— «Аталанта»! — з хваляваннем прачытала Вольга надпіс уголас.
— Так, гэта яна, — кіўнуў галавою Зураў і накіраваў промень свайго ліхтара крыху ніжэй — туды, дзе на серабрыстай панелі былі выгравіраваны каардынаты Сонечнай сістэмы. Зоркалёт, які знік тры стагоддзі таму, нарэшце знайшоўся на далёкай бязводнай, пясчанай планеце.
— «Аталанта», — у роздуме прамовіў Лукаў, — калі я не памыляюся, гэта імя гераіні аднаго са старагрэчаскіх міфаў.
— Ага, — нягучна пацвердзіў я. — Гэта дачка аркадскага героя Іаса, знакамітая паляўнічая. Паводле міфа, яна першая параніла калідонскага вепрука і атрымала пачэсны трафей — галаву і шкуру звера. Прэтэндэнтам на яе руку Аталанта прапаноўвала бег навыперадкі. Прапускаючы жаніха, яна кідалася за ім наўздагон, а дагнаўшы, працінала яго кап'ём. I толькі Меланіону з дапамогай Афрадыты хітрасцю ўдалося перамагчы паляўнічую. У час бегу ён кідаў залатыя яблыкі. Падымаючы іх, Аталанта адстала і прайграла спаборніцтва.
— Прыгожы міф, — у захапленні кінула Вольга.
— На жаль, ягоны канец вельмі журботны, — прамовіў Зураў. — Па беаційскаму варыянту Аталанта і Меланіон забыліся прынесці ўдзячную ахвяру Афрадыце, і багіня ператварыла іх у львоў.
— I сапраўды, канец вельмі сумны, — ціха ўздыхнула Вольга.
Мы зайшлі ў рубку. У ёй панавала паўцемра. Ружовае святло, якое падала з прачыненага ілюмінатара, бы пражэктар, асвятляла толькі галоўны пост. Доўгі прамавугольны пульт, высокія пляскатыя безжыццёвыя экраны вонкавага кантролю з паабрыванымі аголенымі правадамі, з моцна сагнутымі стойкамі выглядалі злавесна. Каля іх стаяла некалькі надзіманых крэслаў, якія страцілі ўжо ўсялякую форму — паветра з іх было выпушчана. Пост быў пусты. Аніякіх слядоў людзей, што калісьці кіравалі гэтымі чуйнымі прыладамі і экранамі. Зоркалёт быў даўно ўжо мёртвы, хаця без сумнення відавочна, што свой апошні выдых ён зрабіў тут, на Саксце. Наблізіўшыся да пульта кіравання, Вольга асцярожна выняла з магнітафона дыскападобную шпулю бартавога сшытка. Яна была пагнутая і аплаўленая, а сама стужка безнадзейна апалена.
Мы спусціліся па лесвіцы ў лабараторыю. У ёй панаваў яшчэ большы рэзрух. На паліцах паваленыя шклянкі, колбы, прабіркі, мікраскопы. Частка прыбораў і апаратаў ляжала на падлозе. На тоўстым размер-кавальніку току зеўрала шырокая расколіна, быццам па ім ударылі пяцітонным зубілам. Вузкі даследчы металічны стол быў сарваны з ніжніх і верхніх клямараў, адкінуты да сцяны. Экраны навігатара сіратліва пазіралі на нас патрэсканымі чорнымі люстэркамі. Усе гэтыя пашкоджанні патрабавалі вялікай сілы ўдару. Але хто нанёс яго зоркалёту? I куды знік ягоны экіпаж? Пакуль мы не знаходзілі на гэтыя пытанні адказу.
Я прыпыніўся ля стала, зазірнуў у ягоную высоўную шуфляду. Магнітныя дыскі, штатывы мікраскопаў пажоўклыя здымкі планеты, у другім аддзяленні шпулькі-стужак і грубыя рэшткі інструментаў з цёмнага металу, дэфармаваныя, аплаўленыя, як пасля пажару. Я ўжо збіраўся засунуць шуфляду, як раптам прыкмеціў чорны пакунак пад стосікам дыскаў. Невялічкі шэры сшытак, што апынуўся ў мяне ў руках, быў увесь спісаны дробным нядбайным почыркам на незнаёмай мове.
— Лейтэнант Хорст. Капітан трыццаць шостай зорнай экспедыцыі. Дзённікавыя запісы, — прыхіліўшыся да майго пляча, прачытала Вольга надпіс на вокладцы і тут жа растлумачыла: — Гэта вельмі рэдкі дыялект нямецкай мовы. На Зямлі сёння ім карыстаюцца толькі археолагі. У мяне была сяброўка ў іх інстытуце. Яна рабіла пераклад аднаго старога нямецкага твора. Часта я ёй дапамагала.
Я працягнуў сшытак дзяўчыне, таму што толькі яна магла прачытаць зробленыя ў ім запісы...
Далейшы агляд зоркалёта нічога нам недаў. Мы вырашылі вярнуцца набазу...
3. Замарачэнне Віхрына
Як толькі нырнуў у расчынены шлюз, наш планеталёт плаўна апусціўся на цвёрдую роўную пляцоўку. Выключаны рухавікі. Мы знялі скафандры. Зураў папрасіў у мікрафон:
— «Полымя», я — «Страла». Прыляцелі на базу. Адчыніце, калі ласка, уваходны люк.
Мы сышлі па спушчанай лесвіцы на роўную паверхню, наблізіліся да высокіх металічных дзвярэй. Наглуха зачыненыя, яны нават не ўздрыгнулі. Маленькія чырвоныя агеньчыкі, якія трывожна мігцелі паабапал іх на сценах, сведчылі пра тое, што нас прыняў на борт камп'ютэр. Гэта было даволі дзіўна, таму што па карабельным статуце гэта павінны былі зрабіць Віхрын або Сарторык.