– Prawda to, czy nie, że zawiesili tamten program?
– To jak, ruszy w końcu czy też nie ta produkcja, której nie można się doczekać?
– W każdym razie musimy koniecznie wcisnąć tam tę dziewczynę.
– A jaka ona jest, ładna?
– A co to ma do rzeczy? Tak czy siak, ma tam wystąpić.
I tym podobne. Aranżowanie, manipulowanie, zarabianie, zabieganie o przysługę, negocjowanie, szantażowanie, kombinowanie, ekscytowanie się, produkowanie i pozyskiwanie dla siebie całych godzin czasu antenowego. Jak tylko się da, sięgając po nowe pomysły, stare formaty, zżynając, skąd popadnie, usiłując to i owo przy tym podrasować, byle tylko nadawać. Na tysiące sposobów, mając za nośnik ten niewielki sprzęt gospodarstwa domowego, z którym zetknęliśmy się wszyscy tuż po urodzeniu. To ona, telewizja, nasz wielki brat, albo raczej, jak to między siostrami, nasza druga mała mama. A może nawet pierwsza i jedyna.
Dotrzymywała nam towarzystwa, otoczyła nas miłością, wykarmiła nas pokolenie po pokoleniu, tym samym mlekiem katodowym, świeżym, o przedłużonej ważności, które skisło…
– Rozumiesz?
– Słowem takie jest twoje zdanie. I przyjechałeś tu aż z Verony, żeby robić telewizję.
– Żeby wymyślać obraz, realizować zamówienia na logo w sposób rzetelny… i takie tam.
– Dajmy sobie wreszcie spokój z tym powiedzeniem: i takie tam. Jest niekonkretne i to aż za bardzo. – Marcantonio patrzy na mnie i się uśmiecha.
– Świetnie, wyrabiasz się. Agresywny skurwysyn, takim cię lubię.
– Poznaję: Pluton.
– Rzeczywiście zaczynasz mnie zadziwiać… Chodź, pójdziemy zobaczyć, na jakim etapie jest TdV.
– A co to takiego TdV?
– Jak to, nie wiesz? Teatro delie Vittorie – Teatr Victorii, niezapomniana świątynia telewizji z dawnych lat.
– Skoro to „niezapomniana świątynia", w takim razie chodźmy. Przechodzimy przez ulicę. Stragan z książkami zajmuje część ogrodu.
Chłopaki i dziewczyny wyglądający na intelektualistów kartkują tanie książki. Jakaś pulchna panna trzyma w rękach książkę kucharską. Marcantonio jej nie przepuszcza.
– Lepiej kup coś o sporcie albo seksie, będziesz z tego miała większy pożytek.
Śmieje się sam do siebie, ona tymczasem spogląda na niego z urazą. Marcantonio od razu zapala sobie chesterfileda i pali go łapczywie, naśladując przy tym, trudno powiedzieć jaki, akt seksualny, który mu się z tym kojarzy.
– Dzień dobry. Tony.
– Witam, hrabio, co słychać?
– Kiepsko, od kiedy monarchia upadła.
Tony wybucha śmiechem. On, najzwyklejszy strażnik w Teatro delie Vittorie, ma świetny ubaw przy pracy. W ramach wykonywanych obowiązków znalazł sobie sposób, by się z nim Uczono. Odpowiada za drzwi. Wpuszcza ważnych ludzi, reżyserów, statystów, aktorów, zatrzymuje tych wszystkich, którzy są bez przepustki. Słowem, wykidajło show-biznesu.
– Co racja, to racja, hrabio. Mogłeś chociaż przysłać grupkę pachołków, żeby mi otworzyli to wyjście bezpieczeństwa. Już tydzień temu wezwałem technicznych. A tam, żaden się nie pokazał.
No, no, myślę, facet jest skrupulatny. Po chwili podchodzi i zwierza się ściszonym głosem. – Nie upominam się z byle powodu, tylko dlatego, że właśnie tędy chodziłem się odlać do kibla na dole. A teraz muszę chodzić naokoło… zawracanie dupy.
I wybucha śmiechem, nieźle to sobie wykombinował, oportunista, żadnej okazji nie przepuści.
– Świetnie, Tony, nareszcie mamy kogoś, kto rozwiąże twój jakże palący problem.
– A niby kto?
– On, Step!
– A kto to taki, jeden z twojej świty?
– Chyba żartujesz. To bohater, rangą równy królowi… Obcokrajowiec na ziemiach, którymi swego czasu rządził tyran… A tak w ogóle to sorry. Tony, ale chcesz móc się odlać raz-dwa, czy nie?
– Fajnie by było… Step, jak ci się uda, to jestem ci winien przysługę.
