Што было, і што ёсць, і што будзе -
Хай ступае каноўнай ступою:
Толькі вопыт, які тут здабудзем,
Забіраем у вечнасць з сабою.
Хай жа дух твой і далей шчыруе,
Праўду, волю, натхненне мілуе!
10. XII.'96
• • •
Сябры, мне добра з вамі, -
Заўсёды добра з вамі!
Пагэтаму і чарку
Я падніму за вас:
Хай мы да скону будзем
Багатыя сябрамі
І вераю натхнёнай
У сэрцаў зорны час!
7 студзеня '81
КУПАЛЬСКАЕ
Галіне Скарыне
Юдольныя,
і плацім мыта
За ўсё, што выпадзе ў дарозе:
Найперш -
за пыл ды за каменне,
За град
і за няшчаду спёкі,
Але -
і за глыток з крыпіцы,
І за ліповы пах мядовы,
І за сцяжыну прад вачыма,
І за валошку каля сэрца...
А Купалка зноў гукае
Ночкі цёмнай не баяцца,
Кветку-папараць шукаць...
5 ліпеня '97
УГНЯЗДУЙ МЯНЕ Ў СЭРЦЫ
Паку Чжэ Ву,
С. Я. Йоффэ
Пілігрыму ад поўдня да поўдня
Цераз плыўныя нетры часу
Зоўна выбліснуў промень з Усходу:
- Я апірка твая:
не будзеш
Выпускаць мяне з рук у дарозе -
Не зняможашся на куп'іску,
Па каменні не падаб'ешся.
Я - апірка твая.
І кладка:
Не сцураешся, не разбурыш -
Правяду цябе лёгка, лётка
Цераз твань і цераз правалле.
Кладка я твая.
І апірка.
І - цяпельца на гострых проймах:
І сагрэю я, і разважу,
І ў жарынку сэрца зыначу,
Калі ў сэрца мяне ўбярэш ты
Як святло,
як святло Любові.
Калі ў сэрца мяне ўбярэш ты,
Калі мне аднаму слугавацьмеш -
Успануеш сам над сабою,
Над памрокам і над бядою,
Над ступою між зор, пілігрыме.
Угняздуй мяне ў сэрцы.
21 лістапада '95
РАТУНАК
Уладзіміру Барну
У зонгах восені прыпеў -
Не кроны веснавой.
Пара запальваць у сабе
Агні душы сваёй.
У слотаю набраклы дзень
Пры верным іх святле
Пара цвяроза аглядзець,
Што ў плён, а што - на тлен.
Няшчадна кінуць што ў агонь,
А што - аберагчы,
Каб зноў ад сонца самаго
Вясне прыняць ключы.
Нам адмыкаць сябе сяўбе.
Гукнуўся дзень з савой...
Пара запальваць у сабе
Агні душы сваёй.
17 кастрычніка '79
ПЕСНЯ Ў ЦЯРНОЎНІКУ
Алесю Разанаву
Лісцё між калюкоў
Буй-цвету наварожыць,
I сцішнавата ў гэтай варажбе...
Давермася сабе:
Што ўмеем мы, што можам?
Давермася найлепшаму ў сабе.
Усё, што варта нас,
Дарогу заступае,
Бо шлях адзін: не ўскрай, а толькі праз.
І вастрыё стралы
Дакладна гэта знае,
І руху птах наўзрыд снявае ў нас...
Хай з думак ападзе
Цярновае калючча.
За ўсё, што ёсць - і ў тле, і ў харашбе,
За неймаверны дар
Прылетаваць да кручы
Раскрыймася найлепшым у сабе.
15 ліпеня '88
II.
ТАЯ ЎСМЕШКА
А. Зм. Кушчынай
Праўду кажуць, што ўпоцемках доля брыдзе,
Бо не раз і не два спатыкнецца,
Хоць магічны ліхтарык даецца —
Тая ўсмешка, якая на вуснах цвіце,
А карэніцца ў саменькім сэрцы.
Як багата людзей умурована ў змрок
Страху, злосці або нараканняў,
Ні сабе, ні камусьці ў блуканнях
Не пасвецяць ні поблізу, ані здалёк,
Пераслеплыя - да шкадавання.
І як мала, як мала між люду такіх,
Хто ва ўласнай хадзе на выбоях
Зберагае, як найдарагое,
Чысты вогнік свайго міласэрдзя да ўсіх,
Сам аж свеціцца хто дабратою.