– Poproszę. Aha, Becky, podaj mi nazwę tego schowka i swoje przybrane nazwisko. Przeniosę twoje rzeczy w bezpieczne miejsce.
– I to ci tak łatwo przyjdzie? – Becky strzeliła palcami – Mogę spróbować. – Adam usiłował przybrać skromny wyraz twarzy. – Jakiego nazwiska używałaś i jak się nazywa schowek?
– Przechowalnia P i F w Bronksie. Nazwisko Connie Pearl.
– Nie chcę nawet wiedzieć, skąd wytrzasnęłaś to nazwisko.
Patrzył za nią, jak szła do zlewu, żeby wypłukać ekspres do kawy. Kiedy sięgała po kawę, przechyliła głowę w bardzo charakterystyczny sposób. Dobrze znał to pochylenie głowy. Niespełna sześć dni temu widział ten gest u jej ojca. Zauważył, Że ona ma bardzo wdzięczne ruchy. Tę cechę też odziedziczyła po ojcu, który był wyjątkowo eleganckim, wytwornym mężczyzną.
Odrzucił głowę do tyłu, przymknął oczy, przywołując w myśli obraz Thomasa Matlocka, z którym widział się dwudziestego czwartego czerwca.
Waszyngton, The Sutter Building
Ona wciąż wierzy, że nie żyjesz.
– Wiem. Nawet wtedy, kiedy umierała Allison, postanowiliśmy nic jej o mnie nie mówić. To było zbyt niebezpieczne.
Adam pomyślał, że to dobrze, iż wprowadzono pocztę elektroniczną – dzięki temu Thomas miał bliski kontakt ze swoją żoną. Do czasu pójścia Allison do szpitala co wieczór przesyłali sobie informacje.
– Thomas, nie zgadzam się z tobą – powiedział Adam. -Powinieneś był się z nią skontaktować, kiedy jej matka zapadła w śpiączkę. Ona cię wtedy potrzebowała i teraz też bardzo cię potrzebuje.
– To zbyt wielkie ryzyko, bo nie wiem, gdzie jest Krimakow. Zniknął mi z oczu. Kiedy zastrzeliłem jego żonę, zorientowałem się, że powinienem też zabić jego, żeby chronić swoją rodzinę, ale on rozpłynął się w powietrzu, w czym niewątpliwie pomogło mu KGB. Nie mogę pozwolić na to, żeby Krimakow się o niej dowiedział. Poderżnąłby jej gardło, a potem zawiadomiłby mnie o tym i szyderczo się roześmiał. Od dwudziestu czterech lat jestem dla niej martwy i niech tak zostanie. Allison zgodziła się ze mną, że dopóki nie będę miał pewności, że Krimakow nie żyje, ja również będę nieżywy dla swojej córki. – Thomas westchnął ciężko. – Wierz mi, że to była dla nas bardzo trudna decyzja. Myślę, że gdyby Allison nie zapadła w śpiączkę, powiedziałaby Becky prawdę, żeby wiedziała, że nie zostaje sama.
Słysząc ból w jego głosie, Adam dość długo milczał.
– Nie możesz już być dla niej nieżywy i dobrze o tym wiesz – powiedział wreszcie. – A może nie oglądałeś CNN?
– Właśnie dlatego tu jesteś. Nie patrz na mnie z taką dezaprobatą. Nalej sobie kawy i siadaj. Wszystko przemyślałem i chcę cię prosić o przysługę.
Adam Carruthers nalał sobie kawy tak mocnej, że mogłaby powalić nosorożca. Rozsiadł się w krześle stojącym przed ogromnym mahoniowym biurkiem. Na biurku stał komputer, drukarka i faks. Nie było tam żadnych papierów ani notatek. Adam wiedział, że w tym komputerze nie ma żadnych tajnych dokumentów, że jest to tylko kamuflaż. Nawet on miałby problem z łamaniem tych wszystkich zabezpieczeń, zainstalowanych do obrony sekretnych plików, gdyby takie były w tym komputerze, ale ich nie było. Thomas Matlock prowadził swoją grę bez zbędnego ryzyka.
– Dwa dni temu postrzelono gubernatora stanu Nowy Jork. Miał szczęście, że był akurat w otoczeniu lekarzy, którym obiecał dodatkowe pieniądze na badania chorób serca, więc nie mogli pozwolić mu wykrwawić się na śmierć.
– Jesteś cyniczny.
– Wiesz o tym od dziesięciu lat, prawda? – Adam upił łyk tej morderczej kawy i aż nim wstrząsnęło. – Teraz wszyscy jej szukają, przede wszystkim federalni, ale ona się przyczaiła. Sprytna dziewczyna. Ich niełatwo wyprowadzić w pole. Widać, że jest twoją córką. Ma przebiegłość w genach. Thomas Matlock otworzył szufladę biurka i wyjął z niej kolorową fotografię w prostej srebrnej ramce.
