падумаў парторг: каб праз дзвесце ці трыста
Гадоў зазірнуць выпадкова сюды,
Адразу пазнаў бы, што тут камуністы
Дамы будавалі, саджалі сады
I слухалі часам пагрозы i ноты,
Ды толькі адзіным жаданнем жылі —
Зрабіць як найболей патрэбнай работы,
Паспець як найболей стварыць на зямлі.
У майцы i ў форменнай шапцы танкіста
Вядзе экскаватар нядаўні маёр.
Куды ні паглядзіш, — ідуць камуністы —
Бетоншчык, маляр, трубаклад i шафёр.