І Кітай маўчыць. Яму трэба інвестыцыі. Калі яны ўзброяцца і ў іх будзе 1,5—2 млрд. чалавек, яны без цяжкай зброі акуп. Д. Усх. і Сібір. Дрыжы, Расія! А нас могуць бамбіць, як Ірак. Які жах апаноўвае за дзяцей нашых!
10 дзён у бальніцы. Вынікаў лячэння не адчуваю. Сумна. Добра, што ў палаце тэлевізар. Пісаць немагчыма. Тумбачка нізкая, падаконнік — высокі.
18 красавіка 2003 года
Падклееныя лісцікі — прадукцыя 18 дзён ляжання ў бальніцы. На стале — сам не разбіраю свой почырк, а на нізкай тумбачцы... Чаму псуецца почырк? Рука не дрыжыць, а паводзіць сябе, як ногі мае.
Учора выпісалі з бальніцы.<...>
Лячылі кардыёлагі. Таблеткамі, тымі ж, якія прымаю гады тры. На тое, як поўзаю, — на мой апорна-рухацельны апарат — увагі 1%. Назначылі лазератэрапію. Прыняў 8 сеансаў. Паляпшэння ніякага. Ледзьве клыпаю з палачкай. За два дні да выпіскі паглядзеў артапед. Назваў лякарства (замест дыклафенаку), але ў гісторыю не запісаў, а я не запомніў. Хоць ёсць метады лячэння, апараты абследавання, якія здзіўляюць. Тое ж шунціраванне сэрца. У дзень маёй выпіскі суседу майму Ул. Вас. Моўчану рабілі кардыяграфію: ад правага паха дабраліся зондам да сэрца і прыбор запісаў — што там у яго сэрцы. Бляшка, якая можа даць інфаркт. Раяць шунціраванне. А чалавек знешне зусім здаровы. Разумны і добры. З суседзямі мне шанцавала ўвесь час — у бальніцы.
Славіў Хусейна. А ён — наставіў сабе помнікаў. А не мог арганізаваць хаця б абарону Багдада. Гіне старажытнейшая цывілізацыя. А прававерныя мусульмане! Такога разгулу марадзёрства не было ні ў адной вайне, ні ў адной акупаванай краіне. Спалілі нац. б-ку. Амерыканцам было выгадна паказаць: вось якія яны, прававерныя служкі алаха.
Чым кончыцца гэтая прага правіць усім светам? Лёсам Напалеона, Гітлера? Не, Буша на Св. Алену не сашлюць! Ёсць адна сіла — Кітай, якая можа спыніць бушаў. Але калі Кітай стане роўны ЗША па ваеннай сіле і ў
5 разоў большы па насельніцтве — гібель Расіі. Куды не кінь — усюды клін.
У бальніцу да мяне ні адзін сябра не прыйшоў... Учора заглянуў Марат Ягораў, калі я выпісаўся. Прыйшоў дадому...
22 красавіка 2003 года
Ваня рана разбудзіў: выклікалі цырульніка, чакалі. І Ваня сказаў:
— Дзед, віншую цябе. (Сказаў: поздравляю).
— З чым, Ваня?
— З днём нараджэння Леніна.
Крануў. <...>
Сёння заходзіла суседка прафесар-афтальмолаг Чвялева Клара Іванаўна, пенсіянерка. З болем расказвала: адзіная дачка з двума дзецьмі (унучкамі Клары Ів.) і мужам паехалі ў Канаду, абое фізікі, муж — кандыдат навук. Там, мабыць, за тутэйшыя долары адразу нанялі 4-х пакаёвую кватэру, за канадскія перабраліся ў аднапакаёвую: усё растрацілі, пакуль муж не ўладкаваўся па спецыяльнасці. Шукальнікі шчасця! З Расіі вывезлі 75 тыс. нявест, большасць там, у заходнім і ўсходнім раі, сталі прастытуткамі. А колькі іх зрабілася «начнымі бабачкамі» дома! Сюжэты для твораў, роўных «Воскресению». А пішуць, ставяць бяздарную лухту. Учора глядзеў: рускі амерыканец прыехаў дадому, да цёткі ў Маскву, каб ажаніцца на сваёй, рускай. Даў аб’яву, і перад домам яго сабралася 10 тысяч жанчын. Божа мой! Дастаеўскі, Талстой, Чэхаў, Бунін маглі б так абняславіць суайчынніц! Грамадства забіла б такога пісаку каменнем.
Нашы не дайшлі яшчэ да зневажання народа свайго. Але літаратура гіне без гэтага. <.>
25 красавіка 2003 года
У бальніцы я не думаў пра смерць. А цяпер зноў думаю, праўда, ужо не з ранейшым страхам, але жыць з такімі думкамі цяжка. Пасля лячэння хадзіць пачаў горш. Сто крокаў па калідоры, пакоі — і стомленасць. Сэрца пачынае часціць. Перакармілі таблеткамі? <.>
2 мая 2003 года
Мінуў Першамай! Якое свята было! Знішчаць з памяці народа і яго! Каму і чым яно перашкаджала?! І знішчаюць. Нават з памяці маіх равеснікаў... Я пазваніў Навуменку, Мятліцкаму. Савіцкі — на дачы. Аднаногі Раманаў паехаў у Белавежу — на адпачынак. Зайздрошчу. А я сядзеў дома. Мне цяжка выйсці ў двор. Маркотна. Сумна. <.>
Глушу сябе снатворнымі. Стану наркаманам, як Брэжнеў. Смерць не страшыць. <...>
Як псуецца почырк! Сам сябе не разбіраю. Ад чаго? Рукі, дзякуй Богу, не дрыжаць: магу пранесці поўную шклянку вады, чаю, кавы.
Думкі пра палітыку запісваць не хочацца. У свеце — бардак. Баюся, што ў недалёкім будучым мы станем калоніяй Амерыкі. «Свабоднымі», «дэмакратычнымі»...
1 чэрвеня 2003 года
Больш за месяц не разгортваў гэты гросбух. Пісаў «Начныя ўспаміны». Спалучаць не хапае сіл. Напісаў 30 ст. успамінаў пад агульнай назвай «Сюжэты» — як, з чаго, «с какого сора» (Ахматава) нараджаліся сюжэты раманаў, аповесцей... Ёсць цікавыя гісторыі.