2 лістапада
Здаецца, на караблі робіцца штосьці нядобрае... Нік і Майкл увесь час пра нешта перашэптваюцца. Апошняга сустрэў пасля збеду каля ўваходнага люка. Падобна, Стывен кудысьці адлучаўся з зоркалёта. Але куды? Штосьці загадкавае адбываецца з Кэт. Раніцай яна выйшла з медпункта. Усю ноч адтуль даносіліся незразумелыя гукі і ўздыхі... Штосьці дзіўнае дзеецца і з Гары. Ён ужо амаль два дні не выходзіць з лабараторыі, замкнуўшыся ў ёй. Можа, ставіць нейкія доследы?
Прыкінуў на бартавым камп'ютэры, як перацягнуць С-17 на карабель. Трэба прымаць шлюзавую перагародку. Аднаму гэтага не зрабіць...
Цікава, колькі на Зямлі прапануюць за аб'ект? Не, менш чым за трыста мільёнаў прадаць яго я не згаджуся. А пасадку патрэбна зрабіць дзесьці ў Японіі. Там да падобных штуковін незвычайная цікавасць. Толькі б не памыліцца з вылічэннем курсу...
З лістапада.,.
На працу не выйшаў ніхто... Зазірнуў да Майкла. Ён проста п'яны да непрытомнасці. На падлозе ягонай каюты цэлая куча парожніх бутэлек. Пад ложкам — аж дзве скрынкі рому. Значыцца, вось чаго ён учора адлучаўся з зоркалёта...
Пастукаўся затым да Ніка. Але ён не адчыніў мне дзверы. З ягонага пакоя чуліся нейкія вельмі дзіўныя гукі, быццам там маршыраваў цэлы ўзвод салдат...
Зайшоўда Кэт, Дзверы яе каюты напаўрасчынены. Яна ў ложку. На твары вар'яцкая ўсмешка, вочы затуманеныя...
— Джэк, ідзі да мяне...
Перад Кэт на тумбачцы нейкае цёмнае рэчыва, побач з ім скручаная цыгарэта... Распусніца, відаць, накурылася марыхуаны...
Выйшаў у калідор і ледзь дастукаўся да Гары. Ён, здаецца, крыху з'ехаў з розуму. Лабараторыя ўся ў кветках. На даследчых сталах колбы і прабіркі. Ён, бы той хворы, шэпча пад нос адно:
— Капітан, я заказаў на аб'екце кветкі. Вяду доследы. Вы проста не паверыце! Гэта нейкі цуд! Яны кропля ў кроплю падобныя на зямныя. Дазвольце прадоўжыць даследаванне?
Пасля абеду я зачыніўся ў вахтавай рубцы. Настрой проста паганы. Здаецца, усе гэтыя жывёліны спакусіліся... Трэба абмежаваць ім доступ на аб'ект. Але як?
I хто з іх усё-такі агент фірмы? Хутка ён будзе вельмі небяспечны. Хто: Майкл, Кэт, Нік? А можа, Гары? Не, апошні самы сапраўдны дурань. У думках толькі колбы і прабіркі. Значыцца, застаюцца трое: Майкл, Нік і Кэт. Хто з іх можа кіраваць зоркалётам? Бадай — усе, нават Кэт. Варта толькі ўвесці код-ключ у бартавы камп'ютэр і задаць яму патрэбны курс. Але код пакуль ведаю толькі я. Гэта напэўна падштурхне містэра Ікс да рашучых дзеянняў. Таму ў найбліжэйшы час я павінен яго вылічыць...
4 лістапада...
Нік, Кэт і Майкл пакуль не выходзяць са сваіх кают.
Угаварыў Гары дапамагчы мне дэманціраваць шлюзавую перагародку. Прыйшлося паабяцаць яму, што калі даставім С-17 на Зямлю, ён некалькі тыдняў папрацуе з тымі раслінамі, якія-здолее ўзнавіць аб'ект. Шчаслівы той, хто верыць. Мы ўзяліся з Гары за працу...
Заказаў учора на аб'екце зорную карту. Але ніводная зорка і збірка на ёй мне нічога не гаворыць. Відаць, давядзецца вяртацца на Зямлю праз «цёмную туманнасць». Балазе, на карце яна пазначана. Галоўнае, дакладна вылічыць адлегласць да яе і не памыліцца пры выхадзе з воблака...
— Можа, у гэтым дапамогуць цэфеіды — іх на карце добры тузін...
Цікава, што там рабілася? Шукала скафандры, якія я зачыніў у навігатарскай? Відаць, скончылася дурманнае зелле. Не, без скафандраў ім да С-17 недабрацца...
Ці можа Кэт бьшь агентам? Распусніца, наркаманка?.. Тады застаюцца Майкл і Нік. Але менавіта хто з іх? Чым займаецца Нік у сваёй каюце? Чаму ён нікога не ўпускае да сябе? Што ён заказаў на аб'екце?
5 лістапада...
Падняўся раніцай у вахтавую. Дзверы расчыненыя. Замок зламаны. У рубцы хаос і беспарадак. Зорная карта разгорнута на падлозе. Яна залітая фарбамі. Сапсаваны бартавы камп'ютэр. Хтосьці яўна капаўся ў ягоным банку памяці. Шукалі код? Але хто: Майкл, Нік, Кэт? Трэба тэрмінова зазірнуць у навігатарскую — ці ўсе скафандры на месцы?
Значыцца, містэр Ікс пачаў дзейнічаць. I ён ужо авалодаў зорнай картай. Што ж, цяпер ход за мною...
Акуратна паклаўшы дзённік капітана ў шуфляду стала, я прайшоў у калідор і спусціўся на ліфце ў даследчую камеру. У ёй уладарыла паўцемра. Было халаднавата. Цьмянае ружовае святло, што праменілася са столі, ледзь выхоплівала з плямы чарнаты матавы металічны шар, які цямнеўся за шкляною перагародкай. Я ступіў да халоднага тоўстага шкла. Шар, ахутваючы прастору перад сабою складкай ценю, здавалася, маўкліва пазіраў на мяне сваім халодным чорным металічным вокам. Ён быццам знаходзіўся ў роздуме.