З кубкам кавы падышоў да камп’ютара. Але то быў не камент — ліст прыслаў Алік.
«Тэрмінова! Здымі апошні ролік. Тэрмінова!!! Стукні ў аську. Важна!»
«Што такое?..» — трывога ахапіла Віктара, але надта ён не баяўся. Слухаць гэтага Аліка ці не? Алік жа ведае, што Віктар як быццам толькі распрацоўвае сайт, што не ён адзін у праекце, што галоўным тут нехта іншы... Адказаць? Тады Алік зразумее, што Віктар усім запраўляе... Чорт з ім, здымем пакуль, нікуды ролік не дзенецца, проста забаронім паказ... Ну, і што ў асьцы Алік скажа?
Віктар: — Я тут
Алік: — Ты там з глузду з’ехаў?
Віктар: — Што за наезд? І я тут пры чым?
Алік: — Не ведаю, хто там кіруе... Апошні ролік — гэта крымінал.
Віктар: — Крымінал. А што?
Алік: — Доўбня! Крымінал у адносінах не да тых пацаноў, а да цябе!
Віктар: — Што ты палохаеш?
Алік: — Дзіцячы сад... Ты быў сведкам злачынства?
Віктар: — Я працую над сайтам. Пакуль.
Алік: — Ну, школьнікі! Ты быў сведкам злачынства, але не паведаміў пра яго міліцыі. А гэта — крымінальная адказнасць, ясна табе?
Віктар маўчаў. Яго бы абдало кіпнем.
Алік: — Ты тут? Чаго маўчыш?
Віктар: — Тут.
Алік: — Зразумела табе?
Віктар: — А што, я абавязаны? Каму якая справа?
Алік: — Абавязаны. Павінен. Ёсць такі артыкул: «неданясенне аб злачынстве». Ты можаш сесці.
Віктар: — А я тут пры чым!?
Алік: — Мне няма розніцы, хто сядзе. Ты, ставячы ролік, таксама стаў сведкам. Вось табе спасылка, пачытай... Я папярэджваў, што трэба сур’ёзна ставіцца да Крымінальнага кодэкса.
Віктар: — Добра, ролік я зняў. Што яшчэ?
Алік: — О, дайшло... Цяпер пра справу: я ведаю аднаго з тых хлопцаў.
Віктар: — Ну...
Алік: — Значыць, можна зняць добрыя бабкі.
Віктар: — Якія бабкі?
Алік: — У маладзёна не гуляй. Грошы. Зараз кідаеш мне ролік на пошту. Я кідаю яму.
Віктар: — І што?
Алік: — Не касі пад дурня! Ён зразумее, што спаліўся. І выкладзе патрэбную суму. Дзелім папалам. Тры штукі на дваіх. Многа для яго не будзе.
Віктар: — Гэта як?
Алік: — Ты там не абкурыўся? Чаго мямліш? Тры тысячы долараў ён пералічвае на кашалёк — і ты адпраўляеш яму арыгінал, дзе яго твар не закрыты. Вядома, ролік знішчаеш. Ясна табе?
Віктар: — А калі не?
Алік: — Не зразумеў?
Віктар: — Не хачу я...
Алік: — Позна, хачунчык пераспеў. Рабі, як я сказаў. Зараз зарэгіструю яшчэ скрыню, скіну адрас. Адправіш з інтэрнэт-кафэ. Ясна?
Віктар: — Я нічога не рашаю.
Алік: — Дык рашайце! Я цябе ведаю, помні. Вашай крыві прагне не адзін чалавек у горадзе, помні і пра гэта.
Віктар: — Добра... я перадам. Вечарам адкажу.
Алік: — Цяпер.
Віктар: — Няма ў горадзе галоўнага.
Алік: — Добра, пачакаю. Да 22 гадзін. Каб быў у асьцы.
Віктар выключыў аську, потым падключэнне да інтэрнэту, потым і сам камп’ютар. У кватэры стала ціха-ціха.
Думак не было. Не мелася нават адчаю, прыкрасці — нічога не было. Пустата. І адзін Віктар сярод гэтай пустаты.
Зазвінеў мабільнік. Юрыс — пазнаў па мелодыі Віктар.
— Віцька, здароў! Слухай, збірайся давай — пасля абеду ірвем на тую самую рэчку! Антон дамовіўся з маці, нам бусік даюць. Такая кампанія сабралася. Давай!
— У мяне... не атрымаецца, — адказаў Віктар і сам не пазнаў свайго голасу.
— Э, ты там грамчэй кажы... Не захварэў?
— Не, — адкашляўся Віктар. — Мне трэба... па справах, праўда. На фірму, грошы атрымаць.
— Ты што там, дзень прабудзеш? Мы цябе пачакаем.
— Не, не трэба...
— Мэры будзе... — выклаў апошні козыр Юрыс.
— Не.
Віктар адключыў мабільнік.
«Добра Юрысу... Як добра Юрысу! У яго няма чаго хаваць ад іншых, ён не жыве двайным жыццём, у яго ўсе клопаты — такія простыя і ясныя. Няўжо некалі так было ў яго, Віктара? Добра ім зараз: весела на душы — смейся, сумна — плач. Прыкідвацца не трэба, хавацца не трэба, не трэба хлусіць, вочы адводзіць... Няўжо вялікія грошы заўсёды вымагаюць падману?
Што ж рабіць? Што рабіць, чорт забяры гэтага Аліка! Вось жа гад... Бач, ідэя яму спадабалася... Значыць, пасвіў увесь час сайт, глядзеў, як напаўняецца. Не, нездарма тады ўзнікла нядобрае прадчуванне...
Разагнаўся... Грошы хоча задарма такія атрымаць. Ты здымі сам, а потым гандлюй сваімі ролікамі! Сволач...