— Але карта не зусім дакладная, — паспрабаваў я яму запярэчыць. — Патрэбны дадатковыя разлікі па цэфеідах.
— Наконт гэтага не турбуйцеся, містэр Хорст. Я знаёмы з навігатарскай практыкай...
Мопсан не дагаварыў. Вялікі чорны цень, што раптам мільгануў за яго спінай, прымусіў яго павярнуцца. На твары Гары застыла грымаса жаху. Перш чым я паспеў штосьці сцяміць, Мопсан, як падкошаны, паляцеў на падлогу. Праз імгненне яго засмактала ў сябе вялізная шэрая слізістая маса, што запаўзла ў рубку...
Апамятаўшыся, я ледзь паспеў усхапіцца з крэсла, пацягнуўшы за сабою Кэт, схавацца ў калідоры, як брыдкі разлезлік напоўніў рубку...
27 лістапада...
Мы зачыніліся з Кэт у навігатарскай. Ад убачанага і перажытага вельмі баліць галава... Гэтая слізістая пачвара, якая праглынула Гары, ломіцца ўдзверы... Яна яўна хоча дабрацца да нас. Я не ведаю, колькі мы пратрымаемся... У Кэт была істэрыка. Прыйшлося даць ёй заспакаяльнае...
Я паспрабаваў знішчыць пачвару з пісталета, потым — лазернымі прамянямі... Але яе нішто не бярэ...
28 лістапада...
Не стала Кэт. У начы слізістая пачвара прасачылася праз вентыляцыйную адтуліну да нас у навігатарскую і засмактала ў сябе Кэт. Здаецца, тая нават не прачнулася. Я ледзь паспеў выскачыць у калідор і зашчапіцца ў лабараторыі... Я шчыльна зачыніў люк, але, баюся, становішча маё безвыходнае. У мяне амаль няма ежы і зусім мала вады...
ЗО лістапада...
Пачвара ўжо праламала кармавы люк... Цяпер мяне ад яе аддзяляюць толькі тонкія металічныя дзверы. Яна трасе іх. Здаецца, больш чым гадзіну мне не пратрымацца... Але жывым я ёй нез дамся. На шчасце, у прабірках Гары досыць атруты... Заклінаю ўсіх вас, хто па волі лёсу апынецца ў гэтым далёкім закутку Сусвету, адшукае і прачытае мае запісы, — зараз жа, не марудзячы і хвіліны, пакіньце гэту жудасную планету...
ЗО лістапада, 12 гадзін 40 хвілін...
Пачвара лютуе ў калідоры... Я на прадрапала ўжо ў дзвярах невялічкую дзірку. Здаецца, у мяне засталіся лічаныя хвіліны... Але так проста поскудзь мяне не возьме. Я знайшоў у шафе Гары выбуховую сумесь. Трэба толькі злучыць яе з вадой...
Гэта будзе мой развітальны салют. Яшчэ раз заклінаю вас, хто адшукаў мой дзённік, — неадкладна пакіньце гэтую страшную планету...
Капітан 36-й зорнай экспедыцыі Джэк ХОРСТ
Я паклаў запісы ў шуфляду і доўга сядзеў у роздуме. Падзеі, якія былі апісаны ў сшытку, толькі ўзмацнялі мае падазрэнні, але праверыць сваю здагадку канчаткова я мог толькі заўтра...
3. Трызубец Пасейдона
На золку мяне разбудзіў сігнал відэафона. На зіхоткім экране з'явіўся ўсхваляваны твар капітана.
— Андрэй Мікалаевіч! Тэрмінова падыміцеся ў вахтавую! Кудысьці знікла Вольга.
Хутка апрануўшыся, я зайшоў у ліфт і падняўся ў рубку. У ёй, акрамя капітана, ужо былі Лукаў і Віхрын, сумныя, панурыя, з заклапочанымі тварамі. Расступіўшыся, яны прапусцілі мяне да пульта.
— Вось, чытайце, — працягнуў мне Зураў невялічкі ліст паперы, які быў спісаны чорным чарнілам. — Гэта знайшоў сёння ў рубцы Пётр Трафімавіч, калі заступаў на вахту. Здаецца, пасланне адрасавана вам.
Капітан падняўся з крэсла, паволі прайшоў па рубцы.
Я перавёў позірк на запіску і, лёгка пазнаўшы почырк Вольгі, хутка прабег яе вачыма. Пасланне абвяшчала:
«Андрэй Мікалаевіч! Я перачытала ўчора вечарам дзённік капітана Хорста і выпадкова знайшла ў ім яшчэ адзін запіс. Ён быў схаваны ў вокладцы. Я пераклала яго. Вось ягоны даслоўны тэкст:
«За дзвярыма падазрона ціха... Здаецца, гэтая пачвара вырашыладаць мне яшчэ некалькі хвілін перадыху...
Спадзяюся, што вы пакінулі ўжо гэтую шэрую шэльму і зараз, несучыся пасярод бязмежнага касмічнага акіяна, спакойна п'яце каву... Але, калі вы раптам яшчэ не зрабілі гэтага, ці па якойсьці прычыне не здольныя адляцець з гэтай страшнай планеты, што ж, добра, даю вам яшчэ адзін шанс... Чуеце, пакуль яшчэ не позна, і з вамі не вычварылі тое ж, што з намі, вы павінны апярэдзіць іх... Гэта брыдкая слізістая пачвара — яна толькі робат, які выконвае загады... Я засёк на лакатары — ёй дасылаюць сігналы... Заклінаю вас, нанясіце ўдар першыя, пакуль яны яшчэ не ўзяліся за вас!.. Знішчыце іх! Адпомсціце за нас. Я ведаю, як іх адшукаць. Дарогу вам пакажа С-17. Ён запраграмаваны выконваць усе загады. Трэба толькі ўвайсці ў яго і аддаць загад... У вас ёсць яшчэ шанс. Спяшайцеся... Прабачце, задзвярыма моцны грукат... Здаецца, пачвара пачала дзейнічаць. Трэба падрыхтавацца да сустрэчы...»