У скалы вал за валам мерна б’е...
Пасохлы мох... Нат вуж не прапаўзе...
І здані дзве: быцця і небыцця,
Дзве сёстры родныя – галеча і багацце.
І ўся здранцвелая ад гора маці
Ўсё туліць да грудзей скалелае дзіця.
***
Аўтару чароўнай “Таўрыды”
Дрыготкае вогнішча – кропля ў начы!..–
барвавіць каменняў белыя твары.
Выйшлі на пашу неба атары,
а Ваша – дрэмле у сэрцы Яйлы...
І ўжо спаць нельга: у цішыні,
у скалаў заломах, у церневых сплётах
жальбаю-крыкам птушкі залётнай
губяцца гукі – дзеці зямлі.
А ўзнімеш голаў – Пегас крылаты
імчыць з Гелікону – такі ўжо лёс! –
прылёг над прорвай Вялікі Пёс,
а меншы, ўядлы, гоніць заўзята!..
І ўсё замерла... Не, не дагналі:
не зварухнуліся нават Шалі!..
***
...Мы зрадніліся, вечна жывое!
Даспадобы голас мне твой,
а душу не пакіне прыбой,
стаўшы родным жытнёвым прыбоям.
Ты старэй шапаткіх каласоў...
Ды смяротны абдымкі твае,
калі ўзбуджанай хваляй нясе
пах прадоння, як першаасноў,
перамалвае жвір на драбніцу
дзень і ноч, міліярдам часцін,
што ляцяць з невядомых часін
і не маюць патрэбы спыніцца...
Да сустрэч!..
***
...Там вечар на цёплую рунь
цені халодныя сцеле...
Хусты шаноўных красунь,
жоўтыя посцілкі зелля!
Папару сівыя пласты,
запознены краснагаловік!
Сімвалы вечнай красы,
знакі маёй любові!
Выраі, вёсны. Гады.
Памяць і дым ліхалеццяў.
Спявайце ж мне, верасы,
Балюча-звонкім суквеццем...
Краю, дзе рос і жыву,
поле смужлівай пяшчоты!
З прыдарожных каменняў злажу
помнік мясцовай работы:
гонкія хвоі чатыры
вартай на стораны свету.
Між іх, на бурштынавым жвіры,
месца адвечнаму лету.
Згедзеўшы – сойка пяро,
скарб свой адзіны, пакіне,
каб хараства прыбыло
на жоўта-янтарным і сінім,
дзе кроплі ружовай расы
у квецені дзікае ружы.
А ўсё абвілі каласы,
якія і вецер не здужаў...*
* Канец Паўднёвай нізкі.
***
Ўжо адцвiло. I з асцярожнасцю –
куды спяшаць!..–
перабiрае завязь кожную:
цi даглядаць?
Цi хопiць сiл, адменнай якасцi
(расце – спялi!),
каб не згубiла абыякавасць
красу зямлi?
Каб на зялёным яблык ласкавы
як мак iрдзеў,
свяцiўся паўнацэннай часткаю
аблокаў, дрэў,
прамераных i не празначаных
сцяжын, дарог,
дзе выпадкова цi прадбачана
твой шлях пралёг,
пагорка, лубiнам укрытага,
пнёў, валуна,
дзе кожны раз сустрэне сiтаўка,
ўсё адзінюсенька-адна.
Цi жыта побач: хваля шэрая
аб чым пяе
крыху маркотна, бо размерана,
табе i мне?
...Рунела, мерзла. Красавiцкiя
ўзяло дажджы...
Хай выстаiць пад навальнiцамi!
I назаўжды!
ЧАША
Бляклую рунь за дарогаю,
цёмны ядловец наўзбоч,
раніцу, фарбамі ўбогую,
месячна-зорную ноч,
захад паводкай раскошы,
поўдзень праз смех навальніц,
з мятлікам, у лузе няскошаным,
з пахам нябачных суніц,
шышку, што ботам раструшчыў,
сцежку, што верна вяла
ад задуменнасці пушчы
у шматгалоссе сяла,
песні акорд развітальны,
сонца прамень на вісу –
ў чашы, празрыстай крыштальна,
ўпарта аберуч нясу.
Ступлю, неразважны, няўдала,
заняты тым, што ў руках.
(Глыжоў і карэння нямала
на пакручастых шляхах...)
Дробныя пырснуць асколкі...
Спуджана ўзнімецца грак –
подых пранізліва волкі
на момант пройме прасцяг...
І стану я ціхі і роўны,
па мерцы на кожны фасон,
а профіль – нейтральна бяскроўны –
стандартным з абедзьвюх старон.
Ніхто ўпікнуці не зможа
ці пахітаць галавой:
змяшчуся ў пракрустава ложа –
тупік той дарожкі маёй.