Pierwszym dokumentem, który wyciągnęła, był raport dotyczący zniknięcia nowicjuszki — świadka przybycia Min — z farmy, na którą ją wysłano, a także kobiety, która była tej farmy właścicielką. Trudno powiedzieć, żeby ucieczka nowicjuszki była czymś zupełnie niesłychanym, w przeciwieństwie do rolnika opuszczającego swoją ziemię. Sahrę z pewnością trzeba będzie odnaleźć — jak dotąd, nazbyt niewielkie postępy uczyniła w swych ćwiczeniach, żeby nie być niebezpieczną dla otoczenia — ale tak naprawdę nie istniała żadna dobra wymówka dla trzymania tego raportu w specjalnej kasetce. Nie wymieniano w nim ani imienia Min, ani też powodu, dla którego dziewczyna została wysłana do sadzenia ogórków, niemniej jednak włożyła go z powrotem tam, skąd wyjęła. Czasy były takie, że należało podejmować środki ostrożności, które innym razem zdawałyby się brakiem rozsądku.
Opis zgromadzenia w Ghealdan, gdzie ludzie zbierali się, by słuchać człowieka, który ogłosił się Prorokiem Lorda Smoka. Masema, tak chyba miał na imię. Dziwne. To było imię shienarańskie. Około dziesięciu tysięcy ludzi przyszło posłuchać, jak przemawiał, stojąc na wzgórzu i proklamując powrót Smoka. Po przemówieniu nastąpiła bitwa między zebranym tłumem a żołnierzami, którzy chcieli go rozproszyć. Oprócz faktu, że bardziej poszkodowani najwyraźniej zostali żołnierze, jedna rzecz była zastanawiająca, a mianowicie to, iż ów Masema znał imię Randa al’Thora. Ten dokument zdecydowanie powinien wrócić do kasetki.
Raport mówiący, że jak dotąd, nie znaleziono nawet śladu Mazrima Taima. Tym razem nie było najmniejszego powodu, by trzymać go w schowku. Kolejne doniesienia o pogarszającej się sytuacji w Arad Doman i Tarabon. Na wybrzeżu Oceanu Aryth znikały statki. Plotki o wtargnięciu Tairenian do Cairhien. Powoli popadała w nałóg chowania wszystkiego do tej kasetki; żaden z tych ostatnich raportów nie musiał przecież być trzymany w tajemnicy. Dwie siostry zniknęły w Illian, kolejna w Caemlyn. Zadrżała na myśl, gdzie też mogą się znajdować Przeklęci. Zbyt wielu jej agentów nagle umilkło. Gdzieś tam czaił się morlew, a ona zmuszona była żeglować pośród , ciemności. Tutaj jest. Cienki niczym jedwab skrawek papieru popękał, gdy go rozwinęła.
„Sidła zastawione. Pasterz trzyma miecz”.
Komnata Wieży głosowała tak, jak tego oczekiwała, jednogłośnie i bez konieczności wykręcania rąk, nie musiała też odwoływać się do swego autorytetu. Mężczyzna, który zdołał dobyć Callandora, musi być Smokiem Odrodzonym; takiego człowieka powinna prowadzić i kontrolować Biała Wieża. Trzy Zasiadające z trzech różnych Ajah zaproponowały, by wszystkie plany omawiano, a potem realizowano pod kontrolą Komnaty, zanim sama zdążyła to zasugerować; zaskoczeniem było, że jedną z tych trzech okazała się Elaida, ale przecież Czerwone z pewnością będą chciały trzymać mężczyznę, który zdolny jest przenosić, na najkrótszej z możliwych cum. Jedynym problemem było zablokowanie propozycji, by wysłać delegację do Łzy, która wzięłaby wszystko w swoje ręce, ale to nie okazało się szczególnie trudne, nie w sytuacji, gdy zdradziła, że informacje, jakimi dysponuje, pochodzą od Aes Sedai, która zdążyła już wejść do najbliższego otoczenia tego człowieka.
Ale co on teraz porabia? Dlaczego Moiraine milczy? Niecierpliwość przesycała Komnatę atmosferą tak ciężką, iż Siuan nieomal oczekiwała, że powietrze zacznie iskrzyć. Z trudem pohamowała swój gniew.
„Żeby ta kobieta sczezła! Dlaczego nie przysyła żadnych wieści?”
