Змагацца дужаму! Перамагчы
адным ударам. I, пасля, магчыма,
стаць песняй гучнай у свой час.
А выстаяць пад ветрам? Уначы
Выглядваць золак прагнымi вачыма,
прамень каторым назаўсёды згас?
***
В. В-у
Кiнем усё i на досвiтку едзем,
у дробнай хвалi губляць паплаўкi...
Дальнi бор i аблокi-суседзi
мiж драцiн патанулай лазы;
цела светлае ў цёмнай кашулi –
цягне век свой крывуля-вярба;
i над грудам, дзе продкi паснулi,
тлумiць ветрам кiрмаш варання.
Процi сонца iскрыць павуцiнне,
спеюць словы, ўбiраючы сiнь...
Хай мой голас тут раптам загiне,
толькi ты, дарагая, не згiнь!
Сотня год – толькi кропля расы
на спакойным аблiччы тваiм...
***
Не скарбаў шукаем – волi.
Каб новы ўявiць абшар,
узлятае, напяты да болю,
уцiснуты ў сталь Iкар.
I гiне ў полымi лютым.
I, фенiксам стаўшы, iзноў
рве прыцягненняў путы,
успеньвае ў жылах кроў.
Цiхiмi галасамi клiчуць яго назад
Шолахi-перазвоны, пошум старых прысад.
Недзе ў безданi золак
першую птушку збудзiў.
I расцвiтае золатам
Трава Зямлi – дзiвасiл.
***
М.М.Ш.
Дзеля славы нязгаснай – красы
пацалункамi лiпеньскай ранiцы
расцвiлi ў першых днях касачы.
Спакваля, на зары, на свiтаннi...
Сiла нашай зямлi перайшла
праз карэннi ў тугiя пялёсткi
сiнiм, жоўтым – адбiткам святла,
сцюжай зiм, пазалотаю вёснаў.
Каб спявалi ў жаночай руцэ.
І каб новую песню складалi
новы Альбрэхт i новы Вiнсент.
Ну i ты, мой шаноўны Мiхале.
Не скупiцца на колер абшар
тым, хто ўбачыць, пазнае, адчуе...
***
Ох, засцiлае туманам, хоць плач,
кладкi, алешнiк, атаву аселiцы.
Нiбы горла прачысцiў пугач,
а рагатнуць – не асмелiцца.
На той бок не пайду нiзашто,
нават птушка твая не ўпросiць:
Адбалела, як смага, прайшло...
Асталася счарсцвелая восень.
А любiў, брыдучы басанож
па iмхах, выхваляць твае вочы.
I за гэта, няйначай, ўсю ноч
той, вушасты, за рэчкай рагоча:
– Ух!-ха-ха!.. Прыгажосць перахвальваў,
хараства не знайшоўшы нi калiва!..
***
Б.І.
Не пытай ты мяне, не пытай
нават позiркам, крыху упартым!
Хай адкажуць табе: небакрай,
казялец, i ўвагi не варты,
сiнi бор, i аблокi над iм,
нерухомыя ў жнiвеньскай стоме;
i лянотным дажджом залатым
сонца бляск на звычайнай саломе...
Я не першы палонны з людзей,
што шукаюць сваю азярыну.
Там, спатоліўшы смагу грудзей,
не баiшся ўжо нават загiнуць...
Бо спазнаў, бо ступiла нага
на ледзь бачную сцежку яднання.
Небам сiнiм, бяздонным, вада.
У ёй аблокi – маўклiвыя зданi.
Толькi вочы прыкрый, зварушы
вастракрылую ластаўку – памяць.
I пачуеш, як шэпча ўначы
плынь вады пад цяжкiмi плытамi...
I, слабых не шкадуючы ног,
тым жа берагам, тым крутаярам,
ужо брыдзеш напрасцяк, без дарог,
з неабсяжным сам-насам абшарам.
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
Кроплi зор праз iмжу, праз iмжу...
То ярчэюць, то знiкнуць гатовы.
Не трывож – не пытай! Што скажу?
Выцвiтаюць будзённыя словы...
ЗДРАДА
Ptakow tyle. Zieleni tyle.
Lato, zaczekaj chwile.*
А яно – пачакаць не хоча...
А яно затрымацца – не можа!
Час няўмольны,
немы,
шалёны,
упарта круцiць кола-арбiту.
– Досыць!
Немаўля толькi, бачу, не чуе:
малако,
вочы мацi,
промнi –
Вечнасць!
А што ж мне, спазнаўшаму болей?
Не нудзiць
непазбежнаю
стратай!
– Ну, чакай жа!
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
I з падмурка – бетоннай гранi –
адштурхнуцца!
Мацней,
што сiлы!
– Возьмем!
У каруселi зялёнай iмчуся:
...Конi,
конiкi,
травы – побач!
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
Цёплы вецер твар абвявае,
дорыць птушак суседства, пахі
перацвіўшых у стоме красак...
Радасць!
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .