Зураў прыгнечана маўчаў.
Што гэта было? — ціха вырвалася ў Вольгі. Лукаў разгублена паціснуў плячыма.
— Падобна, ён пакрыўдзіўся на нас...
Мы доўга пазіралі на дзіўны шарападобны прадмет, які маўкліва застыў за празрыстай перагародкай. Нашы надзеі зразумець ягоную таямніцу, а разам з ёю і разгадаць тайну Сакста, пайшлі марна.
— На сёння ўсё, — нарэшце ціха прамовіў Зураў. — Усім адпачываць.
2. Фартуна ўсміхаецца змрочна
Мы правялі ў панурым маўчанні амаль тры дні. Вынікі далейшых нашых даследаванняў і пошукаў былі гэткія ж несуцяшальныя, як і падчас эксперыменту са знаходкай Вольгі. Зураў і Віхрын двойчьі наведалі «Аталанту», зноў агледзелі «Аэрон» і тое наваколле, што прымыкала да яго. Але яны не адшукалі якіх-небудзь новых слядоў ці дэталей, якія б маглі хоць часткова праліць святло на тыя падзеі, што здарыліся за апошні час на планеце. Нічога не даў нам і запіс, які мы знялі з блока памяці Сарторыка. Момант прычынення робату моцнага ўдару быў пазначаны на ім толькі яркай фіялетавай успышкай. На шчасце, пашкоджанні ў Сарторыка былі не вельмі значныя, Лукаў даволі хутка паставіў нашага «прафесара» на ногі. Вольга зрабіла таксама аналіз пробаў што мы прывезлі са станцыі. На жаль, ён толькі пацвердзіў высновы нашых асабістых доследаў — у грунце і паветры планеты адсутнічалі якія-небудзь прыкметы і сляды жыцця.
Такім чынам, з аднаго боку, мы мелі «Аталанту», «Аэрона» і Сарторыка, з бясспрэчнымі доказамі той «увагі», якая была праяўлена да іх, а з другога — таямнічы металічны аб'ект і голую, змрочную, пазбаўленую жыцця планету.
Мы адчувалі, што сутыкнуліся з чымсьці невядомым і незвычайным — з сусветам, з якім нам дагэтуль яшчэ не даводзілася сустракацца.
Але з чым менавіта, мы пакуль не разумелі. Быў хтосьці трэці побач з намі, нябачны і нячутны. I гэты трэці пакуль вельмі спрытна дырыжыраваў усімі здарэннямі і падзеямі, што адбываліся вакол нас...
Быў ужо вечар, як раптам мяне запрасіў да сябе ў рубку капітан. У ілюмінатары, каля якога ён стаяў і не зводзіў вачэй, ужо змяркалася. Палова неба была сінявата-чорнай, другая чырванела, быццам дагарала ў ка.міне вуголле. Вялікі пенна-крывавы дыск Аэсты паволі плыў над гарызонтам планеты, прадвяшчаючы доўгую і халодную саксцянскую ноч.
— Сядайце, Андрэй Мікалаевіч, — прамовіў Зураў, як толькі я прайшоў да мёртвага люстэрка вонкавага назірання.
Я сеўу крэсла. Некалькі секунд капітан трымаў паўзу, быццамр азважаючы над нейкімі сваімі невясёлымі думкамі, потым, павярнуўшыся, пільна зірнуў на мяне, нарэшце вымавіў:
— Андрэй Мікалаевіч, у вас няма адчування, што мы штосьці выпускаем у даручанай нам справе з-пад увагі? Мажліва, нейкую дробязь, але вельмі важкую...
Зураў гаварыў ціха і стрымана, быццам адшукваў патрэбныя словы.
— I наогул, ці не здаецца вам даволі дзіўным, што мы, нягледзячы ўжо на два тыдні ўпартай працы, пакуль нічога тут, на Саксце, так і н'е адшукалі? Можа, не за той шнурок цягнем?
— Можа, — ціха згадзіўся я, пакуль не разумеючы, куды хіліць капітан.
Зураў ступіўшы да пульта, уключыў сувязь.
— Пётр Трафімавіч, адгукніцеся, калі ласка, — выклікаў ён Лукава. Праз імгненне матавае люстэрка засвяцілася.
— Слухаю вас, капітан.
Суровы змарнелы твар кібернетыка сведчыў пра страшэнную стомленасць. I не дзіва. Два апошнія дні Лукаў амаль не сплюшчваў вачэй, займаючыся вывучэннем і аналізам здымкаў ценевага боку Сакста.
— Прабачце, што вымушаны вас патурбаваць, — мякка прамовіў Зурау, — але ёсць неадкладныя пытанні. Скажыце, Пётр Трафімавіч, што паказвае апошняе даследаванне ценевага боку планеты?
— Вынік той жа, што і на сонечным. Жыцця няма, — даволі спакойна сказаў кібернетык.
— Значыцца тупік? — задуменна прамовіў капітан. — Ёсць пашкоджаны «Аэрон», пашматаная «Аталанта», наш цудам ацалелы зоркалёт. I ніякіх слядоў тых, хто гэта ўсё зрабіў?
— Атрымліваецца так, — стомлена паварушыў брывамі Лукаў.
— А можа, мы не там шукаем?
Капітан прайшоўся па рубцы, на хвіліну прыпыніўся каля ілюмінатара.
— Мяне вельмі турбуе тая светлая палоска, з якой мы сутыкнуліся пры падлёце да Сакста. Ці не здаецца вам, што яна мела занадта дакладны кірунак?
Зураў павярнуўся тварам да экрана.
— Пётр Трафімавіч, у нашай «Стралы» хопіць энергіі, каб даляцець да Аэсты?
— Вы хочаце наведаць гэтую планету? — пачуўся з дынаміка здзіўлены голас. — Але ж на ёй вельмі горача — аж 400 градусаў па Цэльсію. Наўрад ці там магчыма жыццё. Акрамя таго, няма ніякай гарантыі, што падобную тэмпературу вытрымаюць нашы прыборы. I потым, з-за абмеж'аванага запасу кіслароду, які мы можам узяць на борт, у нас амаль не будзе часу на акліматызацыю. А гэта заўсёды тоіць у сабе...