Με μια κίνηση, ο Ρισάρ βγάζει το σακάκι του. Οι δυο διευθυντές αρπάζουν την τσέπη!… Η τσέπη είναι άδεια.
Το πιο περίεργο είναι πως η παραμάνα είχε μείνει στη θέση της.
Ο Ρισάρ και ο Μονσαρμέν χλόμιασαν. Δεν μπορούσαν πια ν' αμφιβάλλουν… επρόκειτο για μάγια.
«Το φάντασμα», μουρμουρίζει ο Μονσαρμέν.
Όμως, ξάφνου, ο Ρισάρ όρμησε στο συνεργάτη του.
«Μόνο εσύ άγγιξες την τσέπη μου!… Δώσε μου πίσω τα είκοσι χιλιάδες φράγκα!… Δώσε μου πίσω τα είκοσι χιλιάδες φράγκα!…»
«Στη ζωή μου», αναστενάζει ο Μονσαρμέν, που μοιάζει έτοιμος να λιποθυμήσει… «σου ορκίζομαι στη ζωή μου πως δεν τα έχω…»
Και, καθώς χτυπούσαν ξανά την πόρτα, πήγε ν' ανοίξει περπατώντας σαν αυτόματο. Έμοιαζε να μην αναγνωρίζει το διαχειριστή κύριο Μερσιέ και να μην καταλαβαίνει τι του λέει…έχοντας τα εντελώς χαμένα, με μιαν ασυνείδητη κίνηση άφησε στα χέρια τούτου του πιστού υπηρέτη την παραμάνα που δεν του χρησίμευε σε τίποτα πια…
19
Ο ΑΣΤΥΝΟΜΟΙ, Ο ΥΠΟΚΟΜΗΣ ΚΑΙ Ο ΠΕΡΣΗΣ
ΤΑ ΠΡΩΤΑ λόγια του αστυνόμου, καθώς έμπαινε στο γραφείο των διευθυντών, ήταν για την τραγουδίστρια.
«Μήπως η Κριστίν Ντααέ βρίσκεται εδώ;»
Όπως ανάφερα και προηγούμενα, τον ακολουθούσε πλήθος κόσμου.
«Η Κριστίν Ντααέ; Όχι», απάντησε ο Ρισάρ. «Γιατί;»
Όσο για τον Μονσαρμέν δεν ήταν σε θέση να πει απολύτως τίποτα… Η κατάστασή του είναι πολύ χειρότερη από του Ρισάρ, γιατί ο Ρισάρ μπορεί να υποπτεύεται τον Μονσαρμέν, ο Μονσαρμέν όμως… βρίσκεται πια αντιμέτωπος μ' ένα μεγάλο μυστήριο… μ' αυτό που πάντα έκανε την ανθρωπότητα ν' ανατριχιάζει: με το Άγνωστο.
Ο Ρισάρ συνέχισε, αφού το πλήθος γύρω από τους διευθυντές και τον αστυνόμο παράμενε εντυπωσιακά σιωπηλό:
«Γιατί, κύριε αστυνόμε, με ρωτάτε αν η Κριστίν Ντααέ βρίσκεται εδώ;»
«Γιατί πρέπει να τη βούμε, κύριοι διευθυντές της εθνικής Ακαδημίας της μουσικής», δηλώνει ήρεμα ο κύριος αστυνόμος.
«Πώς; Πρέπει να τη βρούμε; Τι συνέβη λοιπόν; Εξαφανίστηκε;»
«Στη διάρκεια της παράστασης… Επί σκηνής!»
«Επί σκηνής! Είναι απίστευτο!»
«Ακριβώς. Και κάτι που είναι εξίσου απίστευτο μ' αυτήν την εξαφάνιση, είναι ότι εγώ πληροφορώ εσάς για το τι συνέβη!»