– Teraz tylko trzy osoby wiedzą, że ona jest moją córką, a ty jesteś jedną z nich. Dostałem tę fotografię od jej matki osiem miesięcy temu. Ona ma na imię Becky, co jest zdrobnieniem od Rebecca – tak miała na imię moja matka. Ma przeszło metr siedemdziesiąt wzrostu, jest szczupła. Nie waży więcej niż pięćdziesiąt kilka kilogramów. Jest sportsmenką, gra w tenisa i badmintona. Jej matka mówiła mi, że Becky uwielbia piłkę nożną i jest zagorzałym fanem Giants. – Zasępił się. – Adamie musisz ją znaleźć. – Nie wiem, czy Krimakow będzie ją ze mną kojarzył. Pewnie wiedział, że mam żonę i córkę, to trudno ukryć, a my nie zgodziliśmy się na rządowy program ochrony świadków. Wiesz, że ja nadal nie wiem, gdzie on jest i co robił przez ostatnie dwadzieścia lat? Wysunąłem swoje macki na cały świat, i nic. – Milczał przez chwilę, zadumany, ale zaraz znów się ożywił. – Wiesz, Becky jest teraz głównym tematem wszystkich amerykańskich mediów. Kiedy tylko Krimakow usłyszy nazwisko Matlock, ruszy do boju. Ona jest w bardzo złej sytuacji, z czego nawet nie zdaje sobie sprawy. Nie wie, że gliniarze i federalni to dla niej tylko drobny kłopot.
– Nie martw się, Thomas. Znajdę ją i uchronię przed tym prześladowcą i Krimakowem, jeśli któryś z nich się pokaże.
– Ten prześladowca bardzo mnie martwi – westchnął Thomas. – Może Krimakow już ją odnalazł? Może on jest tym prześladowcą?
– Posłuchaj, Thomas. To mało prawdopodobne. Jeśli rzeczywiście on ją prześladuje, to znaczy, że odnalazł ją jeszcze przed śmiercią twojej żony.
– Tak, i to napawa mnie przerażeniem.
– Ale nie ma na to żadnych dowodów. Pierwsze, co zrobię, to zmylę ślady, żeby policji i federalnym nie udało się jej znaleźć.
– A więc zacząłeś już jej szukać?
– Naturalnie. Od razu, kiedy usłyszałem jej nazwisko. Wszyscy moi ludzie już nad tym pracują. Czy mogłeś się spodziewać czegoś innego? Pozwól mi zatelefonować i zawiadomić Hatcha, że mamy twoją aprobatę, żeby zmobilizował wszystkich swoich ludzi.
– A gdybym do ciebie nie zadzwonił?
– Również bym się tym zajął. – Adam podniósł słuchawkę telefonu i zaczął wystukiwać numer. – Przecież to twoja córka.
Thomas powinien był wiedzieć, że Adam z własnej inicjatywy zacząłby chronić jego córkę przed prześladowcą, którym rzeczywiście mógł być Krimakow, chociaż Adam był przekonany, że on już od dawna nie żyje. No cóż, ten agent to był ich jedyny punkt zaczepienia.
Rozmawiając przez telefon, Adam patrzył na Thomasa Matlocka, na którego twarzy malował się wyraz bólu. Thomas już nigdy nie zobaczy Allison, nie był też przy niej, kiedy umierała. Nie mógł podjąć tego ryzyka, bo przy jej łóżku stale siedziała Becky. Wciąż rozdzierał go ból i poczucie winy.
Adam postanowił zrobić wszystko, żeby uratować jego córkę.
Wystarczyło jedno potknięcie w odległych latach siedemdziesiątych, żeby całe życie Thomasa Matlocka legło w gruzach. Od tamtego czasu musiał pozostawać w ukryciu. Nie zrezygnował ze stanowiska w tajnych służbach, żeby śledzić, czy Krimakow znowu nie wypłynie na powierzchnię, ale skazał się na samotność.
Dom Jacoba Marleya
Adam otworzył oczy. Córka Allison i Thomasa Matlocka patrzyła na niego bezradnym i trochę nieufnym wzrokiem. Była bardzo podobna do ojca. Niestety, jeszcze nie mógł jej wszystkiego wyjawić.
– Przepraszam -powiedział, ziewając. -Chyba się zdrzemnąłem.
– Jest już późno. Pewnie zmęczyłeś się tym kręceniem dookoła domu i szpiegowaniem mnie. Ja się kładę. Na końcu holu na piętrze jest pokój gościnny. Łóżko może być niewygodne. Chodź, pomogę ci je posłać.
Łóżko było twarde jak kamień, ale to mu nie przeszkadzało, ważne, że nie było za krótkie. Patrzył na nią, jak przechodziła przez hol do swojej sypialni. Przed zamknięciem drzwi pomachała mu ręką.