Крокі зусім побач.
Прайшлі. Узнімаюцца на насып. Іх не вельмі строга аклікае зворху паліцай:
— Хто такія?
— Свае, свае.
— Пароль!
— Дрэздэн...
— Ну, праходзь... Доўга вы нешта сёння. Замерзлі тут, як ваўкі.
— Нічога, пагрэецеся. Самагонкі там прынеслі цэлы буталь.
— Хоць трохі пакінулі?
— Хопіць... Як у вас справы?
— Ды ўсё спакойна. Ніякай халеры няма. I машын сёння мала.
«Дзівакі! — хмыкнула, слухаючы іх гаворку, Надзя.— Так гарлаюць, што за вярсту чутно... Як быццам, акрамя іх, на свеце нікога няма...»
Паліцай і немец марудна спускаюцца з насыпу, Яны ўжо вось-вось падыдуць да кустоў.
Укляя выцягнуў з-за пазухі нож, таўхануў у бок суседа-разведчыка, пальцам паказаў яму: «Мой першы». Той кіўнуў галавой: «Ясна... Ну!..»
Дзве белыя цені кінуліся ад кустоў. Штосьці храснула, нібы зламалася пад нагой сухая галінка, і вартавыя курчыліся ўжо на зямлі.
Укляя адцягнуў забітых са сцежкі, хуценька скінуў з сябе маскхалат, проста на ватоўку пачаў усцягваць чорны шынель паліцая. Другі разведчык апранаўся ва ўсё нямецкае.
Праз нейкіх дзесяць мінут былі зняты і вартавыя каля моста. Іх месца занялі Укляя з таварышам. Убачыўшы ля вартавой будкі знаёмыя постаці, Надзя і Юра подбегам кінуліся да дарогі.
Работа ў іх ішла хутка. Юра раскідаў снег, вялікім паляўнічым нажом дзёўб прамерзлы грунт, выграбаў рукамі і акуратна ўкладваў міны. Надзя разраўноўвала зямлю над імі, засыпала снегам.
Усё было спакойна. Пастаўлена апошняя міна.
Надзя разагнулася, каб клікнуць Юру, і тут пачула гул машын. Ен узнік нечакана, пібы зваліўся З неба, і каціўся проста на іх, цяжкі, роўны. Відаць, ішла цэлая калона.
Надзя разгубілася, так-сяк замаскіравала міну. Юра схапіў яе за руку, кінуўся з дарогі.
— Хутчэй! Хутчэй!
Юра разумеў, што трэба шпарчэй да лесу, пакуль пе паказаліся машыны, не грымнулі выбухі. Ён цягнуў за руку Надзю і паўтараў:
— Хутчэй! Хутчэй!
Але праскочыць раўніну не ўдалося. Проста насустрач ім з кустоў вынырнулі трое паліцаяў. Яшчэ нічога не разумеючы, Юра і Надзя паспешліва сцягнулі з сябе маскхалаты, засунулі іх разам з гранатамі пад шчыт з пашыны,— іх звычайна ставяць для снегазатрымання,— паправілі за плячыма торбачкі, адышлі трохі ўбок.
Паліцаі спыніліся каля іх. Адзін, высокі, няголены, — гэта відно было нават у змроку, — гаркнуў:
— Што вы тут робіце?
Надзя кінулася да яго, як да заступніка:
— Дзядзечка, ён адабраў у мяне хлеб. Мы разам хадзілі па вёсках. Яму далі бульбы, а мне хлеб. I ён забраў...
— Ноччу па вёсках? — паліцай нахіліўся над торбамі. Юра і Надзя паслужліва вывернулі перад імі свае мяшкі. Высокі паліцай гідліва паморшчыўся, наском бота паварушыў абгарэлыя бульбіны, запляснелыя недагрызкі, шкумат нейкай аўчыны. Ён ужо сабраўся ісці далей, кіўнуў астатнім і проста так падфутболіў мяшок. I тады з яго вылецеў брусок толу...
Цяжка сказаць, для каго гэта была большая нечаканасць — ці для аслупянелых паліцаяў, ці для Надзі і Юры. Дзе яны забыліся выкінуць тол, як ён у іх астаўся, ніводзін не мог успомніць. Тол ляжаў на снезе, зусім невялікі, жоўты брусок, такі непатрэбны цяпер.
— Ну, ну, ну... — ачомаўся высокі. — Стойце, галубочкі! Што гэта за фокусы?
— Гэта? — Надзя хацела ўзяць тол, але паліцай не дазволіў. — Гэта ж ніткі фарбаваць. Ведаеце, у карычневы колер...
Даказаць яна не паспела. Перакрываючы цяжкі гул машын, аглушальна грымнуў выбух. З віскам праляцелі ў паветры асколкі. Надзя ўбачыла, як над мостам ускінулася яркае полымя. «Ну, вось. Заданне выканана». Запахла порахам, паленай гумай. Каля моста хтосьці прарэзліва крычаў, хтосьці лаяўся. Усчалася бязладная страляніна. Узляцелі ў ранішняе неба ракеты.
Паліцаі стаялі бледныя, напалоханыя. Высокі прыкрыкнуў:
— Трымайце гэтых галубочкаў добра! Імі толькі і апраўдаемся... — і брыдка вылаяўся.
Выбухаў больш не было — і паліцаі ўзялі Юркаву і Надзіну торбы, дуламі вінтовак выпхнулі хлопчыка і дзяўчынку наперад.
Амаль усю дарогу да вёскі яны маўчалі. Толькі няголены двойчы паабяцаў адно і тое ж:
— За ўсе гэтыя выбухі галовамі давядзецца разлічвацца. А вам, партызанскія ваўчаняты, вісець на слупе...
Юру стала жудасна ад гэтых слоў, нават не столькі ад іх саміх, колькі ад тону, якім яны былі сказаны, ад той звярынай нянавісці, што была ў іх. А да вайны ж, відаць, прыкідваўся сваім, жыў сярод тых, хто цяпер на фронце ці ў партызанах... Няўжо ён думае, што яму не адпомсцяць за ўсё, што не знойдуць яго, не паклічуць на суд? Ён жа ведае, не можа не ведаць, што пад Масквой немцам ужо далі па карку...
Уваходзячы ў вёску, высокі параіў: