Oczywiście to było zawieszenie. Wiedziałem, jak wygląda zawieszenie.
Nie wiem, w co uwierzył Hinch, ale wiem, komu nie wierzył.
Chodziło o rewolwer.
Hydraulik musiał go ukraść, powiedziałem im, to było oczywiste. Włamywał się już do mojego domu, przyłapałem go kiedyś na gorącym uczynku. A potem przyłapałem go, gdy próbował zrobić to ponownie. Widocznie wrócił po raz trzeci.
Chyba nikogo nie przekonałem.
Zacząłem opowiadać Hinchowi całą resztę.
Zrezygnowałem już w połowie pierwszego zdania. Musiałem. Miał ten sam wyraz twarzy co szeryf. Ten sam co redaktor, którego zostawiłem hienom na pożarcie. Echa przeszłości były zbyt wyraźne. Wszystko brzmiało może tylko odrobinę mniej fantastycznie niż wtedy: aktorzy oszuści, lekarz, który podkłada bomby, a potem w zrujnowanym mieście przekazuje mi informacje w formie anagramów, nawet amerykański najemnik ostrzeliwujący z kałasznikowa pół Afganistanu.
Spójrzmy prawdzie w oczy. Co tak naprawdę miałem?
Musiałem zająć się tą aferą, jak należy. Dopiąć wszystko na ostatni guzik, zdobyć potwierdzenia z różnych źródeł, sprawdzić fakty i opatrzyć całość Znakiem Jakości Dobrego Dziennikarstwa.
Miałem coraz mniej czasu.
To było jak nadchodząca burza z piorunami, kiedy czuje się już jej zapach, suche liście zaczynają poruszać się jak wachlarze w rękach nerwowych dziewcząt z Południa, gdy powietrze staje się wilgotne, a niebo zachodzi szarą mgłą, za którą kryje się słońce.
Nadciągał potop.
ROZDZIAŁ 37
Całonocnej jeździe samochodem towarzyszy pewien dreszczyk.
Wkracza się do świata duchów, istniejącego tylko wtedy, gdy ten realny śpi, zaludnionego przez napędzanych amfą kierowców ciężarówek, uciekających małżonków, samotnych przedstawicieli handlowych, pijaną młodzież, wszystkich tych, którzy próbują dotrzeć gdzieś przed świtem.
Zastanawiałem się, do której kategorii należę.
Wyjechałem w środku nocy, zostawiając na lodówce wiadomość na wypadek, gdyby ktoś się o mnie martwił. Chociaż nie miałem pojęcia, kto by to mógł być. Zamierzałem zadzwonić do Normy, kiedy już będę na miejscu. Podróż miała trochę potrwać, jechałem tam, dokąd powinienem był się udać na samym początku.
Nie od razu zrozumiałem, że to tam jest cała historia.
„Jedź za pieniędzmi”, powiedziało kiedyś bliźniacze bóstwo dziennikarstwa śledczego.
Jechałem.
Jechałem za portfelem.
Nie mogłem się powstrzymać od wyobrażania sobie, jak oszołomiony i naćpany Dennis Flaherty wychodzi z pola kukurydzy i pyta, czy to niebo.
Nie, Dennis.
To Iowa.
Gdzieś na pustyni Nevada zatrzymałem się na całodobowej stacji benzynowej.
Trudno się było oprzeć monotonnemu rytmowi nieprzerwanego ruchu. Zdałem sobie sprawę, że co jakiś czas się wyłączam i uruchamiam autopilota.
Pilnie potrzebowałem porcji cukru.
Kupiłem paczkę różowych piankowych kul i wgryzłem się w nie, zanim odwinąłem do końca papierek.
Jedząc słodycze, przeglądałem wystawione na stojaku widokówki w stylu retro, wszystkie w technikolorze. Wyglądały, jak gdyby były częściowo pomalowane.
Tama Hoovera.
Bulwar w Las Vegas.
Sammy Davies, Frank Sinatra, Dean Martin i Peter Lawford w hotelu Sands.
A potem piaski w innej części Nevady.
I nagle przypomniałem sobie, dlaczego jadę do Iowa i co robiłem przez całą ubiegłą noc: wydobywałem na światło dzienne odrażającą przeszłość. Robiąc coś takiego, człowiek zatyka nos i odruchowo odwraca wzrok.
Ale to nie pomaga.
