I не дай з душы ўспаміну
Адляцець у сіняву.
I тады я не загіну.
I тады я аджыву.
ВЯСКОВАЯ ВЯСНА
Кожны раз вясна-красна
Сумны свет раскоўвае.
Ды сапраўдная вясна
Толькі ў нас —
Вясковая.
Тут
Журбу страсае лес
Шатамі намоклымі.
Тут
Такі пахучы бэз
У дзяўчат пад вокнамі.
Тут
У кожнай хаце кут
3 цешчамі нядрэмнымі.
Тут
Чаромху валакуць
Цэлымі бярэмамі.
Тут
Кляновік на сталы
Жонкі ставяць ранкамі.
I да вечара
Буслы
Кружаць над буслянкамі.
Кум на кумку
Адцямна
Салаўёў нацкоўвае...
Вось такая ў нас вясна —
Хмельная,
Вясковая.
***
Я раней задумваўся не часта
У штодзённай мітусні зямной:
А ці ёсць яно —
Людское шчасце,
Ці было яно калі са мной?
Меў, здаецца, я і хлеб і сала,
Роўным быў сярод гаспадароў.
Толькі вось часамі не хапала
Волі,
Грошай,
Ласкі
I сяброў.
3 нядобразычліўцамі спрачаўся,
Да высокіх спраў шукаў дарог,
А ці бачыў хоць здалёку шчасце,
Так я і не ўведаў,
Далібог.
А цяпер для шчасця мне даволі —
Каб пяро не выпадала з рук,
I ля ног шумела жытам поле,
I звінеў над галавой жаўрук.
***
Відаць, і супакоіцца пара.
Ужо нахваляваўся дастаткова.
I золата нясказанага слова
Не лепш няшчырай згоды серабра.
Стаміўся ў лабірынтах калатні,
Заблытаўся ў сілках чужой інгрыгі.
I засталіся мне
Сябры ды кнігі,
Ды адзіноты споведныя дні.
Наперадзе —
Бясконцы шлях глухі,
Што ўдачы і нажытку не пазычыць.
I праўды мне нямаў каго пазычыць.
I нечым расплаціцца за грахі...
***
Даруйце людзям таленавітым
Дзівацтвы,
Выдумку
I віно.
Ім за будзённасцю
I за бытам
Жыццё,
Нябачнае нам,
Відно.
Душой наіўнаю і раскутай
Яны адчулі раней за нас
I невядомыя нам пакуты,
I незнаёмы далёкі час.
Іх летуценнем
I азарэннем
Мы адкрываем дабро і зло:
Што ўсе лічылі пустым вярзеннем
Высокай ісіднаю ўзышло...
Дык не цягніце
Галля бярэмы
У той касцёр,
Што ля іхніх ног.
Грахі даруйце ім.
Недарэмна
Ім падарыў сваю ласку
Бог.
***
Які б нам лес ні выпаў горкі,
Стрываць патрэбна ўсё ў жыцці
I на святло высокай зоркі,
Не наракаючы, ісці.
На зло туманам і аблокам,
Узняць свой твар у вышыню,
Шукаючы бяссонным вокам
Крупінку боскага агню.
Паўзці,
Прастуючы без стомы,
Без хлеба нават і вады,
Праз гушчары і бураломы,
Праз багавінне і груды.
Ад злямчанай травы пажухлай,
Ад высахлых пахілых верб,
Каб толькі зорка не патухла,
Уверх карабкацца,
Уверх.
I ўрэшце,
Дыхаючы ледзьве,
Дапасці да крутой гары,
Упасці
I шчасліва ўгледзець,
Што зоркаўсё-такі гарыць...
***
Што ж такое дзееца на свеце? —
Здрада,
Як жыла,
Так і жыве
I вандруе весела ў карэце
3 залатым вянцом на галаве.
Ёй натхнёна ў бубны б'юць музыкі.
Ёй нясуць букеты гваздзікоў.
Разявакі,
Як на фэст вялікі,
Да яе бягуць з усіх бакоў.
У карэце,
Гружанай мяхамі,
Здрада ў свет імчыцца нацянькі,
і смяецца,
I рукой махае,
Раскідае шчодра медзякі.
Праляцела паўз натоўп імгненна,
Знікла з пылам за тарой крутой...
I стаіць наводшыбе
Сумленнасць,
Што ідзе па свеце пехатой...