«Πράγματι», συμφωνεί ο Ρισάρ που πιάνει το κεφάλι του με τα δυο του χέρια και μουρμουρίζει: «Μα τι ιστορία είν' αυτή πάλι; Ω! μα την αλήθεια, εδώ αρχίζουν και υπάρχουν σοβαροί λόγοι παραίτησης!…»
Και, δίχως καν να το καταλάβει, ξεριζώνει μερικές τρίχες απ' το μουστάκι του:
«Λοιπόν», λέει σαν να ονειρεύεται… «εξαφανίστηκε επί σκηνής…»
«Ναι, την απήγαγαν κατά τη διάρκεια της πράξης της φυλακής, τη στιγμή που καλούσε τους αγγέλους να την πάρουν στους ουρανούς· όμως, πολύ αμφιβάλλω αν ήταν οι άγγελοι αυτοί που την απήγαγαν».
«Εγώ είμαι σίγουρος!»
Όλος ο κόσμος γυρνά προς αυτόν που μίλησε. Ένας χλομός νέος άντρας που τρέμει από συγκίνηση, επαναλαμβάνει:
«Είμαι σίγουρος!»
«Είσαστε σίγουρος για τι πράγμα;» ρωτά ο Μιφρουά.
«Είμαι σίγουρος πως την Κριστίν Ντααέ την απήγαγε ένας άγγελος, κύριε αστυνόμε, και μπορώ να σας πω και τ' όνομα του…»
«Αχά! κύριε υποκόμη ντε Σανιύ, υποστηρίζετε πως την Κριστίν Ντααέ απήγαγε ένας άγγελος, ένας άγγελος της Όπερας χωρίς αμφιβολία».
Ο Ραούλ κοιτάζει γύρω του. Προφανώς κάποιον ψάχνει. Αυτή τη στιγμή που χρειάζεται τόσο πολύ τη βοήθεια της αστυνομίας για να βρεθεί η μνηστή του, δε θα του κακοφαινόταν να ξαναδεί τον μυστηριώδη άγνωστο, που μόλις πριν λίγο τον συμβούλεψε νάναι διακριτικός. Όμως, δεν τον βλέπει πουθενά. Τέλος πάντων… δεν πειράζει… πρέπει να μιλήσει!… Ωστόσο, δε θα μπορούσε να μιλήσει μπρος σ' αυτό το πλήθος που τον κοιτάζει με τόσο αδιάκριτη περιέργεια.
«Μάλιστα, κύριε, ένας άγγελος της Όπερας», απάντησε στον κύριο Μιφρουά «και μπορώ να σας πω πού μένει, όταν μείνουμε μόνοι…»
«Έχετε δίκιο, κύριε».
Ο αστυνόμος, αφού βάζει τον Ραούλ να κάτσει δίπλα του, διώχνει όλον τον κόσμο, εκτός φυσικά από τους διευθυντές, που, στο μεταξύ, δεν έβγαλαν άχνα· τόσο πολύ τα 'χαν χάσει απ' ό,τι συνέβαινε γύρω τους.
Τότε, ο Ραούλ αποφασίζει να μιλήσει:
«Κύριε αστυνόμε, αυτός ο άγγελος ονομάζεται Ερίκ, κατοικεί στην Όπερα και είναι ο Άγγελος της μουσικής!»
«Ο Άγγελος της μουσικής! Σοβαρά!! Να, κάτι πολύ περίεργο!… Ο Άγγελος της μουσικής!»
Και γυρνώντας προς τους διευθυντές ο αστυνόμος, κύριος Μιφρουά, ρωτά:
«Κύριοι, γνωρίζετε την ύπαρξη αυτού του αγγέλου στο ίδρυμά σας;»
Οι κύριοι Ρισάρ και Μονσαρμέν κούνησαν το κεφάλι δίχως καν να χαμογελάσουν.
«Ω!», είπε ο υποκόμης, «σίγουρα αυτοί οι κύριοι έχουν ακούσει να μιλούν για το Φάντασμα της Όπερας. Μπορώ λοιπόν να σας διαβεβαιώσω πως το Φάντασμα της Όπερας και ο Άγγελος της μουσικής είναι ένα και το αυτό· και πως το αληθινό του όνομα είναι Ερίκ!»