Becky Matlock od dawna go ciekawiła. Zastanawiał się, jaka ona jest, ile odziedziczyła po ojcu, zastanawiał się, czy jest szczęśliwa, może nawet zakochana i gotowa wyjść za mąż. Leżał na łóżku i patrzył w sufit, nadal o niej rozmyślając. Mógł być pewien tylko jednego – ktoś umieścił ją w samym środku swoich rozgrywek i robił wszystko, żeby ją pognębić, a może nawet zabić.
Czy to był Wasilij Krimakow? Tego nie wiedział, ale może już nadszedł czas, żeby brać pod uwagę nawet najsłabsze poszlaki.
Obudził się o czwartej rano i już nie mógł zasnąć. Włączył laptop i wysłał e- maiclass="underline"
Powiedziałem jej o McCallumie. Ona rzeczywiście niczego nie wie. Ja też jeszcze niczego nie wiem. Może jednak masz rację. Może tym prześladowcą jest Krimakow, może on strzelał do gubernatora.
Wyłączył komputer i wyciągnął się na łóżku. Krimakow był dla niego tylko zjawą, a nie konkretną postacią, chociaż widział różne tajne dokumenty i usłyszał o popełnianych przez niego morderstwach. Ale, do diabła, przecież to wszystko działo się przeszło dwadzieścia pięć lat temu! Od tamtej pory słuch o nim zaginął.
Upłynęło dwadzieścia pięć lat od czasu, kiedy Thomas Matlock przez przypadek zastrzelił jego żonę. To było tak dawno temu, w kraju, który teraz nie należy już nawet do Związku Radzieckiego – na Białorusi, najmniejszej republice słowiańskiej, która uzyskała niepodległość w tysiąc dziewięćset dziewięćdziesiątym pierwszym roku.
Adam znal tę historię, ponieważ jeden jedyny raz Matlock upił się w swoje urodziny i opowiedział mu, jak w latach siedemdziesiątych bawił się w kotka i myszkę z rosyjskim agentem, Wasilijem Krimakowem, i jak podczas strzelaniny zabił przez przypadek jego żonę. Działo się to na szczycie Góry Dzierżyńskiego, która właściwie nie była górą, tylko najwyższym wzniesieniem na Białorusi. Po śmierci żony Krimakow przysiągł, że zabije Thomasa, jego żonę i bliskich. Matlock wiedział, że tamten nie żartuje.
„Tylko dwie osoby znają tę historię – powiedział Thomas Adamowi następnego ranka – a jedną z nich jest moja żona”. Jeśli było jeszcze coś do dodania, to mu tego nie powiedział.
Adam był ciekaw, kim jest ta druga osoba, ale nigdy o to nie spytał. Zaczął się zastanawiać, czy Thomas Matlock, podobnie jak on, leży teraz, patrzy w sufit i zastanawia się, o co w tym wszystkim chodzi.
Chevy Chase, Maryland
W nocy padał deszcz, ale pochylony nad komputerem Thomas Matlock ledwie go słyszał. Dostał właśnie e-maila od dawnego podwójnego agenta, mieszkającego teraz w Istambule. Agent ten donosił, że dowiedział się od greckiego przemytnika, iż Wasilij Krimakow zginął w wypadku samochodowym w pobliżu Agios Nikolaos, małej wioski rybackiej na północno- wschodnim wybrzeżu Krety.
Krimakow mieszkał więc przez te wszystkie lata na Krecie?
Kiedy Thomas dowiedział się, że ktoś prześladuje jego córkę, zwłaszcza po zamordowaniu tej bezdomnej kobiety, zmobilizował wszystkich do szukania Krimakowa.
– Przeszukajcie cały świat – powiedział. – On musi gdzieś być. Możliwe, że jest bardzo blisko.
A teraz wreszcie go odnalazł, tyle że martwego. Wprawdzie wróg nie żyje, ale Allison również i na wszystko jest już za późno.
Czy to rzeczywiście był wypadek?
Thomas wiedział, że Krimakow ma nieprzyjaciół, podobnie jak on sam. Na początku dostawał od niego wiadomości, w których zapowiadał, że znajdzie jego cholerną żonę i córkę, żeby nie wiem jak były dobrze ukryte, i że się zemści.
Matlock towarzyszył kiedyś jednej ze swoich asystentek, ładnej młodej kobiecie, na oficjalnym przyjęciu we włoskiej ambasadzie, a potem na wystawie w Smithsonian Institute. Za trzecim razem odprowadzał ją tylko z biura do samochodu, ponieważ lał deszcz, a on miał wielki parasol.
Jakiś mężczyzna wyskoczył wtedy z zaułka i strzelił jej pomiędzy oczy, z bliskiej odległości. Thomas nie zdołał go złapać. Wiedział, że to Krimakow, zanim jeszcze otrzymał list napisany jego starannym charakterem pisma: Twoja kochanka nie żyje. Baw się dobrze. Twoja żona i dziecko są następne w kolejce.