Drzwi otworzyły się z impetem. Wściekła, wyprostowała się w fotelu, do komnaty zaś wkroczyła grupa kobiet pod wodzą Elaidy. Wszystkie miały na sobie swe szale, większość z czerwonymi frędzlami, ale przy boku Elaidy stała z chłodnym wyrazem twarzy Alviarin, Biała siostra, tuż za nimi były Joline Maza, smukła Zielona, oraz pulchna Shemerin z Żółtych; towarzyszyły Danelle, której wielkie oczy bynajmniej nie były zamglone i nieprzytomne. W rzeczy samej, Siuan dostrzegła przynajmniej po jednej przedstawicielce poszczególnych Ajah, wyjąwszy Błękitne. Niektóre wyglądały na zdenerwowane, jednak na twarzy większości gościła ponura determinacja, a w ciemnych oczach Elaidy dostrzec można było niewzruszoną pewność, a nawet triumf.
— Co to wszystko ma znaczyć? — warknęła Siuan, z ostrym trzaskiem zamykając wieko kasetki z czarnego drzewa. Wstała gwałtownie i obeszła stół dookoła. Najpierw Moiraine, a teraz to! — Jeżeli dotyczy to spraw taireńskich, Elaido, sama powinnaś wiedzieć, że nie wolno ci wprowadzać w to pozostałych. A także powinnaś zdawać sobie sprawę, że nie masz prawa wchodzić tutaj jak do kuchni swojej matki! Przeproś więc i wyjdź, zanim sprawię, że pożałujesz, iż nie jesteś znowu nowicjuszką!
Jej chłodna furia powinna spowodować, że natychmiast uciekną, lecz choć kilka niespokojnie zaszurało nogami, żadna nie wykonała nawet ruchu w stronę drzwi. Mała Danelle wręcz uśmiechnęła się do niej! A Elaida spokojnie podeszła bliżej i zdjęła pasiastą stułę z ramion Siuan.
— Nie będzie ci już dłużej potrzebna — oznajmiła. — Nigdy nie była dla ciebie odpowiednia, Siuan.
Wstrząs spowodował, że język Siuan zmienił się w kamień. To jakieś szaleństwo. To niemożliwe. Przepełniona furią sięgnęła po saidara — i przeżyła kolejny wstrząs. Pomiędzy nią a Prawdziwym Źródłem tkwiła bariera podobna do ściany z grubego szkła. Z niedowierzaniem spojrzała na Elaidę.
Niczym szyderczy komentarz bez słów, wokół tamtej rozjarzyła się łuna saidara. A potem już tylko stała bezbronna, Elaida zaś oplatała ją strumieniami Powietrza od ramion aż po kibić, mocno wiążąc jej ręce przy bokach. Ledwie mogła złapać oddech.
— Oszalałaś chyba! — jęknęła. — Wszystkie chyba oszalałyście! Obedrę was za to ze skóry! Uwolnijcie mnie!
Żadna nie odpowiedziała; zdawały się niemalże ją ignorować.
Alviarin przepatrywała dokumenty leżące na stole, szybko, choć bez pośpiechu. Joline i Danelle wraz z kilkoma innymi przeglądały książki na regałach, wyciągając je z półek i potrząsając nimi, aby się przekonać, czy nic nie wypadnie spomiędzy ich kart. Biała siostra leciutko syknęła rozczarowana, gdy nie znalazła na stole tego, czego szukała, potem podniosła wieko kasetki z czarnego drewna. W jednej chwili kasetka wybuchła kulą płomienia.
Alviarin odskoczyła z krzykiem, potrząsając ręką, na której już pojawiały się pęcherze.
— Chroniona — wymamrotała tonem na tyle zdradzającym gniew, na ile wypadało Białej siostrze. — Tak drobny splot, że go nie wyczułam, dopóki nie było za późno.
Z kasetki oraz jej zawartości nie zostało nic prócz kupki szarego popiołu.
Twarz Elaidy nie zdradzała rozczarowania.
— Obiecuję ci, Siuan, że powiesz mi każde słowo zawarte w dokumentach, które przed chwilą spłonęły, dla kogo było przeznaczone i w jakim celu.
— Chyba musiał cię Smok opętać! — warknęła Siuan. — Obedrę cię za to ze skóry, Elaida. Wszystkie obedrę! Będziecie miały szczęście, jeżeli Komnata Wieży nie przegłosuje ujarzmienia was wszystkich!
Lekki uśmiech na twarzy Elaidy nie obejmował oczu.
— Komnata zebrała się niecałą godzinę temu... wystarczająca liczba sióstr, by stanowiły kworum wedle naszych praw... i jednogłośnie, jak to jest wymagane, ustaliła, że nie jesteś już dłużej Amyrlin. Dokonało się więc, a my jesteśmy tutaj; by dopilnować realizacji tych postanowień.
Siuan poczuła lodowatą kulę rosnącą w żołądku, a cichy głos, gdzieś w głębi jej duszy, zaczął krzyczeć.