Plotseling ging de tentflap opzij en kwam Leane te voorschijn. Ze maakte haar donkergroene mantel vast met een zilveren speld in de vorm van een vis. Haar zijden mantel zat vol met zilveren en gouden borduursels, evenals het lijfje van haar rijkleding. Ook op haar rode handschoenen zat borduurwerk. Leane besteedde veel aandacht aan haar kleding sinds ze lid van de Groene Ajah geworden was. Haar ogen werden even wat groter toen ze Egwene zag, maar nog geen tel later had ze haar gezicht weer onder controle. Ze had de toestand meteen door en hield een Novice tegen die alleen was. ‘Hoe heet je, kind?’ Leane was in veel opzichten veranderd, maar ze was nog altijd even kortaf. Ze kon ook het tegenovergestelde van kortaf zijn, en de meeste mannen smolten als ze haar zwoele stem hoorden. Zo deed ze echter nooit tegen vrouwen. ‘Breng je een boodschap van een zuster?’
De Novice was van bijna middelbare leeftijd en aan haar gave huid was te zien dat ze nooit op het land had hoeven werken. Toen ze eenmaal van de schrik bekomen was, maakte ze een kniks en spreidde daarbij haar witte rok uit. Leane was langer dan de meeste mannen, maar zag er sierlijk en mooi uit. Ze had zelf ook geen leeftijdloos gezicht, maar haar gezicht was wel een van de bekendste in het kamp. Novices keken vol ontzag naar de zuster die ooit Hoedster was geweest. Die gesust was en vervolgens geheeld, zodat ze weer kon geleiden, hoewel haar vermogen kleiner was dan vroeger. En toen was ze van Ajah veranderd! Zelfs de nieuwste vrouwen in het wit wisten dat dat laatste nooit voorkwam. Het eerste werd jammer genoeg al heel normaal gevonden. Het was een stuk moeilijker om een Novice af te remmen als je haar er niet op kon wijzen dat ze de stola nooit zou bereiken als ze zichzelf opbrandde en de Ene Kracht voor altijd kwijt was.
‘Letice Murow, Aes Sedai,’ zei de vrouw op respectvolle toon en met een zangerig Morlands accent. Het klonk alsof ze na haar naam nog een titel wilde zeggen, maar een van de eerste dingen die je in de Toren leerde, was dat het niet telde wie je daarvoor was geweest. Dat was een harde les, vooral voor diegenen die van adel waren. ‘Ik ga mijn zus bezoeken. Ik heb haar nog nauwelijks gezien sinds we uit Morland zijn weggegaan.’ Familieleden werden altijd in verschillende Novicefamilies geplaatst, evenals vrouwen die elkaar al kenden voordat ze in het Boek van Novices werden bijgeschreven. Dat moest ze stimuleren om nieuwe vrienden te maken en voorkwam de onvermijdelijke spanningen die ontstonden als een van de twee sneller leerde of een hoger potentieel had. ‘Zij heeft ook tot vanmiddag vrij en...’
‘Je zus zal nog wat langer moeten wachten, kind,’ onderbrak Leane haar. ‘Hou het paard van de Amyrlin vast.’
Letice schrok en gaapte Egwene aan, die het eindelijk gelukt was om haar stola te voorschijn te halen. Nadat ze Daishars teugels aan de vrouw had overhandigd, deed ze haar kap naar achteren en legde ze het lange stuk stof over haar schouders. In haar tas was de stola zo licht als een veertje, maar als ze hem om had, voelde ze het gewicht ervan. Siuan beweerde dat het soms voelde alsof elke vrouw die de stola had gedragen aan de uiteinden hing. Egwene was ervan overtuigd dat dat was om je voortdurend aan je verantwoordelijkheid en plicht te herinneren. De Morlandse gaapte haar nog meer aan dan ze Leane aangegaapt had, en het duurde even voordat ze zich herinnerde dat ze een kniks moest maken. Ze had wel gehoord dat de Amyrlin jong was, maar er niet bij stilgestaan hoe jong. ‘Dank je, kind,’ zei Egwene vriendelijk. Een tijdje terug vond ze het nog raar om een vrouw die tien jaar ouder was dan zijzelf kind te noemen. Maar alles wende vroeg of laat. ‘Het duurt niet lang, Leane. Kun je een stalknecht voor Daishar laten komen? Ik ben niet van plan om weer in het zadel te gaan zitten en Letice wil haar zus een bezoek brengen.’
‘Ik zal er persoonlijk op toezien, Moeder.’
Leane maakte een vloeiende kniks en liep weg zonder ook maar even de indruk te wekken dat er meer tussen hen speelde. Egwene vertrouwde haar veel meer dan ze Anaiya en Sheriam vertrouwde. Ze had, net als voor Siuan, geen geheimen voor Leane, maar hun vriendschap was een van die zaken die geheim moesten blijven. Ten eerste had Leane ogen-en-oren in Tar Valon en alleen Egwene kreeg hun berichten te zien. Ten tweede werd het bijzonder op prijs gesteld dat Leane zich zo makkelijk aan haar nieuwe toestand aangepast had. Elke zuster ontving haar met open armen, al was het alleen maar omdat ze het levende bewijs was dat sussen, de grootste angst van elke Aes Sedai, teruggedraaid kon worden. Omdat ze nu minder vermogen had dan minstens de helft van de zusters in het kamp, sprak men vaak in haar aanwezigheid over zaken waar de Amyrlin niets van mocht weten. Egwene keek haar geen ogenblik na terwijl ze wegliep. In plaats daarvan glimlachte ze vriendelijk naar Letice, die rood aanliep en nog een kniks maakte. Ze ging vervolgens de tent in, terwijl ze haar handschoenen uitdeed en ze achter haar gordel stak. Binnen stonden langs de muren acht lantaarnhouders tussen houten kisten. Op één lantaarnhouder zat wat afgebladderd verguldsel, de rest was van beschilderd ijzer. Ze hadden allemaal een verschillend aantal armen, maar verschaften genoeg licht. Een rij tafels die uit zeven verschillende hoeves leken weggeplukt, stond in het midden van de ruimte opgesteld. De zitbanken bij de laatste drie tafels werden door een zestal Novices met hun mantels naast zich bezet. Elke vrouw werd omringd door de gloed van de Kracht. Tiana, de Meesteres der Novices, liep tussen de tafels en keek bezorgd over hun schouders mee. Verrassend genoeg werd dat ook door Sharina Melloy gedaan, een van de Novices die in Morland was aangenomen. Sharina keek eerder rustig toe dan dat ze hen op de vingers keek. Zo verrassend was het eigenlijk niet dat ze hier was. Sharina was een deftige, grijze grootmoeder met een strakke knot op haar hoofd die aan het hoofd van een grote familie had gestaan. Het leek wel alsof ze alle Novices als haar kleindochters of achternichtjes beschouwde. Zij was degene die ze in kleine families had ondergebracht. Dat had ze helemaal in haar eentje gedaan omdat ze er kennelijk niet tegen kon om iedereen rond te zien lummelen. De meeste Aes Sedai vonden dat aanvankelijk niet zo leuk, maar ze hadden zich er snel bij neergelegd toen ze beseften dat het een simpele manier was om Novices in de gaten te houden en lessen te organiseren. Tiana inspecteerde het werk van de Novices zo grondig dat het duidelijk was dat ze Sharina’s aanwezigheid probeerde te negeren. De kleine Tiana had grote bruine ogen en een kuiltje in haar wang, wat haar er ondanks haar leeftijdloze gezicht jong deed uitzien. Vooral in vergelijking met de gerimpelde wangen en brede heupen van de langere Novice.