словы: поле, луг, дарога.
Так прыгожа з іх узнікла
слова роднае: Літва.
1974
КРАЯВІД
Крочыш каля Нёмна вод празрыстых,
з жытам падымаешся на ўзгорак,
з возерам струменіш,
падаеш з абрыву,
жыламі карэнняў
па пяску сыпучым
узбіраешся на бераг,
па далінах кветкі рассцілаеш,
апіраешся плячом аб пушчу,
каля лесу прабяжыш —
глядзіш мне ў вочы,
пачынаеш размаўляць са мною,
покуль цені доўгімі не стануць,
покуль бег ты свой не запаволіш,
фарбы не сальюцца ўсе ў адну,
не ўпадзе на чорную раллю,
спеваў поўная,
душа твая —
жаўрук.
1975
ЧАС
На схіле дня.
Над горадам.
Сёння.
Знянацку закрычалі журавы.
Мы ўздрыгнулі,
і чорны цень
прабег па нашых тварах.
Чаму так зашчымела сэрца?
Што слухалі апоўначы бяссонна?
Нічога не пачулі,
а ўсё роўна
падумалі:
ідзе.
I доўга не маглі суняць,
утаймаваць лямантаванне цела.
Намучанае, скрушнае,
яно
ў акно світальнае глядзела
і, засынаючы,
яшчэ ўсё паўтарала:
прадоўжы... гэтую зямлю
і гэтую траву... прадоўжы
сонца... і раку, і дрэва...
дыханне гэтае...
прадоўжы!
1974
АПЛАКВАННЕ БРАТА
Што адтуль ты людзям прынясеш,
з той зямлі, куды ідзеш навек?
Лётаць будзе сэрца тваё дзе,
у якой птушынай чарадзе?
Да якой ты краскі палявой
прыхінешся сціплаю душой?
I жалеза ад прылад якіх
на руках пакіне след цяжкі?
I яшчэ якое ліха з ліх
для цябе на свеце тым знайшлі?
Быў ты ўмельцам спрытным між няўмек,
адпачні ж хоць сёння. I навек!
1974
***
Калі гаворым аб айчыне —
найпершае тым, хто загінуў, слова.
Дыханне іхняе распроствае нястомна
штандары нашы; рукі бласлаўляюць
і нашы клопаты, і нашы спадзяванні;
і вочы іхнія, бы зоркі, сочаць;
і гутарыць зямля іх плённай мовай:
птушыным граем і цвіценнем вішняў,
дзіцячым смехам, голасам жанчыны,
дзясніцай, што, прасцёршыся, трымае
наступную і гэтую айчыну.
Давайце гаварыць аб ёй праўдзіва,
каб, хто загінуў, мог нас разумець.
1975
***
Спакой тым, хто нічога не жадае.
Тым, хто смяецца,— сонца.
Будзь свабодны,
каб дзеці і буслы цябе любілі.
Патайнасць каранёў і годнасць кроны —
такі твой воблік. Сярод нас жывеш,
гаворачы: ах людзі людзі людзі...
Так хораша гучыць гэта, што мы
спыніліся і, гледзячы ў нябёсы,
здзіўляліся: як сіне і высока!
Яшчэ не ведаю, ці мы знаёмы;
заўважыў толькі: вочы — не звяроў,
не кулакі і не каменне — рукі.
Так хораша было, што стала днець.
1975
***
Душа напоўнілася крыкам жураўлёў.
Зямля мая, балесная мая,—
Каменьчык мігатлівы між сузор’яў.
Адсутных блаславіць рука ўзнялася.
Так ціха — бы вярнуліся з пагоста