— Калі ласка, абмяркуем усё яшчэ раз, — паволі прайшоўшыся па каюце, прапанаваў Зураў. Ягоны голас быў упэўнены, твар спакойны і засяроджаны, але ўсё ж у вялікіх цёмна-вішнёвых вачах капітана чытаўся ледзь улоўны цень занепакоенасці. — Пачнём з «Аэрона». Пётр Трафімавіч, што паказвае аналіз пашкоджанай часткі корпуса станцыі? Калі, прыкладна, на яе напалі?
— З месяц таму, — адарваўшы вочы ад стосіка папер, што ляжалі на надзіманым стале, нягучна кінуў Лукаў. Ён устаў з крэсла, прайшоў да камп'ютэрнага люстэрка. — Характар, накіраванасць, глыбіня разрэзу, строгая аплаўленасць металуўадзін бокяскрава гавораць пратое, што станцыя была пашкоджана за лічаныя секунды. Кім? Якой энергіяй і навошта? — Кібернетык паціснуў плячыма. — Пакуль можна толькі гадаць...
— А «Аталанта»?.. Калі ўсё здарылася з ёю?
— Што датычыцца «Аталанты»... — Лукаў на секунду задумаўся. — Трагедыя з ёю здарылася вельмі даўно. Пра гэта сведчыць тоўстая нарасць на яе абшыўцы. Як гэта здарылася і пры якіх абставінах? Пакуль не зразумела. Шмат што магло б сказаць даследаванне астанкаў экіпажа карабля, але іх пакуль мы не адшукалі.
— Як жа яна трапіла сюды, на Сакст? Яго і Зямлю аддзяляюць больш за сорак светлавых гадоў! — хутка спыталася Вольга.
— Гэта ўсё выбрыкі так званай гравітацыйнай чарвяточыны, у якую карабель трапіў на мяжы Сонечнай сістэмы, — адказаў Лукаў, не ўдаючыся ў падрабязнасці. — Падарожжа па ёй заўсёды адбываецца амаль імгненна.
— А што паказвае аналіз сухіх плям у адсеках зоркалёта? — пацікавіўся капітан.
— Іх хімія вельмі незвычайная, — прамовіў кібернетык. — У асноўным — рэдказямельныя элементы... Даволі складаная структура. Але сцвярджаць, што гэта рэшткі якога-небудзь жыцця, пакуль нельга. Можа, тут проста вынік узаемадзеяння хімічных элементаў карабля з навакольным асяроддзем...
— Андрэй Мікалаевіч, — павярнуўшыся да мяне, спытаў капітан, — у вас ёсць што дадаць па «Аталанце»?
— На жаль, зусім няшмат, — кінуў я, падняўся з крэсла, зачытаў пасланне капітана Хорста, якое было адрасавана нам.
Зураў узяў паўзу, відаць, разважаючы над пачутым, потым ціха прамовіў:
— Вы лічыце, нам і сапраўды патрэбна сцерагчыся? Я ў адказ толькі паціснуў плячыма.
— Абачлівасць, вядома ж, не пашкодзіць.
— Паслухаем біёлага, — капітан перавёў позірк на Волыу. — Што гаворыць даследаванне навакольнага асяроддзя?
Лукаў сеў у крэсла, прапусціў да пляскатага люстэрка Сонцаву.
— Мы ўзялі больш за тры сотні проб грунту і паветра планеты, — пачала дзяўчына. — Пакуль аніякіх прыкмет жыцця, нават самага прымітыўнага. Праўда, мы даследавалі толькі малую частку планеты. Атрыманы таксама здымкі яе адваротнага боку.
Дзяўчына паволі падышла да вялікага відэаэкрана, устаноўленага ў канцы залы. Ён асляпляльна бліснуў, потым затуманіўся пералівамі фарбаў. Аблічча планеты, адлюстраванае на ім, было змрочнае і жудаснае. Праз хвіліну, змяняючыся, паплылі відарысы. Дакладная настройка дазваляла змяняць павелічэнне, разглядваць паверхню планеты ў розных палосах спектра. Перад намі праносіліся бурыя пласкагор'і, камяністыя раўніны і ўпадзіны. Апошні відарыс паказаў ценевыя горы, якія рэзка вылучаліся на фоне неба, ахопленага зарывам. Нідзе не варухнулася жыццё, не было бачна нават самага малога следу разумнай дзейнасці. Вольга патушыла экран. Мы доўга сядзелі моўчкі.
— Ці ёсць якія-небудзь думкі? — нарэшце парушыў цішыню капітан. — Прапановы?
Прыпыніўшыся ля ілюмінатара, ён некалькі секунд заклапочана ўзіраўся ў цемру, якая згушчалася за тоўстым шклом.
— Значыцца, думак няма, — ціха сказаў ён. — Што ж, тады вернемся да асабістых спраў. Пётр Трафімавіч, як я разумею, наша «Полымя» пакуль не зможа ўзляцець?
— Цяжка штосьці сказаць, — хутка адказаў кібернетык. — Галоўным рухавіком займаецца Сарторык. Але пакуль нават мы не ведаем, дзе паломка і наколькі яна сур'ёзная.
— А што паказвае карабельны камп'ютэр?
— З ім адбываецца штосьці дзіўнае, — нявесела прамовіўЛукаў. — Ён сцвярджае: рухавік цэлы. Падобна, камп'ютэр таксама выйшаў са строю, хаця на праверачныя заданні ён адказвае дакладна.