– Tony… Bohater rangą równy królowi oznacza ni mniej, ni więcej tylko szlachetnego duchem. Bohater nie jest kimś, kto kupczy, zrozumiano?! A zatem, jakby co, to mnie będziesz winien przysługę.
– Dobra, co to ma do rzeczy, on naprawi drzwi… Pomyślałem, że tak będzie sympatyczniej.
Mogliby tak godzinami. Bohater, jak zwał, tak zwał, wszystko jedno, czyli ja decyduję się im przerwać.
– Jak już skończycie, to powiecie mi łaskawie, gdzie są drzwi…
– Masz rację, wybacz… Tony nas prowadzi:
– Chodźcie tędy. – W samym teatrze wszyscy pracują, aż wióry lecą, rozlega się szczęk żelaza, słychać piły elektryczne, uwijają się spawacze.
– Już prawie skończone. Lada moment będą instalować światła. – Tony mówi, jakby się tłumaczył. – Właśnie, a to są te drzwi, próbowałem już na wszelkie możliwe sposoby. Nic, zero. Ni chuja, niema na nie rady.
Przyglądam się im uważnie. To jedne z tych drzwi ciśnieniowych, pewnie zablokował się zamek boczny. Ktoś zatrzasnął je od wewnątrz. Może nawet sam Tony, tylko że już nie pamięta albo nie chce się przyznać, że zrobił coś tak durnego. Przydałby się klucz. – Czy masz niezbyt szeroki, metalowy drążek?
– Taki jak ten? – Wyciąga jeden ze skrzynki, stojącej na ziemi nieopodal. – Chyba widać, że próbowałem już wszystkiego, co?
– Nie da się ukryć. – Przystawiam drążek do zamka i uderzam w niego mocno, raz a dobrze. Nawet nie muszę się specjalnie wysilać. – Sezamie otwórz się.
I drzwi się otwierają jak zaczarowane.
– Voila, już po wszystkim.
Tony jest cały szczęśliwy, zachowuje się jak sztubak.
– O rany. Step, nie wiem, jak ci dziękować, jesteś czarodziejem. Oddaję mu drążek.
– No, nie przesadzajmy.
Marcantonio przejmuje kontrolę nad sytuacją:
– Słusznie, nie przesadzajmy. Zapamiętaj sobie tylko, że każdemu z nas jesteś winien przysługę, dobra?
– Da radę, da radę… – Tony się uśmiecha i podniesiony na duchu, inauguracyjnie przestępuje próg, idąc się odlać. Marcantonio puszcza do mnie oko i przechodzi przodem.
– Chodź, pokażę ci teatr. – Schodzimy na dół, na scenę. Poniżej siedzeń na widowni, pod duży łuk galerii. A oto i one. Przy dźwiękach porywającej muzyki. Tancerki. W kolorowych strojach sportowych, w pospuszczanych getrach, z długimi lub krótkimi włosami, niektóre częściowo wygolone i z wycieniowanymi fryzurami. Tancerki. Blondynki, brunetki, rude albo z włosami pofarbowanymi na niebiesko. Wysportowane ciała, smukłe, szczupłe, z pięknie wyprofilowanymi mięśniami brzucha. O umięśnionych nogach i z zaokrąglonymi, jędrnymi pośladkami. Gotowe w każdej chwili wykonać szpagat w rytm dynamicznej muzyki. Są wcieleniem doskonałości, do perfekcji opanowały zamaszyste i płynne ruchy, uśmiechnięte nawet wtedy, kiedy ledwo trzymają się na nogach. Muzyka włączona na cały regulator rozlega się wszędzie. A one dają się jej ponieść, sczepiają się ze sobą, krzyżują, łączą na chwilę, by zaraz odchylić się do tyłu, są w swoim żywiole, ulegają jej rytmowi, pozwalają przeniknąć dźwiękom w głąb siebie. Skąpane w blasku reflektorów, jeszcze bardziej rzucają się w oczy. Strugi światła opromieniają ich obnażone nogi, ich drobne piersi, kuse stroje. – Stop! Dobrze, dobrze, to by było na tyle!
Muzyka cichnie. Choreograf, mały mężczyzna około czterdziestki, uśmiecha się zadowolony.
– Dobrze, zróbmy sobie przerwę. Później do tego wrócimy.
– To jest nasz zespól taneczny.
– Tak, sam się zorientowałem.
Przechodzą tuż obok nas, jedna za drugą, uśmiechnięte, spieszą się, by nie zmarznąć, wciąż są rozgrzane, ładnie pachną i mają zwiewne ruchy. Dwie czy trzy całują Marcantonia: – Cześć, dziewczyny. – Wygląda, jakby się dobrze z nimi znał. Jedną z nich nawet lekko klepie w tyłek. Ona bynajmniej się nie oburza, a wręcz cała uśmiechnięta zwraca się do niego: – W ogóle się do mnie więcej nie odezwałeś.