***
Флёксаў купіны тлеюць. А змрок
акрыяў, загусцеў, ападае.
Да акорда акорд – і вянок,
што не вяне і цвет не губляе.
І цямней, і цямней. І пара
на дабранач сказаць тыя словы,
каб спакойна заснула трава,
і дзіванны схілілі галовы.
Нібы голас дзяцінства – ледзь чутны,
нібы пах несабранага мёду!
І зліліся харалам магутным
дні: калыскі, жніва, адыходу.
Прыдзе час – усё патоне ў начы.
Данясці. Не згубіць. Зберагчы!
***
Праменняў сонечных апошні клін
лязом алмазным голле рэжа.
І ўжо не сумная сцяна ялін –
тутэйшы арабеск, дзівосная мярэжа...
Ля лесу коні; ногі ў малацэ –
туман пайшоў, цішком паўзе імшарай.
Як трапяткое птушаня ў руцэ,
дзень ціхенька сканаў, цямнее тварам...
Ды весела у роздуме сачыць,
як разгараецца смалісты бок карча,
і дым, што сон, снуецца па агні.
А поплеч, вогнішча вакол, сядзіць
маіх мужыцкіх продкаў грамада.
І зорак грамада – ў вышыні...
***
М.М.Ш.
Глянь: па бульбянішчы – скрозь матчыны сляды.
Як злепкі тых, што час даслаў з Пампеяў,
адбіўшы прагна на гарачым глеі,
каб засталіся явай назаўжды.
Як ломіць у крыжы! Да самых хмар
няўступліва шнуруецца палоса.
Самотнай птушкі крык ці песні адгалосак...
І сонца стомлены ў паўнеба твар.
А колькі трэба сіл, каб боль перамагчы,
зло чэрствасці людской? Ці дачакаць вясны?..
Не дачакала... З сёстрамі пайшла
спяшаць з дакопкамі на тым нябачным полі.
Няслі свае сцягі: работу дацямна,
прышчэрблены капач і серп, крывы ад болю.
ДЗЯЎЧЫНКА Ў ПЕЙЗАЖЫ
Як зложыцца яно, тваё жыццё?
Табе яшчэ й дванаццацi няма...
Цi памяць зберажэ тваё iмя,
цi адашле у небыццё?
Цяпер ты – ўвесь iснуючы абшар:
далёкi грому хор, пужлiвасць блiскавiц,
пах скошанай травы, рамонкаў i сунiц,
аераў гарката i пераменнасць хмар.
Ты птушкаю ляцiш – i смех твой наўздагон,
ўсё тулiцца к табе, у радасны палон.
Дзень зiхацiць, як страказы крыло –
мелодыя i рытм вышэйшага настрою.
Хай будзе ён тваiм. Яшчэ нiхто
не зладзiў з доляю людскою.
***
Алесiку
Там, за вадою, светлыя пяскi
смугой лiловаю закрыла,
узняўся вецер, мчыць на пругкiх крылах
і пляжыць лазнякi.
Ўбiвае ў небасхiл ружова-белы штых
маланка-блiскавiца.
Яе не ўтаймаваць, прад ёй адно скарыцца!
I Сож сiвы прыцiх...
А наш маленькi спiць, перамагло...
Нясе па хвалях сну крыштальнае вясло...
На захад сонца йшло, як радасны асiлак,
і рукi матчыны, i лёгкай хмаркi цень,
і напалохаў чмель, i крапiва ўкусiла...
Якi шчаслiвы i бясконцы дзень!
***
Дануце Бічэль
...Змые пыл, жыватворным напоiць –
ажыве, расцвiце, усмiхнецца...
Неспадзеўкі раскажа пра тое,
што драмала i ў думках, i ў сэрцы.
Прынясе цёплым ветрам здалёку,
з ператканых праменнямi даляў,
буслянятак няўрымслiвых клёкат,
перазвоны крынiчных крышталяў,
шапаценне вярбы, плёскат хвалi,
шолах лоз, асакi i чароту.
I трывогi ацiхлi, апалi,
разам з рэхам апошнiх грымотаў...
Праспявае зусiм нечаканым,
дзень будзённы, як свята, расквецiць.
I зашэрхнуць, загояцца раны.
I не будзе ўжо болю на свеце,
страт, нападаў, гвалтаў i боек,
ганьбы нават нязначных падманаў.
Неўпрыкметна пасохне благое.
I ачнецца амаль беззаганны
цiхi вечар пасля навальнiцы
над табой, над дарогай, над Краем.
Недзе чуў пра такое... Як снiцца...
Што ж, бывае.
***
Чацвёрты дзень не зацiхае вецер,
імчыць наўскач, шукаючы ахвяры.
Ад стомы курчацца i скрдзяцца, як дзецi,
бяроз пасечаныя твары.
I дзень сышоў, i безлiч хмар сплыла,
на люстры неба – ластавак пункцiры.
А дрэвы гнуцца. I канца няма
адвечнай песнi на журботнай лiры.