‘Niet de aanklacht dat ze het wist van Rhand Altor en samenzwoer om hem voor de Toren verborgen te houden,’ bracht Carlinya scherp naar voren.
Sheriam knikte. ‘Dat mag dan zo zijn, maar zelfs dat was niet vol doende voor de opgelegde straf. Evenmin mochten jullie niet in het geheim berecht worden, zonder enige kans jezelf te verdedigen. Jullie hoeven niet bevreesd te zijn dat wij ons van jullie af zullen keren. Wij zullen erop toezien dat jullie beiden goed zullen worden ver zorgd.’
‘Ik dank u,’ zei Leane zacht en bijna bevend.
Siuan schonk hun een grijns. ‘U hebt me niet eens gevraagd naar de ogen-en-oren die ik kan gebruiken.’ Ze had Sheriam aardig gevonden toen ze samen studeerden, hoewel de jaren en hun ambt als een breed water tussen hen in lagen. Verzorgd! Welja! ‘Is Aeldene hier?’ Anaiya schudde haar hoofd al voor ze het kon tegenhouden. ‘Ik dacht al van niet, anders zou u meer weten van wat er gaande is. U hebt ze door laten gaan met het sturen van verslagen naar de Toren.’ Langzaam daagde het begrip op hun gezichten; ze hadden niet van het ambt van Aeldene geweten. ‘Ik stond aan het hoofd van de Blauwe ogen-en-oren voor ik tot Amyrlin werd verheven.’ Nog meer verba zing. ‘Met wat moeite kunnen alle Blauwe faktoors en zij die mij als Amyrlin hebben gediend, hun verslagen langs andere wegen naar u sturen, zodat Elaida niet zal weten waar ze uiteindelijk terechtkomen.’ Het zou aanzienlijk meer moeite kosten, maar de meeste plannen daarvoor had ze al in haar hoofd en op dit ogenblik hoefden ze daar niet meer over te horen. ‘Ze kunnen bovendien doorgaan met het sturen van berichten naar de Toren, berichten die bevatten wat Elaida volgens... u moet geloven.’ Ze had bijna ‘ons’ gezegd; ze moest opletten.
Natuurlijk vonden ze het niet prettig. De vrouwen die de netwerken verzorgden, waren misschien bij weinigen bekend, maar ze waren tot in hun merg Aes Sedai en waren dat altijd geweest. Dit was echter haar enige breekijzer, waarmee ze zich kon dringen in de kring waar de beslissingen vielen. Anders zouden ze Leane en haar in een hutje stoppen, met een dienstmeid voor hun verzorging en mogelijk zo nu en dan een bezoekje van een Aes Sedai die gesuste geleidsters wilde onderzoeken tot ze stierven. In die omstandigheden zouden ze in derdaad spoedig sterven.
Licht, ze kunnen ons zelfs laten trouwen!
Sommigen dachten dat man en kinderen genoeg waren om de Ene Kracht in het leven van een vrouw te vervangen. Meerdere geleidsters die waren opgebrand door dat ze te veel saidar hadden omhelsd of bij het beproeven van een ter’angreaal, ontdekten verrast dat hun mogelijke echtgenoten werden opgedrongen. Aangezien die getrouwde vrouwen zo ver moge lijk van de Toren en hun herinneringen vandaan wilden zijn, bleef het idee onbewezen.
‘Het zal voor mij niet moeilijk zijn,’ zei Leane beschroomd, ‘weer in gesprek te komen met hen die mijn ogen-en-oren waren voor ik Hoed ster was. Nog belangrijker is dat ik als Hoedster in Tar Valon zelf faktoors had.’ Verbazing tekende zich in enkele ogen af, hoewel Carlinya ze half toekneep. Ogenknipperend bewoog Leane zich ongemakkelijk in haar stoel en glimlachte zwakjes. ‘Ik heb het altijd dwaas gevonden dat we meer aandacht besteedden aan de stemming in Ebo Dar of Bandar Eban dan aan wat er in onze eigen stad omging.’ Ze moesten het belang van de ogen-en-oren in Tar Valon onderkennen. ‘Siuan.’ Morvrin, die in een stoel met brede leuningen zat, boog zich naar voren en sprak ferm en duidelijk haar naam uit, alsof ze wilde benadrukken dat ze geen Moeder had gezegd. Haar ronde gezicht leek eerder koppig dan vreedzaam en haar gewicht een dreigende massa. In de tijd dat Siuan Novice was geweest, leek Morvrin het kattenkwaad van de meisjes zelden op te merken, maar als dat wel gebeurde, loste ze de kwestie eigenhandig zodanig op dat iedereen nog dagen stijf rechtop bleef zitten en zo geruisloos als een muisje rondwandelde. ‘Waarom zouden we jou toestaan te doen wat je wilt? Je bent gesust, vrouw. Wat je ook bent, je bent geen Aes Sedai meer. Als we de namen van die faktoors willen weten, géven jullie ze aan ons.’ Ze klonk vlak en vastbesloten; deze twee zouden die namen geven, op welke manier ook. En ze zouden het doen als deze vrouwen ze echt wilden hebben.
