— Даўно ведаеце сяржанта?
— Пераначаваў дзве ночы, і толькі.
— Дзе пазнаёміліся?
— На вакзале. Я працую там касірам. Пасля работы выйшла на прывакзальную плошчу, ён і прычапіўся да мяне. Сказаў, што франтавік, папрасіўся на начлег. Пашкадавала яго, пагадзілася. Я ж не ведала, што ён не той, за каго сябе выдае.
— Адкуль вы ведаеце, што ён «не той»?
— Яшчэ ўчора, калі ён ап’янеў і заснуў, вырашыла паглядзець дакументы. Ні ў кішэнях шыняля, ні ў кіцелі, ні ў штанах нічога не знайшла.
— Чаму ў міліцыю ці камендатуру не заявілі?
— Хацела паведаміць — не паспела.
— Зброю бачылі?
— Толькі нож. Пісталет, мабыць, пад падушкай хаваў.
— Часта такія суб’екты ваш дом наведваюць?
— Не, што вы! Першы раз.
— Рэгіна Птушак не заходзіла?
— Не, не заходзіла. Даўно ўжо не бачыла яе.
— Як даўно?
Кладнова на хвіліну задумалася:
— Год, а можа, паўтара.
— А вы самі даўно ў яе былі? — гэта пытанне Славін задаў, не разлічваючы на станоўчы адказ. Але жанчына нечакана сказала:
— О, ужо гады два як не была.
Славін ледзь стрымаў хваляванне:
— Дзе яна жыве?
— На хутары. Ад горада кіламетраў дваццаць будзе.
— Дарогу добра ведаеце?
— Так, памятаю.
— Вы кажаце праўду, што даўно яе не бачылі?
— Далібог! Хлусіць няма чаго.
— А Птушак пацвердзіць вашы словы?
— Вядома. Можаце самі яе спытаць.
— Што ж, з’ездзім з вамі да яе, праверым.
— Калі ласка, з задавальненнем.
Адчыніліся дзверы, у пакой увайшлі Мамонаў і Крайнюк.
Славін прапанаваў гаспадыні:
— Збірайцеся, пачакаем вас у двары.
Аператыўнікі выйшлі. Мамонаў сказаў:
— Затрыманы дэзерцірам аказаўся. Ужо тры месяцы як у вышуку знаходзіцца.
Славін сцісла расказаў сябрам пра гутарку з Кладновай. Тыя адразу павесялелі. Мамонаў прапанаваў:
— Выдатна! Адразу ж паедзем на хутар!
— Адразу нельга, — запярэчыў Славін. — Павязём у аддзел. Там і вырашым, што рабіць далей.
З ганка спусцілася Кладнова. Мамонаў выйшаў на праезжую частку вуліцы, спыніў «віліс». Ён прад’явіў вадзіцелю пасведчанне, папрасіў падвезці іх да месца службы.
Прайшло некалькі хвілін, і яны ўвайшлі ў будынак, дзе размяшчаўся аддзел. Славін тут жа накіраваўся да Мачалава, далажыў пра вынікі наведвання кватэры Кладновай. Той выслухаў яго і сказаў:
— А зараз запрашай усю аператыўную групу. Трэба дзейнічаць, не губляючы ні хвіліны.
— Пётр Пятровіч! Пакуль будуць збірацца людзі, дазволь яшчэ раз пагаварыць з Іванам. Тым больш што на наш запыт толькі-толькі прыйшоў адказ, і мы ўжо ведаем, хто ён такі. Думаю, ёсць сэнс паспрабаваць развязаць яму язык. Трэба неяк атрымаць звесткі пра тых, хто разам з «маёрам» знаходзіцца на сялібе, даведацца іх прозвішчы, якую зброю маюць.
Мачалаў не пярэчыў, і Славін, перадаўшы дзяжурнаму па аддзеле ўказанне пра збор аператыўнай групы, накіраваўся ў камеру.
Іван сядзеў на насціле з груба пазбіваных дошак, здавалася, зусім не звярнуў увагі на рыпенне абітых бляхай дзвярэй і Славіна.
Уладзімір моўчкі сеў на прыбіты да падлогі табурэт, нягучна спытаў:
— Як справы, Іван?
Той паціснуў плячамі, без ахвоты адказаў:
— Справы — у вас. У мяне — гультайства.
— Я і прыйшоў, каб пазбавіць вас ад гультайства, — Славін наўмысна перайшоў на «вы», як бы падкрэсліваючы, што наступіў новы этап у іх адносінах. — Думаю, што час пагаварыць ужо сур’ёзна, Іван Сяргеевіч.
Арыштаваны здрыгануўся:
— Што? Імя па бацьку даведаліся?
— Не толькі імя па бацьку, але і прозвішча. Цяпер нам вядома, што вы — Масленікаў, што раней тройчы асуджаны, што амаль год назад здзейснілі ўцёкі з месцаў пазбаўлення волі. Адно толькі незразумела: чаму вы сюды прыбылі? Вырашылі да немцаў падацца?
— На які хрэн мне гэтыя немцы? Я ж не сляпы. Бачу, што капут ім, — ён памаўчаў, затым працягваў: — Думаў, у гэтай адзежы лягчэй будзе зацерціся сярод тысяч вайскоўцаў.
— Дзеці ёсць?
Масленікаў не чакаў такога пытання, збянтэжана прамармытаў:
— Быў адзін. цяпер дзесьці гадоў трынаццаць-чатырнаццаць будзе яму. А чаму вы пра гэта пытаеце?
Масленікаў неўпрыкмет для сябе пачаў звяртацца да Славіна таксама на «вы». Уладзімір не прамінуў гэту акалічнасць, падумаў сам сабе: «Бач ты! Запаважаў. Трэба паспрабаваць выклікаць на адкрытую размову».
— Ды проста падумаў: няўжо чалавек можа так па-дурному на зямлі пражыць і нават пасля сябе нічога не пакінуць?..
— Гэта вы правільна заўважылі — «пражыць». Маё жыццё ўжо ззаду, наперадзе — «вышка».