Трывож іх прарэхі,
Выгінаючы белую спіну.
Чуеш, у зале прабегла рэхам:
“Блудніца…”
А ты не зважай,
Ты танцуй, чырвоная чараўніца!
Сукенкай сваёй ядвабнай
Прываблівай.
Танцуй, пазіраючы зверху на іх:
Айсідор Дункан павінна хапіць на ўсіх!
Пакой
Седзячы ў супрацьлеглых кутах,
Мы спачатку моўчкі пазіраем адно на аднаго.
Праз некаторы час мы пачынаем звыкацца
З нашай прысутнасцю,
Усё ж такі Нам тут жыць разам…
А ўжо на другім тыдні
Мы пачынаем ссоўваць ложкі.
Спачатку так,
Каб было магчыма трымацца за рукі,
Але паступова мы прысоўваем нашыя ложкі
Адзін да аднаго вельмі шчыльна.
У хуткім часе мы можам заснуць
Толькі абняўшыся. І чым далей,
Тым мацнешыя робяцца нашыя абдоймы.
Начамі я адчуваю,
Як мне цяжка дыхаць праз тое,
Што ты абдымаеш мяне вельмі моцна.
Потым высвятляецца,
Што не так ужо і проста вызваліцца,
А тым часам мне робіцца
Усё больш горача і ўсё цяжэй дыхаецца.
І вось я выбіраюся з ложка,
Іду на кухню і наталяю смагу тым, што ёсць:
Чырвоным віном з адкаркаванай пляшкі.
Проста так, з рыльца.
Босая, у адных майтках ды станіку,
З бутэлькай віна ў руцэ я выходжу з пакоя,
Каб больш сюды ніколі не вярнуцца,
Замыкаючы за сабой усе магчымыя замкі.
Я выкідаю ключы.
На ўсялякі выпадак.
***
Што ні кажы,
А ацтэкі ведалі жыццё.
Нават іхні бог, што апякуецца творчасцю,
Сядзіць на троне з марыхуаны.
Час ад часу
Сваімі белымі тонкімі пальцамі
Адрывае каліўца,
Размінае яго,
Падносіць да носа,
Глыбока ўдыхае пах,
Кідае пакамечанае каліўца ў рот
І доўга ганяе яго языком
Ад шчакі да шчакі,
Хвіліну сядзіць задуменны,
Сплёўвае.
І так гэты ацтэкаўскі бог
Сядзіць усё сваё бясконцае жыццё:
Адрывае і сплёўвае,
Адрывае і сплёўвае…
Верш пра хлебаробаў
Марыі Пушкінай
Калі-небудзь я напішу
Верш пра хлебаробаў.
Там будзе рэалістычна выпісаны
Вобраз хлебароба,
Ягоныя пот і кроў,
Там будзе пра жытнёвы колас,
Матуліны рукі, дзяжу
І маленькае зярнятка, што стала хлебам.
Калі-небудзь я абавязкова
Напішу верш пра хлебаробаў.
Але мне чамусьці,
Усё часцей і часцей,
Думаецца пра тыя зярняты,
Што не здолелі прарасці.
Хтосьці ўвесну шчодра рассеяў
Тысячы тысяч зярнят.
Паводле падлікаў дзяржаўнай статыстыкі
33% з іх не далі парасткаў.
І вось ляжыць яно ў зямлі,
І так яму горка і крыўдна,
Што яно пачынае плакаць.
Зерне плача.
На самоце я часта чую
Гэты плач.
Так плача безвыходнасць.
Безвыходнасць, абцяжараная зямлёю.
Свабода
Свабода ― гэта калі ведаеш,
Што за пачуццё асабістай выключнасці
Усё жыццё будзеш расплачвацца
Адзінотай.
Свабода ― гэта калі кожны
Можа сказаць,
Што першы катрэн твайго верша ―
Пафаснае фуфло.
Таму свабода ― гэта калі кожны
Можа з гонарам прамовіць:
“Так, я підар!
Але і астатнія кандыдаты таксама!”
Дарэчы, свабода ― гэта яшчэ і
Калі я выкарыстоўваю
У сваіх вершах словы:
Підар, блядзь і піздзец.
Свабода – гэта ведаць, што
Праўда заўсёды адзіная,
Але ў кожнага яна Свая, бо
Свабода —гэта пісаць верш пра свабоду
Свабодным вершам, і ведаць, што
Адзінае тваё наканаванне —
Публікаваць санэты пра каханне.