Ворагу свайму ў труну не плюйце —
Ён ужо адваяваўся тут.
Хай ідзе ў апопші шлях па-людску.
Там яго чакае Страшны суд.
I якім бы ён ні быў увішным,
Як бы ні куражыўся сп'яна,
Там нарэшце
Перад Усявышнім
Ён за ўсё расплоціцца спаўна...
***
Так мне хочацца заўсёды,
Каб з фартунаю самою
Мы не толькі мелі згоду,
А жылі адной сям'ёю.
Каб сваю адметнасць неслі
Мы не толькі ў вымаўленні,
Перад матчынаю песняй
Стаўшы моўчкі на калені.
Каб мы ўсе не забывалі,
Як да светлага прычасця —
Да прадзедавых падвалін
Сэрцам стомленым прыпасці.
Не саромеліся ўскрыку
I скупой слязы гарачай,
Калі ў радасці вялікай
Ці ў бядзе
Душа заплача.
I каб выстаялі
Нават
Пад касмічнай перагрузкай
3 нашай доляй,
Нашай славай,
3 нашай мовай беларускай.
***
Паслухмяныя, мілыя дзеткі,
Акуратненькія, яку кіно.
Вас я ўсё ўспамінаю гэткіх,
Хоць і выраслі вы даўно.
Я ў сваёй мітусні і не ўгледзеў,
Як вы лёгка набралі разгон,
Маладыя мае суседзі,
Дзеці новых, няўтульных дзён.
Што ж вы сталі так хутка бякамі
I прыслужваеце рублю,
Засялілі горад сабакамі,
Утапталі кветкі ў зямлю?
Вундэркінды,
Акселераты —
Папрыладжваліся, аднак...
Дзе тут час,
Дзе тут мы вінаваты?..
Дзе тут заўтрашняй злыбеды знак?..
БІЛЬЯРД
Калі твой першы шар
Улёгся ў лузе,
Уверх не ўскідвай трыумфальна кій,
Бо,
Нібы статак неслухмяны ўлузе,
Разбегліся шары ва ўсе бакі.
А твой супернік спадылба цікуе,
Праходжваецца моўчкі ля бартоў.
Ты здагадацца паспрабуй,
Якую
Паставіць пастку ён табе гатоў.
Узваж усё спрактыкаваным вокам,
Прыберажы галоўны свой удар
I ўверх ускінь свой кій,
Калі з прыцмокам
Улузу ляжа
Пераможны шар...
НА СМЕРЦЬ МІКОЛЫ СЕЛЯШЧУКА
Як нам хочацца доўга жыць!
Як нам хочацца шмат пабачыць!..
А ўжо хваля да ног бяжыць,
Затаіўшыся па-сабачы.
І цямнее,
Як быццам хто ўкраў
На матулінай пскуці свечку.
I хаваецца за небакрай
Горад вечны
I мора вечнае.
Падкрадаецца са спіны,
Свой бязлітасны час вызначае
Хваля зай здрасці і маны,
Недаверу,
Бяссілля,
Адчаю...
Пены прывідны паясок.
Як прыбой,
Гамана салонная...
I ля вуснаў —
Пясок,
Пясок
I вада,
Як сляза,
Салёная...
На Палессе
Па сотнях дарог
Пакацілася сонца кола...
Што ж для нас ты сябе не збярог,
Мі-ко-ла?!
***
Каля шляхоў гаі палаюць жоўта.
Між лужынаў пятляе каляя...
Як добра,
Што на свеце ёсць Крыжоўка
I хата прыдарожная мая!
Сюды я ад сталічнага бедламу
Употайкі спяшаюся ўдячы,
Каб адшукаць каля дзвярэй пад лавай
Да адзіноты роздумнай ключы.
Тут
Мой вясковы клопат вечаровы
Стамлёна абапёрся аб вушак,
I весела гараць у печы дровы,
I аж звініць ад цішыні ў вушах.
I не злуе мяне ўжо вокрык нейчы,
Не кліча звадыяш у свой пакой.
Hi вэрхалу няма,
Hi калатнечы,
А толькі —
Вецер,
Неба
I спакой.
Забылася заморская вандроўка.
Не сыкае трывога,
Як змяя...
Як добра,
Што на свеце ёсць Крыжоўка
I хата прыдарожная мая!..
***
Як вяртаешся дадому,
Сустракае і ўначы
Незабыты пах знаёмы,
Што не выветрыць нічым.
Удвары,
На падыходзе,
Вецер радасна дыхне
Свежым кропам,
Што ў гародзе,
I смалой,
Што на сцяне.