— Значыцца, мы ў палоне ў Сакста, — ціха ўздыхнуў Зураў.
— Падобна да таго, — неахвотна кіўнуў галавою Лукаў. — I хуткай дапамогі з Зямлі нам чакаць не варта. З-за спынення рухавікоў мы яе не можам запрасіць. Застаецца толькі чакаць, калі нас спахопяцца. Гэта здарыцца не раней, як праз чатыры месяцы. Пакуль падрыхтуюць экспедыцыю, пашлюць... Выратавальны зоркалёт прыляціць да нас толькі праз год...
— Вось дык навіна, столькі часу прасядзець зняволеным на гэтай мілай шэрай шэльме, — уздыхнуў я.
— Як у нас з рэсурсамі? — пацікавіўся ў Сонцавай капітан.
— Вады, кіслароду і сухіх прадуктаў хопіць амаль на цэлы год, — адказала дзяўчына. — А вось са свежай гароднінай і садавінай вельмі дрэнна. Аранжарэя пакуль спынена. I аднавіць яе працу нельга, калі мы не пададзім цяпло ў найбліжэйшыя тры-чатыры дні.
— Я паспрабую павялічыць магутнасць малога рухавіка, — нягучна прамовіў Лукаў.
— Тады пытанне адпадае, — сказала Вольга.
— I ўсё ж будзем берагчы прыпасы, — прамовіў Зураў. — Заўтра дэталёва агледзім «Аэрон». Трэба трапіць усярэдзіну яго. Можа, уцалелі якіясьці запісы...Таксама даследуем вакол яго мясцовасць. Павінныж дзесьці застацца хоць нейкія сляды...
2. Знаходка Вольгі
Саксцянскі досвітак мы сустрэлі ў дарозе...
Цёмна-алавянае неба спачатку пабарвавела на ўсходзе, потым зрабілася чырвона-крывавым. На гарызонце паказаўся вялікі дыск ружовага сонца. Ягоныя яркія промні паволі асвяцілі вяршыні далёкіх гор, пасля мяжа святла марудна і няўхільна папаўзла ўніз па скалістых схілах, разганяючы і адсоўваючы чарнільную чарнату.
Набраклая чырванню зорка, што выплыла з мора безыменных пікаў, узабралася ў цэнтр неба і маўкліва павісла над жоўта-папялістай раўнінай, шчодра паліваючы яе яркімі і бязлітаснымі промнямі.
У планеталёце зрабілася душна. Тонкая металічная абшыўка, нагрэўшыся, стала падобная на гарачы электрычны прас. Дыхаць рабілася ўсе' цяжэй і цяжэй. Дацягнуўшыся да пульта, Зураў уключыў ахаладжальнікі. Мы з палёгкай уздыхнулі, калі запрацавалі кандыцыянеры, і з іх падзьмула свежае паветра.
Наша «Страла» плаўна плыла над паверхняй планеты. Пад намі па-ранейшаму не было ніякіх прыкмет жыцця. Стрэякі прыбораў, здавалася, замерлі на шкалах. Яны не адзначылі ніводнага руху і шолаху ўнізе: там панавала поўная цішыня. На паверхні Сакста не было нават ветру. Толькі голыя, змрочныя скалы і камяні..:
— Мусіць, нам і сё'ння не адшукаць гэтых загадкавых саксцян, — сумна ўздыхнула Волыа. — А можа, яны днём спяць, а гуляюць ноччу?
— А як жа, — весела ўсміхнуўся я. — Цяпер нясцерпная гарачыня, а ноччу проста «лёгенькая» прахалода — аж мінус 70 градусаў па Цэльсію. Самы час выпіць кавы і заняцца справамі. Напрыклад, пасадзіць наша «Полымя».
— Лічыце, аварыя нашага зоркалёта, што здарылася на арбіце, гэта іх рук справа? — спытала ў мяне жартаўліва дзяўчына, але я не паспеў адказаць на яе пытанне.
Наша «Страла» ўзляцела ўгору і паволі заслізгацела над пікападобнымі вяршынямі гор. Мы прыклаліся да назіральных шчылін. З вышыні птушынага палёту горы нагадвалі індзейскае паселішча. Было штосьці чароўнае і загадкавае ў іх стройных высокіх бура-карычневых шэрагах, якія цягнуліся да самай лініі гарызонту. Правільныя пікі і зубцы, быццам вігвамы, тоўпіліся ўнізе, распаленыя ж камяні, што былі раскіданы паміж імі, здаваліся зыркімі вогнішчамі. На жаль, гэта быўтолькі міраж. Прылады не выяўлялі сярод выпаленых сонцам пікаў і скал якога-небудзь жыцця.
«Страла» нарэшце мінула горы, марудна паплыла над бурым пласкагор'ем.
— Увага, зніжаемся. Наперадзе аб'ект, — нягучна вымавіў Зураў і пацягнуў руль вышыні на сябе...
Мы патрацілі гадзіны дзве, перш чым, паддаўшыся лазернаму промню, што апісваў круг за кругам, наглуха зачыненыя тоўстыя дзверы «Аэрона» нарэшце гайдануліся і з грукатам паляцелі на грунт. Лукаў прыняў высунуты на тонкім штатыве да корпуса станцыі доўгі і круглы, бы тэлескоп, бронзавы апарат, а ў чорную дзірку, што зазеўрала ў чэраве «Аэрона», кінуў лесвіцу.
Праз некалькі хвілін яна паволі падняла нас у апраметную цемру. Мы запалілі на шлемах ліхтары. Яркія ружовыя промні зашнарылі па шэрых лускаватых сценах уваходнага шлюза, выхопліваючы з чарнаты мёртвыя шкалы прылад, бурыя герметычныя трубы паветраачышчальнікаў, пакуль нарэшце не ўпёрліся ў тоўсты металічны люк, які прыкрываў уваход унутр карабля. На наша шчасце, ён быў злёгку прычынены — роўна настолькі, каб праз ягоную шчыліну мог спакойна прайсці чалавек.
— Прашу ўсіх быць вельмі асцярожнымі і ўважлівымі. Магчымы пашкоджанні і дэфармацыя перагародак адсекаў — прамовіў капітан і першы ступіў у цемру.