Leane huiverde zichtbaar, maar Siuans stoel kraakte terwijl ze haar rug rechtte. ‘Ik weet dat ik de Amyrlin niet meer ben. Denkt u dat ik niet weet dat ik gesust ben? Mijn gezicht is veranderd, maar niet wat ik in me heb. Alles wat ik ooit heb geweten, zit nog in mijn hoofd. Gebruik het! Omwille van de liefde van het Licht, gebruik me!’ Ze haalde diep adem om kalmer te worden.
Bloedvuur, ik laat me niet opzij schuiven om weg te rotten!
Tijdens die stilte nam Mijrelle het woord.
‘Het karakter van een jonge vrouw met het gezicht van een jonge vrouw.’ Glimlachend schoof ze naar de punt van haar leunstoel met rechte rug die voor de haard van een boerderij had kunnen staan, als de boer er tenminste niet om gaf dat de lak eraf was. Haar glimlach was echter niet als anders, loom en wetend tegelijkertijd, en haar donkere ogen waren bijna zo groot als die van Beonin en stonden medelevend. ‘Ik weet zeker dat niemand wil dat jij je nutteloos voelt, Siuan. En ik weet zeker dat wij allen je kennis volledig willen gebruiken. Wat jij weet, zal heel veel nut voor ons hebben.’ Siuan wilde haar medelijden niet. ‘U schijnt Logain vergeten te zijn en de reden waarom ik hem de hele weg vanaf Tar Valon heb mee gesleept.’ Ze was niet van plan geweest dit zelf naar voren te brengen, maar als ze wilden stoppen met haar door het slijk te halen... ‘Mijn dolgedraaide idee?’
‘Goed dan, Siuan,’ zei Sheriam. ‘Waarom?’
‘Omdat de eerste stap om Elaida omver te werpen, zal zijn dat Logain aan de Toren, aan de wereld eventueel, onthult dat de Rode Ajah hem als valse Draak naar voren heeft geschoven, zodat hij ver slagen kon worden.’ Nu had ze zeker alle aandacht. ‘Hij werd door de Roden in Geldan gevonden, minstens een jaar voor hij zich tot Draak uitriep, maar in plaats van hem voor stilling naar de Toren te brengen, hebben ze het idee in hem geplant dat hij zich moest uit roepen tot Herrezen Draak.’
‘Weet je dat zeker?’ vroeg Beonin kalm in haar zware Taraboonse tongval. Ze bleef heel rustig in haar grote rieten stoel zitten en nam Siuan aandachtig op.
‘Hij weet niet wie Leane en ik zijn. Hij heeft tijdens de reis af en toe ’s avonds laat met ons gepraat, wanneer Min sliep en hij wakker lag. Hij heeft het niet eerder gezegd, omdat hij dacht dat de hele Toren erachter zat, maar hij weet dat het de Rode zusters zijn die hem heb ben afgeschermd en hem van de Herrezen Draak hebben verteld.’
‘Waarom?’ wilde Morvrin weten en Sheriam knikte. ‘Ja, waarom? Ieder van ons zou zich veel moeite getroosten om zo’n man te stillen, maar de Rode Ajah leeft voor niets anders. Waarom zouden ze een valse Draak willen scheppen?’
‘Logain wist het niet,’ vertelde Siuan. ‘Wellicht dachten ze er meer bij te winnen als ze een valse Draak zouden oppakken in plaats van een of andere dwaas die misschien een dorpje angst aanjaagt. Wel licht hebben ze een reden om meer verwarring te scheppen.’
‘Wij hebben geen idee of ze iets met Mazrim Taim of een van die anderen te maken hebben,’ voegde Leane er vlug aan toe. ‘Elaida zal ongetwijfeld in staat zijn alles te vertellen wat u wilt weten.’ Siuan zag hoe ze dit in stilte overwogen. Ze dachten niet na over de mogelijkheid dat ze loog.
Een voordeel van gesust te zijn.
Het leek niet in hen op te komen dat het sussen ook elk band met de Drie Ge loften had verbroken. Weliswaar bestudeerden enkele Aes Sedai gesuste vrouwen, maar behoedzaam en met tegenzin. Niemand wilde denken aan wat hen zelf misschien kon overkomen. Wat Logain betrof, maakte Siuan zich geen zorgen. Niet zolang Min bleef zien wat het ook was dat ze zag. Hij zou lang genoeg in leven blijven om datgene te onthullen wat Siuan, na een gesprek met hem, wilde dat hij zou onthullen. Ze had het gevaar niet willen lopen dat hij zijn eigen weg ging, wat hij wellicht zou hebben gedaan als ze alles eerder tegen hem had gezegd. Nu hij echter weer omringd werd door Aes Sedai, was dit zijn enige kans zich te wreken op hen die hem hadden gestild, weliswaar alleen op de Roden, maar daar zou hij genoegen mee moeten nemen. Eén vis in de boot was meer waard dan een school in zee.