I павее ад паветкі
Сена звезенага дух.
I настой мядовы ў кветкі
Разліе суседні луг...
Выкідай з душы ўсе страхі,
Прыпыніся
I пастой,
Каб адчуць,
Як домам пахне,
Пахне роднаю зямлёй...
ПАЭТ І КАТ
Яны прыйшлі з сялянскіх хат
I звычак гарадскіх не мелі —
Паэт затурканы
I кат,
Што быў заўсёды пры партфелі.
Адзін
Узносіў да нябёс
Прысады родныя
I ўзгоркі.
Другі ж
Вярнуў ад вёскі нос
I кпіў з матулінай гаворкі.
Іх сцежкі розныя вялі,
I розныя манілі былі.
Яны сустрэліся,
Калі
Іх па суседству пасялілі.
Паэт
Прывёў сваіх сяброў,
Спяваў
I рагатаў без меры.
А кат
Стаіўся між муроў,
Надзейна зачыніўшы дзверы.
Паэт
Чытаў пра шум атаў,
Пра кветкі,
Што цвітуць усюды.
А кат
У гэты час шаптаў
Свае смяротныя прысуды.
Паэт захмелены
Дзяўчат
Прыводзіў вечарамі ў госці.
I кожны раз
Паэту
Кат
3 тупой нянавісцю зайздросціў.
Ён быў гатоў маліцца сам
На вусны юныя і косы.
I на паэта
Зноў пісаў
Да самай раніцы даносы.
I ледзь стрымаў шчаслівы крык,
Калі даведаўся пра тэта —
Што сэрца
Ад згрызот і крыўд
Спынілася ў грудзях паэта.
3 журбой,
Узятай напракат,
3 яхіднай стоенаю ўсмешкай
Каля труны паэта
Кат
Стаяў сярод людзей няўцешных.
Валокся ён за імі ўслед
3 мужчынскаю слязой скупою
I ўсім расказваў,
Што сусед
Памёр,
Нябога,
3 перапою.
I цешыўся —
Усім на зло —
Сваёю ўдачай непадсуднай.
Ды толькі
На душы было
Чамусьці
Горка і паскудна.
***
... Нясуць дзяўчаты юбіляру краскі.
Прэм'ер схіляе нізка галаву...
А мне не трэба афіцыйнай ласкі.
Я без дзяржаўных кветак пражыву.
Жыццё мне дорыць простыя прэзенты
Шумлівы лес
I ціхую ваду.
Адыдуць рэзідэнты, прэзідэнты.
I сам я ў свет інакшы адыду.
Забудуцца праклёны і законы.
Мінецца мімалётная бяда.
I будзе лепшым дарам —
Лес зялёны
I ціхая блакітная вада...
***
Шаноўны дружа мой,
Калі ўсур'ёз
Прыняць усе твае самаўсхваленні,
Дык трэба тут жа,
Не схаваўшы слёз,
Перад табою ўпасці на калені.
Ты так сябе спасціг і ацаніў,
Што мы,
Дурныя,
Ўрэшце зразумелі:
Мы б ні густых гаёў,
Hi плодных ніў
У родным краі
Без цябе
Не мелі.
Пішы гісторыю свайго жыцця,
Пішы,
Бо ці даўмеюцца пасля
Нашчадкі
У лабірынтах скрыўджанай душы
Шукаць твае загадкі і пачаткі.
Каму ж,
Як не табе,
Вядомы лепш
Вышыні ўзлёту
I глыбіні цноты,
Тваёй самаахвярнасці ясноты,
I кожны гнеўны спіч,
I мудры верш?
Цытуй сябе,
Любімага,
Цытуй.
Хто ж,
Як не ты,
Збярог усе цытаты,
Дзе кожны юбілей і сабантуй
На строгі ўсенародны ўлік узяты?
Збяры свае прароцтвы
і гразьбу,
Надзеі
I няспраўджаныя мары
I падрыхтуй для вечнасці
«Грасбух»,
Хай нават і ў адзіным экземпляры.
***
I ў задуменні вечаровым,
I ў дзённым клопаце сваім
Заўсёды быў я з родным словам,
Нідзе не разлучаўся з ім.
Калі яно са мной дружыла,
Я шчаслівейшы быў з людзей,
I хмельна кроў бурліла ў жылах,
I песня рвалася з грудзей.
Калі ж яно ўва мне змаўкала
I адцалялася на міг,
Я халадзеў душой завялай
I быў няшчасны і нямы.
Яно,
Як сонца,
Без спачыну
Свяціла ўсім маім гадам.
Дык як жа я яго пакіну?
Дык хіба ж я яго прадам?..