На хвіліну ўсталявалася цішыня. Відаць, мая выснова моцна ўразіла ўсіх.
— Выходзіць, перад намі робат? — падаў нарэшце голас капітан.
— Мыслячы робат, — удакладніў я.
— Гляньце, там Волыа! — раптам пачуўся ў навушніках трывожны голас Віхрына.
Кінуўшы позірктуды, куды паказвала металічная рука першага пілота, я міжволі ўздрыгнуў. У далёкім кутку залы ўзвышалася велізарная пурпурная піраміда. Яе вострая піка была асвечана бляскам жывога полымя, што праменілася з барвовага крышталепадобнага прадмета, які каранаваў верхавіну пабудовы. Ад залы піраміду аддзяляла тоўстая празрыстая перагародка. За ёй ля самага падножжа пабудовы і ляжаў серабрысты скафандр дзяўчыны.
Мы таропка перабеглі залу.
— Крыніца энергіі? — пазіраючы на гульню языкоў полымя за празрыстым бар'ерам, каля якога мы прыпыніліся, няпэўна разважаў Лукаў.
— Падобна на тое, — задуменна прамовіў капітан і, уключыўшы перадатчык.выклікаўдзяўчыну.
— Волыа, я — Першы! Адкажы... Ты чуеш мяне?..
Металічная рука скафандра за перагародкай ледзь бачна паварушылася, у навушніках пачуўся дзявочы шэпт:
— Першы... дзе вы? Я не бачу вас...
— Мы побач з табою, за бар'ерам, — выгукнуў у мікрафон Зураў. — Але мы не ведаем, як яго пераадолець. Вольга, ты можаш устаць?
— Не, — пачуўся ціхі адказ. — Мне вельмі цяжка дыхаць. Здаецца, у мяне пяшкоджаны скафандр.
— У яе канчаецца кісларод, — з трывогай у голасе прамовіў Лукаў. — Больш чым дзесяць хвілін ёй не пратрымацца. Трэба тэрмінова што-небудзь рабіць...
Мы з хваляваннем зашнарылі рукамі па тоўстым шкле. Паверхня перагародкі, што аддзяляла нас ад дзяўчыны, была роўная і гладкая. Ва ўсякім разе мы не адшукалі на ёй ніводнага выступу і нават самай малой пукатасці. Яна трымала сабою як моцныя націскі і ўдары, так і хістальныя рухі.
— Як жа прайсці праз гэтую сцяну? — устрывожана кінуў капітан. Пранізлівы тонкі гук, што чымсьці нагадваў спеў вібруючай струны, прымусіў нас насцярожыцца.
— Я ведаю як, — пачуўся з дынаміка глухі, бы з падзямелля, голас. Павярнуўшыся, я міжволі прытаіў дыханне. З глыбіні залы на нас марудна насоўвалася шэрая металічная маса. Гэта быў катэр Вольгі. У ягоным лабавым ілюмінатары цёмна-зялёным адлівам пераліваўся на святле шлем Віхрына. Вялікі аранжавы стрыжань лазернай устаноўкі, што быў высунуты з кармы, пагражальна наліваўся чырвона-барвовым полымем. Слізгануўшы ўніз, апарат павіснуў за некалькі цаляў ад мармуровай гладзі.
— Прашу ўсіх адысці ад бар'ера, — тут жа прагучаў у шлеме хрыплы голас першага пілота. — Гэта пачвара... Я не аддам ёй Вольгу... Я спыню яе...
Кароткі сухі трэск, які пачуўся ў навушніках, сведчыў пра тое, што Віхрын адключыў сувязь.
— Ён звар'яцеў — трывожна прамовіў Лукаў. — Ён хоча скарыстаць устаноўку... Але промні разбураць не толькі бар'ер. Яны загубяць крыніцу. Мы знішчым сістэму, а разам з ёю жыццё на Аэсце.
Мы са страхам пазіралі на агністае сінявата-ружовае полымя, што разгаралася перад кармой катэра Вольгі і якое вось-вось павінна было сцячы смяротным промнем...
— У нас не больш як пяць хвілін, — ціха зазначыў Лукаў. Зураў ступіў да сцяны, загарадзіўшы сабою піраміду, узняў руку.
— Анатоль Паўлавіч! Не... Гэта вар'яцтва! Я ведаю, ты бачыш і чуеш мяне. Я не пайду адсюль. Ты яшчэ можаш усё спыніць...
Я і Лукаў сталі побач з капітанам. Полымя на катэры ўжо зрабілася пагражальна чырвона-крывавым, як раптоўна яго і апарат абступіла дымчатае воблака. Не прайшло і дзвюх секунд, як пад высокі купал узвіўся бялюткі слуп агню... Калі чорны, уедлівы дым развеяўся, з грудзей капітана вырваўся цяжкі ўздых. Уся прастора перад намі была ўсыпана гарачымі металічнымі рэшткамі лятальнага апарата...
У халодным поце я дацягнуўся да перагародкі, але мая рука не знайшла пункта апоры. Бар'ера, які яшчэ імгненне таму аддзяляў нас ад Вольгі, больш не было. Павярнуўшыся, я хутка кінуўся да дзяўчыны, якая ляжала ля самага падножжа агнявой піраміды. Таропка адшукаў на яе серабрыстым скафандры кіслародны клапан, уставіў у яго стрыжань свайго балона. Праз секунду губы дзяўчыны за лабавым шклом шлема заварушыліся, пачалі прагна глытаць паветра, якое са свістам струменіла з накапляльніка. Вольга расплюшчыла вочы.
— Андрэй Мікалаевіч, гэта вы, — ціха прашаптала яна. — А дзе Аляксей Міхайлавіч? Што з ім?
—Я тут, Вольга, — усхвалявана прамовіў капітан, схіліўшыся наддзяўчынай. — Як ты сябе адчуваеш? Мы зараз аднясём цябе на планеталёт.