Не ацанiлi звончатасць лета?
Як та – прайшло стараной?
Чырванню гронкi душа падагрэта.
Вецер-жабрак – за сцяной.
Соку паўднёвай лазы памяркоўна
ў тонкае, чыстае шкло.
Не замутнёны сон будзе роўным,
і заўтра ўжо сёння прыйшло.
***
Толькі сонца, сонца і неба.
І роўны вецер з паўдня.
Колас аддаўшы, да новага хлеба
ў роздум запала зямля.
Цягліцы ўзрэзаных гоняў –
ворыва, рунь ці папар –
лена чакаюць сутоння,
сумам настоеных хмар.
Ды грэе. І ясніцца пожня,
на лёгкасць настройвае крок.
І позірк валошкі апошняй
заўважыш, ацэніш здалёк...
І спеў навакол такі чысты,
што ў небе шукаеш выток.
А там – толькі сінь і празрыстасць
стамляюць разгублены зрок...
І слухаеш, нібыта рэха
святочных дзяцінства званоў.
Адтуль назаўсёды ад’ехаў,
ды неяк вяртаешся зноў
да сонечных плям на падлозе –
пачатку бязвоблачных дзён...
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
Астаткі саломы вывозяць
праз павуціння заслон.
***
Высокія дрэвы.
Паніклыя травы.
А ты – паміж імі,
упрэжаны ў справы:
ў пачаткі, фіналы,
падлікі, вынікі –
як Шыва трохрукі
ў натоўпе стоногім!..
І трэлі ў кронах,
і цягне чаборам,
і рытмы, і пахі,
і час, і прастора,
і гукі, і ноты,
і фарбы, і колер.
І сплаў абавязкаў,
і... ветру сваволя!..
Гадзінаю шарай
адчуць і ўбачыць
усё, што знаёма,
ярчэй ды іначай!
Апоўначы ўгледзець,
як у сонцы, натхнёна,
віруе ў танцы
рой дробных падзёнак.
Апоўдні заўважыць,
як ў месячным ззянні
іскрыцца на вейках
адбітак кахання...
І тэме спрадвечнай
даць воблік сучасны,
ды... рыфмы прывычныя
губяць заўчасна!
Лістота і кветкі,
птушыныя спевы
раскіданы смела
і ўправа і ўлева!..
А ты – пад уплывам
стандартных паняццяў,
стабільных прыёмаў,
як у рамках закляццяў...
А ты ў завядзёнках
снуеш без спачынку
між знакаў дарожных,
між знакаў прыпынку,
між Сцылы з Харыбдай
у трывалым чаканні
знайсці спалучэнне
дазволу з жаданнем...
***
А.Бакачу
...у нячуты павер запавет,
палюбi непазнаную мэту...
За пасмам бору – ўжо за даляглядам!..–
па лапiнах iржышча, па раллi
калi i кiм пасеяна прынада?
Чые зярняты рунню узышлi?
Не быў нiколi там... А, мусiць, i не буду –
што не сабраць, а дзе i не дайсцi:
сплываюць днi без нашага прысуду
у хуткаплынным ручаi – жыццi...
Няўмольны час гадзiну за гадзiнай
зрывае з дрэва iснасцi тваёй.
I толькi хмар i ветру безупынны
пралёт i перасвiст над галавой...
А там... такая позняя ўжо восень,
што лiстапад, яе апошнi сын,
у сонца нават промня не папросiць
для схаладалых, голых арабiн.
I гнецца вецце!.. I парывам новым
страсае гронкi, бы жывую кроў,
на незаменную нiчым аснову
халоднай глiны, мокрых верасоў.
А ўжо i прыцемкi – наканавана.
I цемра цяжкая лягла на ўсё.
А заўтра? Сонцам мо спавiты ранак,
такi, якi адзін за ўсё жыццё
каб нехта ўбачыў – слаўны мiг удачы!..–
не слотай змучаны, здранцвелы лог,
а рай зямны для ўсiх – i не iначай! –
ступiўшы там, дзе я прайсцi не змог.
***
Ночка хмурыла хмар брыво,
сон з павекамi стрэцца не мог.
Трэцi певень перасцярог...
I адразу адхмарваць пайшло,
ўміг суцiшылася – Маўчун
мяккi палец да губ прыклаў...
I з нацягнутых срэбных струн
чыстай думкаю – шэрань лягла
пры народзiнах шчырага дня.
Хто нi пройдзе, стары цi дзiця,
колькi хочаш ззяння бяры...
Дарагая мая зямля!
Сонца шар залаты!