***
Цёплы вечар. Ціхая ноч,
разрасліся даўжэзныя цені.
Расцвітае нарцыс, не суроч...
На нябесным скляпенні
ўраўнаважаны месячны бляск –
прападаюць драбнейшыя зоры.
Прыглядзіся: яшчэ адзін раз
свет сваё, патаемнае, дорыць...
А праявы чужога жыцця
маюць голас праўдзівы і гучны.
Чуеш? Шэпча аб нечым зямля –
голас дзіўны, шчасліва-пакутны...
Затаіся, чакай: зараз ветрык пачне
перамешваць над кветнікам пахі!..
***
Дужы вечар ночы чакае –
Песні-явы, сноў чыстых.
Прыпыніўся, маўчыць прамяністы.
І усмешка па твары блукае...
Дзікі голуб – тонкі пярсцёнак –
знік у кроне ліловай акацыі.
І пара першай зорцы займацца
там, на небе, на небе зялёным...
То яна: цёплы подых і крокі!..
Водсвет захаду комін пакінуў,
цені ніцма на сцежку, на гліну...
Яркі след! – дробны ”МІГ”, адзінокі,
забірае вышэй і вышэй...
Кропляй, кропкай... знікае з вачэй...
***
Па-над таполямі бязважкі белы пух,
нястомнай ластаўкі праменьчык чорны –
палёту след, адбітак бездакорны
на бездань сінюю і чысты, белы пух.
Дакладная дуга – бетонных праслаў рад,
нібы магутнай ускінутых рукою.
І ветрык міру, працы і спакою
праз захаду разліў і тапалёвы рад.
Аб чым цвіліць маленства угары,
мне не даведацца. А ветру крокі
не палічыць. Празрысты і далёкі
ўжо месяц праявіўся угары.
І ўсё цяплее у грудзях ад чыстых
гадзіны шарай дотыкаў празрыстых...
***
Рэдкую хмарнасць над гаем
ноч неўзабаве зглыне...
Выплыве месяц, яго запытаем:
– Аб чым жа салоўка пяе?
– А ні аб чым. Чалавеку, вядома,
чуецца родны матыў,
той, што прысніў, ну а потым нястомна
скрозь праз жыццё пранасіў.
...Моўчкі рассоўвае пасма дарогі
купкі алешын у бакі,
і неўзаметкі ясны, двухрогі,
лёгкія хмар чаўнакі...
Узноўлены пошчак класічнае гамы
зор прастаўляе ўгары,
а ў перспектыве – патрэбны напрамак
роўны агонь на бугры.
Ціхае вогнішча з лап не смаловых
кветкай ўзышло на зямлі,
перапыніўшы пачатак размовы:
– Хлопцы, здаровы былі!..
Моўчкі пасунуцца: – Месца ўступаем,
вечар не грэе, маўляў...
Чуеш, як сыпле нястомны над гаем
водгукі свойскіх праяў?
Чую! І ноч, і заслухаўся месяц,
плазам дарога лягла.
З-пад у зеніце схаванага крэсіва
іскра над намі прайшла...
***
Верас дробны, худаватае сцябло.
у сасонніку задуха – не стрымаць.
На пясках тут ці буяла што калі?
Светаяннік вырас кволы!.. Без яго – ніяк!
Тут скупыя краскі і прастор.
Белыя слупы высакавольтныя. І да суніц
прыгажуняў пяць ці шэсць.
Трактарыст пайшоў па вермут у сяльпо.
Праз гадзіну вернецца. Зноў ціха паляжым,
з цыгарэты вялай смокчучы дымок.
Спомніцца:
а недзе ж сельва – на зямных дражджах!..
...Жонка на гадзіннік глянула:
– Ужо ж павінен быць...
***
Яловы тонкі вочап.
Жалезны круг вядра.
Дапялі зорак вочы
калодзежнага дна.
Гараць таемным бляскам
у мяккай чарнаце,
шкадуючы заўчасна
упартага – мяне?
Пакепліваюць ціха:
– То ж не юначы век!
Агню ці прахалоды
шукае чалавек?
Ці той гарачай згубы,
ці толькі прагу збіць?
Перасыхаюць губы?
І ў грудзях смыліць?
Ім – сохнуць, бо чакалі,
а сэрцу – успамін?
На цёмнай ночы хвалі
ці ж мала іх, прычын?..
. . . . . . . . . . . . . . . . . . .
Прадоння подых волкі.
І пляск глухі вядра.
Загойсалі асколкі
чакання, зорак, дна,