– Owszem, tak.
– Wyobraźmy sobie taką sytuację: ten pański Włoch nachyla się nad miejscowym oprychem i łamaną angielszczyzną mówi: „Każ jej, niech zadzwoni do męża i nie powiadamia policji”. – Uśmiechnął się półgębkiem. – Chociaż to wszystko jedynie domysły.
Obróciliśmy się jednocześnie i zawróciliśmy w stronę samochodu.
– Ta dziewczyna-dżokej wciąż jest jeszcze trochę nerwowa i nieufna – zauważył.
– Takie są skutki tego rodzaju doświadczeń. Niektóre z ofiar do końca życia zachowują się nieufnie względem obcych.
– Biedna dziewczyna – powiedział, jakby nie wziął pod uwagę, że osoby uwolnione też mogły mieć problemy, ofiary z natury rzeczy mniej interesowały stróżów prawa niż przestępcy.
Wyjaśniłem, że w chwili obecnej z Johnem Nerritym jest Tony Vine i dodałem, że ojciec dziecka powinien do tej pory powiadomić lokalną policję o uprowadzeniu syna. Eagler zanotował adres i powiedział, że „nawiąże kontakt”.
– Dobrze, że tę sprawę poprowadzi Tony Vine – powiedziałem. – Jest bardzo bystry, będzie pan miał okazję się przekonać.
– W porządku.
Umówiliśmy się, że jutro z samego rana prześlę mu kopię portretu pamięciowego Giuseppe i raport dotyczący uprowadzenia Alessi, i po chwili wróciliśmy do mojego wozu.
– Dobrze, panie Douglas. – Uścisnął lekko moją dłoń, jakby dobijał targu; różnił się od Pucinellego jak żółw od zająca; jeden przebiegły, drugi bystry, jeden pomarszczony, kryjący się w swojej skorupie, drugi w eleganckim mundurze, jeden zawsze spięty i nieomal wychodzący z siebie, drugi z pozoru beztrosko rozluźniony. Pomyślałem, że niezależnie od wszystkiego, gdybym miał wybierać, wolałbym, aby ścigał mnie Pucinelli.
11
John Nerrity był mocno zbudowanym mężczyzną średniego wzrostu o włosach przyprószonych siwizną, przyciętych krótko i starannie, i z elegancko przystrzyżonym wąsikiem. W innych okolicznościach zapewne miałby w sobie wiele uroku, ale tego wieczora widziałem przed sobą tylko mężczyznę nawykłego, by rządzić, który poślubił kobietę o połowę młodszą od siebie i chyba bardzo tego żałował.
Mieszkali w dużym, stojącym na uboczu domu na skraju pola golfowego w pobliżu Sutton, na południe od Londynu, zaledwie pięć kilometrów od Epson Downs, gdzie ich czworonożne cudo zbiło fortunę jako niespodzianka wyścigów.
Dom z zewnątrz o zmierzchu, kiedy tam dotarliśmy, okazał się budowlą z lat trzydziestych w stylu Tudorów, choć całkiem udaną i umiarkowanie wystawną. Wewnątrz, ciągnące się od ściany do ściany dywany wyglądały, jakby nikt po nich nie chodził, obite brokatem fotele wydawały się nieużywane, na jedwabnych poduszkach nie było ani jednej zmarszczki, a tapety i farba na ścianach prezentowały się nieskazitelnie. Barwne, ani trochę nie wyblakłe zasłony zwieszały się sztywnymi, równymi fałdami spod ozdobnych lambrekinów, a na kilku stolikach kawowych z metalu i szkła leżały błyszczące, przez nikogo nie czytane, grube księgi. Nie było tu żadnych zdjęć ani kwiatów, obrazy zaś dobrano, by zajęły wolną przestrzeń, ale nie zaprzątały myśli odwiedzających to miejsce osób – wszystko to przywodziło na myśl raczej wystawę sklepową niż dom, gdzie mieszkał mały chłopiec.
John Nerrity trzymał w dłoni szklankę dżinu z tonikiem, w której pobrzękiwały kostki lodu i pływał plasterek cytryny, co już samo w sobie świadczyło, że dzielnie stawia opór przeciwnościom losu. Nie wyobrażałem sobie, aby Paolo Cenci mógł chociaż pomyśleć o lodzie i cytrynie w ciągu zaledwie sześciu godzin po otrzymaniu pierwszego żądania okupu, z trudem był w stanie napełnić szklankę, tak trzęsły mu się ręce.
Nerrity’emu towarzyszył Tony Vine z najbardziej enigmatycznym wyrazem twarzy, jaki u niego zaobserwowałem, i jeszcze jeden mężczyzna o surowym obliczu i posępnym spojrzeniu, który mówił z takim samym akcentem jak Tony, a ubrany był w prosty sweter i płócienne spodnie, wyglądał, jakby wrócił właśnie ze spaceru z psem.
– Nadkomisarz Rightsworth – rzucił Tony, przedstawiając go z niewzruszoną powagą. – Czeka na rozmowę z panią Nerrity.