To było siedemnaście lat temu.
Thomas ponownie przeczytał e-maila od Adama. Może to Krimakow.
Ale Krimakow już nie żył, a on mógłby wreszcie być z Allison, ale było na to za późno. Teraz ktoś terroryzował Becky. Zupełnie tego nie rozumiał.
Chciałby dowiedzieć się czegoś więcej o Dicku McCallumie, ale jak na razie nikt nie odkrył niczego niezwykłego. Żadnych depozytów, nowych rachunków, dużych wydatków z karty kredytowej, nikt obcy nie kręcił się koło niego, w jego mieszkaniu nie znaleziono nic podejrzanego.
Matlock przypomniał sobie, że powiedział Adamowi, iż oprócz niego tylko dwie osoby znają prawdziwą historię. To była jego żona i Buck Savich – oboje już nie żyli. Buck sześć lat temu umarł na serce. Miał on jednak syna i Thomas doszedł do wniosku, że rozpaczliwie potrzebuje pomocy tego chłopaka, który wiedział wszystko o potworach. Wiedział też, gdzie ich szukać.
Georgetown, Waszyngton D.C.
Dillon Savich, szef sekcji zajmującej się ściganiem przestępców, czyli „specjalnej grupy pościgowej” w FBI, włączył swój laptop i zobaczył, że przyszedł e-mail od kogoś nieznajomego. Przełożył swojego sześciomiesięcznego synka Seana na drugie ramię i przeczytał:
Pana ojciec był wspaniałym człowiekiem i moim przyjacielem. Miałem do niego bezgraniczne zaufanie. Wierzył, że Pan zrewolucjonizuje procedury śledcze. Był z Pana bardzo dumny. Rozpaczliwie potrzebuję Pana pomocy.
Thomas Matlock
– Mamy tu jakąś tajemniczą sprawę, Sean – powiedział do synka. – Kim, u diabła, jest Thomas Matlock? Skąd znał mojego ojca? Byli przyjaciółmi? Nigdy nie słyszałem, żeby ojciec wspominał o kimś takim.
– MAX – zwrócił się z kolei do swojego laptopa. – Znajdź mi tego człowieka.
Postukał klawiszami i odchylił się w krześle, czekając na odpowiedź.
– Ząbkujesz, chłopcze – powiedział, wycierając oślinioną buzię synka. – Na szczęście nic cię nie boli.
Mały Sean był bardziej podobny do niego niż do Sherlock.
Miał ciemne włosy, a nie rude loczki jak jego matka. Miał również ciemne oczy ojca, a nie błękitne matki.
– Wiesz co? – powiedział. – Jest czwarta rano, a my jeszcze nie śpimy. – Zaniósł synka do dziecięcego pokoju i przygasił światło. – A teraz już zaśniesz, słyszysz? Zaśpiewam ci nawet swoją ulubioną piosenkę.
Zaczął śpiewać westernową piosenkę o mężczyźnie, który tak kochał swoją ciężarówkę Chevy, że pochowano go razem z jej silnikiem i czterema srebrnymi deklami, robionymi na specjalne zamówienie. Sean natychmiast zasnął. Savich patrzył jeszcze na niego przez chwilę. To jego syn… Tak jak on był synem swojego ojca, którego wciąż tak bardzo mu brakowało.
A kim był ten Thomas Matlock, który twierdził, że znał jego ojca?
Savich wrócił do gabinetu. Kiedy przekraczał próg, MAX zasygnalizował, że odnalazł potrzebne informacje.
– No dobra – powiedział. – Co my tu mamy na temat tego faceta Thomasa Matlocka?
12
Mówisz, że już jej nie szukają tam, na wybrzeżu? -spytał Adam.
Wiedział, że Hatch, który był jego prawą ręką, stoi zgarbiony w jakiejś budce telefonicznej, w swoich ciemnych słonecznych okularach głęboko wciśniętych na nos.
– Tak, szefie. Ale oni myślą, że Becky naprawdę coś wie, może nawet zna tego faceta, który strzelał do gubernatora, więc przetrząsają wszystkie możliwe miejsca. Agent Ezra John prowadził poszukiwania na wybrzeżu. Klnie, na czym świat stoi, mówi, że ona musiała się rozpłynąć w powietrzu, a inni śmieją się z niego za plecami. Stary Ezra uważa, że panna Matlock jest o wiele sprytniejsza, niż ktokolwiek mógłby pomyśleć. Gdyby wiedział, że to ty wyprowadziłeś go w pole, z przyjemnością nadziałby twoją głowę na pikę i poszukał jakiegoś mostu, żeby ją tam zatknąć.