надзеі нетрывалай,
як зорка на вадзе...
Ноч марна адгучала –
мо дзень не падвядзе?..
ЖАРТАЎЛІВАЯ СЕЛЯНІЯДА
Мяне – ужо не будзе. А гэты месяц,
святлом наліты, як болем,
узыдзе нячутна над чорным лесам
плысці паважна над полем.
Над перапёлачкай: плакаць даволі,
ножкі застудзіш па росах...
Ох, доля, доля, матухна-доля
ціхагалосых і босых!..
І неўзабаве – над нашым садам:
па верхавінах прыгнутых
вішань-чарэшань бляскам-прынадай
селяніяннай атруты...
Адводзіш позірк?.. Няўжо напалохаў
прывід лунатычнай хваробы?
Усё ж памяркоўна і без падвоху...
Мне гэты бляск – даспадобы!..
Такі знаёмы – ці не з калыскі?..
ночкай санлівай над домам...
Недасягальна далёкі. І блізкі.
Нічый – і усім і нікому!..
...Ледзь чутна, шчыра кляў яго злодзей –
выплыў з-за хмар нечакана!..
Дзяўчо дакарала: – Што ж позна ўзыходзіш,
а твар хаваеш так рана?
Які ўжо раз безнадзейна спытаю:
– Сустрэча з любым ці будзе?
А ты – усё бокам, бы хата з краю...
О, нават месяц – як людзі...
. . . . . . . . . . . . . . . . . .
...Што ж, дзякуй, месячык. От, давялося
яшчэ раз поўняй сагрэцца:
перагарнуўшы ў памяці штосьці,
як прахалоду на сэрца...
***
Радасць-вечар у бяздонні начы
растварыў і нюансы, і колер.
Вернай птушкай далонь на плячы,
не зляціць, не пакіне ніколі!
Слаба бэзам заносіць здалёк.
І асфальт ад зямлі халадзее.
Што ні вечар – імчыць сакалок!
І на радасць – душою гібее:
Хто прыдбаў гэткіх зор над табой?
Кім пялёсткі прыдуманы ў кветак?
Басаножкі іскрыстай луской,
пад якімі прыціхла планета?
Крок у крок, прыпыняцца не час:
ноч усё гоніць, а ранак не блізкі...
***
Альфе
Ля брукаванкі буйна шыпшына,
над стужкай бруку танок стракоз.
Глухне надзея ў шоргаце шынным,
ценню кароткай ляціць пад адкос...
Побач!.. Праскочым, сустрэчы не будзе –
надта ўжо доўгім чаканне было…
Адтрапятала пад ветрам на грудзе,
як страказы палахлівай крыло,
адвіравала бясконцасцю думак,
смелых і яркіх, як сонца з-за хмар.
Ды растварылася ў зборышчах тлумных,
увесь адзіноты спазнаўшы цяжар...
Цяжка прыняць усю віну за няўдачу.
лёгка ўявіць, што чакае далей:
крок машынальны маршрутаў наўдачу,
клямкі чужыя чужых дзвярэй,
усё новых заняткаў канвеер бясконцы –
каб думкі прысталі, адчуўшы ярмо...
Каб здагадаліся: тут пад сонцам
шмат пуцявін і напрамкаў лягло...
З-за павароту – схілы пагоркаў,
зноў цвет ружовы, пышней і ярчэй.
А дух палынны, цяжкі, прагорклы,
ліпне на губы і да вачэй.
І лямант ад бруку. І ўсё лапоча
брызент, напяты над галавой.
Слупы, кіламетры. І так да ночы...
Якая павінна несці спакой!..
“БЕЛАРУС”
За лясамі, гарамі высокімі,
там, дзе Нігер зялёны цячэ,
пасланцамі яны яснавокімі
у гвінейскай чужой баразне.
Рукі цёмныя, чорныя твары,
светлых сэрцаў напружаны стук:
то пяюць у трапічным абшары
наш матор і тамтэйшы жаўрук.
Мо са словам і я не спазнюся,
хоць цяжкія да песні шляхі...
Каб ляцеў той прывет з Беларусі,
што калісь адны гусі няслі
ад іржавай балотнай вады,
ад сіўца, што не зведаў касы...
З ЖЫЦЦЯ...
...Адгрукала, хмары камечачы!
І свеціць, усё больш аддана,
сцябло пад кропелькай гнецца,
пасмачкі пары над плотам...
Малыя па зелені лужын
то моўчкі, то з віскатам радасці,
крышаць ружовасцю пятак
люстранасць тонкую, чыстую.
Птушкі ўладкоўваюць пер’е.
А галіны – кроплі страсаюць.
Ім, галінам, што ж застаецца?