— У Місхоры яна. Санаторый «Советская Белоруссия».
Зачыніўшыся ў кабінеце, ён да самага вечара круціў тэлефонны дыск, спрабуючы злучыцца з Місхорам, потым нейкім дзіўным чынам апынуўся ў «Каліне краснай», напіўся там, як павук, і проці ночы выправіўся на чыгуначную станцыю.
Наступным ранкам, раздзёршы павекі, ён угледзеў у вагонным акне жаўтлявы будынак з шыльдаю «Дно», утрапёна міргнуў вачыма і скаціўся з паліцы.
Ранак быў халодным. Вецер шкуматаў кашулю, ганяў па лобе пасму валасоў, казытліва пералічваў драбы, але Макар не адчуваў холаду. Стоячы на платформе, з пакамечаным рублём у кішэні, ён паспрабаваў уцяміць: як патрапіў на цягнік і чаму паехаў на поўнач, калі Місхор знаходзіцца на поўдні, і, нічога не ўцяміўшы, пайшоў шукаць рэдакцыю мясцовай газеты, каб пазычыць у калегаў грошай на адваротную дарогу.
Наогул, апошні месяц, пачынаючы ад векапомнай п’янкі на загараднай базе, Макару стала не толькі адбіваць памяць, але і пачала мроіцца розная лухта. Засынаючы, ён чуў Дануцін смех, Данута прыходзіла да яго ў снах; ён, укленчаны, кранаўся гладкага калена і, узняўшы вочы, з жахам бачыў, што перад ім не Данута, а страхамордлівая ведзьма. Раніцою, з пахмелля, ён чуў мармытанне, якое далятала з вадазліўнага бачка, а ўдзень яго часцяком ахопліваў жах, і ў такія хвілі яму карцела выкінуцца ў акно альбо гваздануць бутэлькай па галаве небараку Хаміцкага. Вось і цяпер, пачуўшы вантробны голас Тарзана Пятровіча Куксёнка, якога сталі прабіраць следам да Мурленем, Макар памкнуўся гваздануць дырэктара прамкамбіната графінам па галаве, але, адумаўшыся, скрыгатнуў зубамі і — нечакана для сябе самога — рушыў да выхаду. Ля самых дзвярэй за ім увязалася чмяліна, а яшчэ праз хвіліну з залы каціным крокам выйшаў Мандрык.
Што б там ні казалі паэты-песеннікі, а каханне — страшная рэч. Тлуміць, кроіць сэрца, а парой папросту нішчыць людзей. І якіх людзей! Можна налічыць не адзін дзясятак славутасцяў, якія, зазнаўшы няшчаснага кахання, засіліліся, атруціліся альбо, як талстоўская Ганна, кінуліся пад колы цягніка. Скажам таксама, што і аўтар гэтага аповеду зведаў свойчас мілоснае ачмурэнне, а таму, апісваючы пакуты свайго героя, працяўся да яго шчыраю спагадай.
Ну сапраўды, ці можна было не паспачуваць герою, апісваючы, як той даставаў з рэдакцыйнай шафы ружы, якія тры дні прастаялі ў слоіку з-пад гарчыцы, а ружы аказаліся прывялымі; ці ж можна было не хвалявацца, апісваючы, як герой ішоў, пасля доўгай разлукі, на сустрэчу са сваёй каханай, і ці можна было не мацюкнуцца, згадаўшы старую порхаўку, якая сядзела ля пад’езда? І, падумаўшы, аўтар выкінуў гэтыя сцэны з аповеду, каб не надаваць твору залішняй шчымлівасці і не засмечваць яго нецэнзурнай лаянкай.
— Прыехала. Гадзіну таму, — паведаміла порхаўка, калі Макар падышоў да пад’езда.
Навіна напоўніла душу яшчэ большым неспакоем. Зрабіўшы выгляд, што нічога не чуе і не бачыць, Макар выцягнуў з газетнага скрутку прывялыя ружы, увабраў галаву ў плечы, нясмела пераступіў парог.
Гэтым разам ён адразу ж пазваніў, і ў той жа міг, як званок аціх, сэрца ягонае спынілася. Магчыма, калі б гаспадыня кватэры забавілася і не адразу адчыніла, Макар бы тут, ля дзвярэй, і памёр, але, на шчасце, за дзвярыма рыпнула падлога, кляцнуў замок і на парозе паўстала яна… Данута. Сэрца балюча сцялася і затахкала з такім імпэтам, што ў Макара закружылася галава і кветкі, якія трымаў за спінаю, выслізнулі з самлелых пальцаў.
Ён стаяў, баячыся зірнуць на Дануту, а калі, нарэшце, зірнуў, дык сэрца ягонае зноўку спынілася. На загарэлым Дануціным твары, дакладней, у куточках пульхнатых губ, блукала грэблівая ўсмешка. Акурат такая ж усмешка блукала на вуснах Фаіны Сцефурак, калі тая выганяла з залы гудлівага чмяля.
— Не прыходзьце сюды, — сказала, як адсекла, гаспадыня кватэры і, прычыняючы дзверы, дадала: — І не званіце.
Хвілін дзесяць, не меней, стаяў Макар перад дзвярыма і ачомаўся толькі тады, калі пачуліся шаргатлівыя крокі. Ён падняў з-пад ног букецік, бліснуў слязлівым вокам і, збягаючы па сходах, усунуў прывялыя кветкі знаёмай бабулі.
Невядома, куды б кінуўся Макар і што б ён стаў рабіць, калі б не наляцеў у дзвярах пад’езда на шырокую спіну Мішкі Мандрыка. Мішка стаяў на парозе і смаліў папяросу.
Іншым днём ды іншым часам Макар здзівіўся б такой сустрэчы, але цяпер, асавела глянуўшы па баках, ён адно толькі мыкнуў ды рассунуў два пальцы, просячы ў сябра папяросіну. Не дачакаўшыся, пакуль Мішка вытрасе з пачка беламорыну, Макар яшчэ раз мыкнуў і няпэўнай хадою пайшоў сваёй дарогаю.