***
Карычневага не люблю
Hi на палянах,
Hi ля плота,
Калі злятае на зямлю
Ужо аджылая лістота.
У завірусе залатой
Яно крадзецца непрыкметна
I нішчыць
Разам з чарнатой
Вясёлую раскошу лета.
Яно выстуджвае датла
Ружовыя кастры чабору.
I ў свеце менее святла.
I ў свеце менее прастору.
Услед старому жураўлю
Яно гразіцца сцюжай ранняй...
Кар ычне вага не люблю.
Яно —
Як метка вымірання.
***
Каля бяроз, таполяў і калінаў
За далягляд скіроўвае шаша...
Пасля Варшаў, Парыжаў і Берлінаў
У Глыбачку спяшаецца душа.
Ад плошчаў, сквераў, авеню і стрытаў
Ты паімчацца стрымгалоў гатоў
Да ўзмежкаў, крушняў, баравін і рытвін
I пачарнелых ад дажджоў платоў.
Засумаваў без сажалкі і рэчкі,
Без студні з камяністым цёмным дном,
Без шнура жыта і без поля грэчкі,
Без лугавых рамонкаў пад вакном.
Яшчэ ў вушах не ўспела сціхнуць скерца,
Гучаць салонных скрыпак галасы,
А ўжо табе жаўрук чаруе сэрца
I радасць дорыць ранні звон касы...
Здалёк цыгарка бацькі свеціць знічкай.
Бяжыць насустрач згорблены сусед...
Абмыеш вочы полацкай крынічкай —
I ўбачыш раптам іншым цэлы свет...
***
Я горка вінаваты,
Што рваўся так,
Прасцяк,
3 вясковай цеснай хаты
На гарадскі прасцяг.
Я так наіўна верыў,
Што толькі там
Знайду
У свет нязнаны дзверы —
На шчасце ці бяду.
Ну што ж —
Набыў вядомасць
I нейкі дабрабыт
I прыязджаў дадому
У госці ды ў грыбы.
Ішоў на луг нясмела,
Як нёс валун даўгоў.
I ўсё душа балела
Забытаю тугой.
I ўсё яе цягнула
На даўнія шляхі,
Да баравога гула
I ў цёмны сад глухі.
I ўсё яна шукала
Дзіцячы тайны след.
I ўсё было ёй мала
I згадак, і прыкмет.
Як быццам апраўдання
Хацела зноў і зноў
За боль расчаравання
I за нязбытнасць сноў...
Ды час мінаў —
Я марыў
Паехаць ад крыніц
Да плошчаў і бульвараў,
Да шэрых камяніц.
I зноў падслепавата
Мне пазіралі ўслед
Мая старая хата
I мой сівы сусед.
I рваў душу мне одум,
Што,
Як ні гамані,
Удрэва ёсць заўсёды
Не толькі карані...
***
Чакаю светлага наступства,
Як рэдкіх зорак уначы,
А навакол так многа глупства,
Хоць крыкам на ўвесь свет крычы.
Так многа хамства і паганства,
I балбатні,
I мітусні,
I п'янства дзікага,
I чванства,
I інтрыганства,
I хлусні...
I ўсё на самы верх імкнецца,
Да ўлады рвецца напрасткі,
У праўды вырывае лейцы
I страх наймае ў ямшчыкі...
Я ў гневе праведным згараю,
Бунтую ў нераце прычын,
А не магу ўсю гэту зграю
Хаця б на міг перамагчы...
***
Гэты свет, здаецца, збіўся з тропу:
Бляск рэкламы,
Мітульга машын...
Хочацца ўцячы хутчэй з натоўпу,
Адпачыць у векавой цішы.
Каб вакол —
Hi пляжаў,
Hi гатэляў,
Hi вакзалаў з шумнай мітуснёй,
Каб цябе
Hi радыё, ні тэле
He глушылі джазам і хлуснёй.
Дзе знайсці той астравок спакойны,
Той прытулак мудрай цішыні,
Дзе маўчаць
I зоркі,
I іконы
I праклёнаў не чуваць ані? ...
Ды навокал —
Крыкі і грымоты,
Танкі,
Самалёты,
Караблі...
I мы ўсё бліжэй да адзіноты —
Аж да той, апошняй,
Што ў зямлі...
***
Хоць навокал хамства расцвіло,
Не збірайце для душы атруту
I нікому не рабіце зло
Нават і ў адчайную мінуту.