Bo i tak czuje się zapach, który unosił się nad łóżkami chorych, i widzi się umierających. Co jest symbolem szlachetnej praktyki lekarskiej? Dwa węże owinięte wokół uskrzydlonej laski.
Tylko że to są dusiciele.
Pożerają swoich.
„Proszę nie zostawać tutaj zbyt długo – powiedział Herman Wentworth. – Wiem coś o tym, w końcu jestem lekarzem”.
W Iowa wcale nie było jak raju.
Krajobraz był brązowy i płaski, jak gdyby przytłaczał go ciężar wilgotnego powietrza. Czarne lejkowate chmury płynęły nad horyzontem niczym niesione wiatrem kępki roślin.
Ta monotonia działała na mnie usypiająco. Poszczególne części Iowa nie różniły się od siebie, a jedyną atrakcją były przepływające za oknem miasta, które już po kilku minutach ustępowały miejsca opiewanym w America the Beautiful bursztynowym falom zbóż. Na purpurowy majestat gór nie było co liczyć*.
* Autorkę hymnu America the Beautiful Katharine Lee Bates zainspirował m.in. widok równiny ze szczytu Pikes Peak w Górach Skalistych w Kolorado (colorado - hiszp. czerwony, purpurowy).
Zrobiłem postój na krótką drzemkę, a kiedy się obudziłem, za oknem stał jakiś chłopiec i robił do mnie miny. Patrzyłem na niego, aż zjawił się jego ojciec i brutalne zdzielił syna po głowie. Chłopiec najwyraźniej był do tego przyzwyczajony, bo bez słowa poszedł za nim do samochodu.
Potrzebowałem trochę czasu, żeby się dobudzić.
Czułem się zdezorientowany i ospały, miałem wrażenie, że moje ruchy są spowolnione.
Zgodnie z mapą czekała mnie jeszcze co najmniej godzina jazdy.
Opuściłem szybę w nadziei, że rozpędzone powietrze mnie obudzi.
Na widok tablicy z napisem „Ketchum City” nie poczułem ani ulgi, ani radości.
Tylko strach.
Pani Flaherty chyba pomyślała, że coś sprzedaję.
Otworzyła drzwi dopiero po dłuższej chwili i od razu zaczęła tłumaczyć, że nie jest zainteresowana.
Rozumiałem dlaczego.
Mieszkała w najgorszej przyczepie na zdewastowanym kempingu – sprzedawca musiałby zwyczajnie odejść z kwitkiem.
Kiedy przerwałem jej, żeby wyjaśnić, kim jestem, jej kontrolowana irytacja ustąpiła miejsca szczerej życzliwości.
– Tom – powiedziała jak ktoś, kto zna mnie od dawna. – Co ty tutaj robisz?
– Chciałem porozmawiać z Dennisem – powiedziałem.
– Dlaczego nie zadzwoniłeś? Przyjechałeś tu aż z Kalifornii – powiedziała, jak gdyby to był kolejny cud: najpierw odzyskanie syna, a teraz niespodziewany gość.
Nie zaprosiła mnie do środka. Widać było, że chce, bo tak się przecież robi, kiedy ktoś zapuka do drzwi – szczególnie jeśli ten ktoś właśnie spędził dwadzieścia dziewięć godzin w podróży, ale najwyraźniej czuła się zażenowana tym, jak mieszka.
– Chciałem się z nim zobaczyć.
– Dlaczego?
Miała na sobie luźną, workowatą sukienkę. Jej nogi pokrywały pajęcze sieci żylaków w kolorze atramentu.
– Próbuję się dowiedzieć, jak to się stało, że ktoś znalazł się w tym samochodzie z portfelem Dennisa.
– Cóż, to już chyba nie ma znaczenia, prawda? – powiedziała prawie kokieteryjnym tonem.
– Ktoś zginął, a ja chcę się dowiedzieć, kto to był.
– A skąd Dennis miałby to wiedzieć?
– Nie wiem. Może nie wie. A może dzięki niemu się dowiem.
Ktoś ją zawołał z głębi przyczepy.
– Czy to on? – zapytałem.
Pokiwała głową.
– Dennis – powiedziała. – Chodź na chwilę. Tom Valle tu jest.
W drzwiach pojawił się zmęczony osobnik z zapuchniętymi oczami ubrany w bokserki i podkoszulek bez rękawów.
Matka patrzyła na niego takim wzrokiem, jak gdyby miał na sobie cylinder i frak.