Rightsworth lekko skinął głową. W geście tym dostrzegłem sporo rezerwy. Jeden z tych policjantów, pomyślałem, który nie znosi cywili. Taki, który myśli o policji „my”, a o zwykłych ludziach „oni”, przy czym ci drudzy tym pierwszym nawet do pięt nie dorastają. Zawsze mnie zdumiewało, że policjanci tacy jak on pięli się po szczeblach kariery zawodowej, lecz Rightsworth stanowił żywy dowód na poparcie tej tezy. Przyszedł mi do głowy stary, absurdalny dowcip o tym, skąd się biorą gliny – jak to skąd, z glinianek – przy czym Popsy z pewnością podziwiałaby mnie za to, że zdołałem zachować niezmącony spokój i nawet nie uśmiechnąłem się półgębkiem.
Alessia i Miranda weszły razem do salonu, szły o krok za mną, jakby wykorzystywały mnie w charakterze tarczy, a sądząc po wyrazie twarzy Johna Nerrity’ego, widok żony nie wzbudził w nim nawet cienia miłości, współczucia i troski względem niej.
Nie pocałował jej. Nawet się nie przywitał. Powiedział tylko, jakby kontynuował przerwaną nagle rozmowę: – Czy zdajesz sobie sprawę, że Ordynans nie jest mój i nie mogę go sprzedać? Masz świadomość, że jesteśmy grubo pod kreską? Nie, oczywiście, że nie. Ty nic nie wiesz. Do niczego się nie nadajesz. Nie potrafisz nawet przypilnować dziecka, a co to za filozofia?
Miranda z tylu za mną zwiotczała i osunęła się na podłogę. Alessia i ja schyliliśmy się, aby pomóc jej wstać, ja zaś szepnąłem Mirandzie na ucho: – Ludzie, którzy się boją, często okazują gniew i mówią niemiłe rzeczy, które ranią innych. On się boi tak samo jak pani. Proszę o tym pamiętać.
– Co pan tam mamrocze? – rzucił ostro Nerrity. – Mirando, na miłość boską, podnieś się wreszcie, wyglądasz okropnie. – Spojrzał z niesmakiem na wychudłe, zmizerowane oblicze i zmierzwione włosy matki swego syna, po czym ze zniecierpliwieniem i odrobiną spóźnionego współczucia dodał: – No wstawaj, już wstawaj, oni mówią, że to nie była twoja wina.
Ale ona zawsze będzie tak myśleć, podobnie jak on. Niewiele osób zdawało sobie sprawę, jak pomysłowi, cierpliwi i uparci potrafią być porywacze. Mało kto im dorównywał pod względem zaangażowania i precyzji działania. Jeżeli tacy ludzie postanowią sobie, że kogoś porwą, prędzej czy później dopną swego.
Rightsworth powiedział, że chciałby zadać pani Nerrity kilka pytań, i odprowadził ją w stronę stojącej opodal sofy, za nimi zaś, pobrzękując lodem w szklaneczce, poczłapał jej zwalisty małżonek.
Alessia usiadła w fotelu, jakby nogi odmówiły jej posłuszeństwa, a Tony i ja zajęliśmy miejsce pod oknem, aby po cichu wymienić kilka uwag.
– On… – Tony wskazał ruchem głowy Nerrity’ego – krążył w tę i z powrotem po pokoju, jakby chciał wydeptać dziury w dywanie, i raz po raz wymyślał swojej żonie od najgorszych. Muszę przyznać, że ma bogate słownictwo. Kilku epitetów sam wcześniej nie znałem. – Wyszczerzył się w uśmiechu. – Ale zapamiętałem, nigdy nie wiadomo, kiedy mogą się przydać.
– Facet wyładowuje swój gniew na kimś, kto nie może mu się przeciwstawić.
– Szkoda kobitki, ciężko ma w życiu.
– Wysunięto nowe żądania?
– Zero. Nic. Nul. Nasz wesołek, Rightsworth, przyniósł ze sobą całą walizkę urządzeń podsłuchowych, ale powiadam ci, facet nie ma pojęcia, jak działa większość z nich, i nie potrafi ich używać. Sam założyłem podsłuch w telefonie. Nie lubię, jak mi wchodzą w drogę i brużdżą jacyś piórkowani amatorzy.
– I zakładam, że gość nas nie lubi – powiedziałem.
– Rightsworth? Gardzi ziemią, po której stąpamy.
– Czy to prawda, że John Nerrity nie może sprzedać tego konia? Zadałem to pytanie bardzo cicho, ale Tony obejrzał się, żeby mieć pewność, że ani państwo Nerrity, ani Rightsworth nie usłyszą odpowiedzi.
– Wyrzucił wszystko z siebie, kiedy tylko się tu zjawiłem. Wygląda na to, że interesy naszego klienta idą marnie i gość postawił wszystko na tego konia w nadziei, że wykaraska się dzięki niemu z tarapatów. Innymi słowy zapożyczył się po same uszy na poczet tego konia. A teraz się wścieka, bo nie ma szans na zebranie całej forsy potrzebnej, aby odzyskać dzieciaka, miota się i wyżywa na innych, a tak naprawdę ma pełne gacie.