Цяпер, прынамсі, я ведаў што Нік не агент. Бо калі б ён з'яўляўся ім, яму тады б было вядома пра сістэмы самазнішчэння, якімі былі забяспечаны ўсе нашы лятальныя апараты. Забяспечаны па загадзе касмічнага агенцтва, якое рыхтавала нашу экспедыцыю. Але Нік гэтага не ведаў...
25 лістапада...
Увесь учарашні дзень займаўся рухавікамі. Чысціў змазваў запраўляў палівам. Карабель амаль гатовы да старту.
Страшэнная стомленасць і боль у паясніцы... Праглынуў лекі. Пад вечар як быццам крыху стала лягчэй...
Спрабаваў пасля абеду пагашніць з Гары. Прасіў яго дапамагчы падняць аб'ект на борт. Але ён зачыніўся ў лабараторыі, крычыць у мікрафон, што праводзіць вельмі адказны дослед.
З каюты Кэт чуецца музыка. Здаецца, гэтым жывёлінам зусім усё роўна, што здарылася з Нікам.
Хтосьці ўчора ноччу шнарыў на камбузе. Я адмовіўся ад вячэры. Баюся, што ежа атручана. Падобна, Кэт пачала дзейнічаць. Ноч вырашыў правесці ў рубцы. У ёй больш бяспечна...
112
26 лістапада...
Вось і наступіла развязка...
Непрыглядная раніца.Ледзь зазірнулі ў пакой першыя промнісонца, як пачуўсястук у дзверы. Я чакаў гэтага прыходу. Хутка апранаюся, хаваю ў кішэню пісталет. Адчыняю дзверы рубкі так, каб паміж мною і Кэт не было прасвету і каб яна не змагла першаю стрэліць...
— Джэк, да цябе можна? Ты адзін?
Кэт выглядае злёгку стомленай. Валасы на галаве раскудлачаныя, сукенка пакамечана.
— Як бачыш, — коратка кідаю я і адыходжу ўбок.
Кэт праходзіць у рубку, плаўна апускаецца ў крэсла. Я не зводжу вачэй з маленькай чорнай сумачкі, якая перакінута праз плячо сцюардэсы — калі ў Кэт ёсць з сабою зброя, дык яна павінна быць у ёй. Саджуся насупраць Кэт так, каб бачыць кожны рух яе маленькіх далікатных рук.
— Мне так адзінока і самотна, Джэк, — гаворыць Кэт. Голас яе гучыць настолькі ціха і сумна, што я амаль гатовы паверыць у яе шчырасць. — Я ніяк не магу прывыкнуць да думкі, што Майкла і Ніка больш няма:.. Мне вельмі страшна, Джэк. У цябе знойдзецца выпіць?
— Раскрыем карты, Кэт, — груба кажу я. — Трэба аддаць табе належнае, ты проста цудоўна сыграла сваю ролю. Я паважаюсапраўдных прафесіяналаў...
Кэт, нахіліўшыся, усміхнулася:
—Пра што гэта ты, Джэк? Ролю? Якую ролю?.. Я проста хацела даведацца ў цябе, калі мы паляцім на Зямлю? Я так сумую па ёй. Я хачу курыць...
Яе рука пацягнулася да сумачкі.
Выцягнуўшы з кішэні пісталет, я пагражальна навёў яго на Кэт.
— Не трэба. Апусці рукі.
І тут раптам я адчуў, як зверху на маю галаву ўпала каменная камлыга...
...Я ачуўся ў крэсле, Карабельны гадзіннік, які вісеўна сцяне, паказваў пачатак на дзевятую. Значыцца, я знаходзіўся у непрытомнасці амаль гадзіну. Перада мною з пісталетам у руцэ стаяў Гары. Але гэта быў не той плаксун-вучоны, якога я ведаў, а зусім іншы чалавек, зжорсткім пагардлівым лозіркам, са з'едлівымі, як у каршуна, вачыма. Ледзь толькі Гары прыкмеціў што я ўжо ачомаўся, ягоны твар расплыўся ў самаздаволенай усмешцы:
— Вось цяпер, здаецца, гульня і сапраўды скончана, містэр Хорст. Згадзіцеся, партыя была вельмі цікавая. Мне нават, прызнацца, крыху шкада, што яна скончылася. Бо самае непрыемнае і нецікавае ў любой гульні — гэта яе канец..Ці не праўда, містэр Хорст?
— Бадай што так, містэр Мопсан.
Падняўшы руку, я намацаў на галаве вялікі гузак. Чым жа мяне ўдарыў Гары? Кулаком? Не, па ўсім відаць, пісталетам. Чорт, як жа гэта я не заўважыў ягоны прыход у рубку? Я ўважліва агледзеў галоўны пост. Кэт сядзела ў тым жа надзіманым крэсле, закінуўшы нагу за нагу. Твар яе быў надзвычай спакойны і засяроджаны. Канечне, яна ў адной запрэжцы з Гары. Значыцца, агентаў двое. Вось дзе я даў маху...
— Так-так, містэр Хорст, — нібы прачытаўшы мае думкі, прамовіў важна Мопсан, — вы не памыляецеся ў сваёй здагадцы — нас двое. Вы ўсё цудоўна прадумалі, толькі пралічыліся з выбарам саюзнікаў. Ніка вы ліквідавалі самі...
— Ну, а Майкла забілі вы, — хутка ўставіў я. — Бо ён штосьці бачыў...
— Вы вельмі здагадлівы, — зноў самаздаволена ўсміхнуўся Гары. Ён выпадкова ўбачыў Кэт у вахтавай рубцы, калі яна зрысоўвала зорную карту. Зрэшты, гэта цяпер ужо не важна. Важна тое, што вы прайгралі, містэр Хорст. I мы вяртаемся на Зямлю без вас.
— Дапусцім, што вы здолееце з Кэт пагрузіць на борт С-17 і потым паспяхова стартаваць, — паспрабаваў я расцягнуць час. — Але як вы дасягнеце Зямлі? Караблём жа трэба кіраваць...
— Карта зваротнай дарогі ў нас ёсць, — нахабна вымавіў Гары, тыцнуўшы ў сваю памочніцу пісталетам. — Трэба за гэта падзякаваць міс Кэт. Наконт паліва і харчавання, як вы разумееце, нам няма чаго хваіявацца, калі мы маем на борце такую дасканалую машыну, як С-17...