Над вымаклым галлём
У садзе за вуглом
Скуголіць вецер на шчымлівай ноце...
Прыходзіць і да нас
Несамавіты час
Падумаць на джыццём у адзіноце...
***
У дні няшчасцяў і згрызот,
Калі адчай душу дратуе,
Калі не верыш і ў народ,
Адно суцешыць і ўратуе:
Што прысак памяці не згас,
Не зараслі кустамі нівы,
Што прыйдуць лепшыя за нас
I сцвердзяць лад свой справядлівы,
I спаляць хцівасці лаўжы,
I збажыной напоўняць клеці....
Дык варта жыць.
I трэба жыць.
I будзем жыць на гэтым свеце!
Жыві і радуйся,
Што ты яшчэ жывеш,
Што на стале ў цябе —
I хлеб, і масла,
I ў сэрцы выспявае новы верш,
I кволая надзея не пагасла.
Ну што ж,
Калі не спраўдзіліся сны,
Калі ў душы ўсё новыя трывогі.
Ёсць крык жаўны,
I вечны шум лясны,
I над дарогай —
Месячык двурогі.
Наіўным летуценням больш не вер.
Падманлівасць —
Як рана нажавая...
Жыві і цешся,
Што яшчэ жывеш
I што твая душа яшчэ жывая.
***
Беларусь, твой народ дачакаецца
Залацістага, яснага дня.
Я не дбаю пра ўласную славу,
Не чакаю сабе ўзнагарод.
Толькі крыўдна даўно за дзяржаву
I за свой цягавіты народ.
На здзіўленне суседняму люду,
Ён зусім не такі, як усе, —
То прыгрэе дурнога прыблуду,
То вар'ята высока ўзнясе.
I на лес свой пасля наракае
3 непазбыўнай святой прастатой,
Што і хата ў яго не такая,
I набытак чамусьці не той.
I ніяк не збярэцца
Краіну
I прыбраць, і дагледзець як след.
Уздыхае,
Што Бог яго кінуў
I адрокся багаты сусед...
Дык ці здольныя з поўнаю кайстрай
Мы па свеце ісці, як раўня,
Каб народ наш
Усё ж дачакаўся
Залацістага, яснага дня?..
***
Легенды час развенчвае,
Выпальвае датла.
Я думаю пра вечнае
(Мая пара прыйшла).
Пра тое непадманнае
I ў хаце, і ў царкве,
Што не дзяржаўнай маннаю,
А сухаром жыве.
Пра тое непараднае,
Што многім не відно.
Па тэле і па радыё
Не хваліцца яно.
Пра тое несмяротнае,
Што век не задушыць,
Што чыстай песняй роднаю
Струменіцца з душы.
Пра тое непаўторнае,
Што маем на зямлі,
Каб не з жабрацкай торбаю,
А горда ў свет ішлі.
Пра вечнае,
Пра вечнае,
Асноўнае з асноў,
Дзе Беларусь прасвечвае
3 усіх легенд і сноў...
***
За кармушкаю ўслед не бегаю
I не каркаю, як усе.
I таму варонаю белаю
Станаўлюся я пакрысе.
Чарадою крыклівай ходзячы,
Натапырыўшыся ў імгле,
Падазрона глядзяць суродзічы
На нязвыклыя крылы мае.
Не куваю,
Не кукарэкаю,
Не шукаю глушцовых сцяжын,
А здаюся ім недарэкаю,
Непатрэбным зусім і чужым.
Перад зграяй безабаронны,
Пад вятрамі трываючы ледзь,
I памру я белай варонай,
Не збіраючыся чарнець.
***
Сумна падлічваем страты.
У прэсе і ўлесе —
Прагалы...
Губяць прыроду нітраты.
Губяць народы нейтралы.
Зменены флагі на транты.
Мора прадэджваюць тралы...
Вецер разносіць нітраты.
Просяць спаксш нейтралы.
Сквапныя лічаць караты.
Спрытныя дягнуць каралы...
Выбух рыхтуюць нітраты.
Здраду не чуюць нейтралы.
Ніва чарнее ля хаты.
Душы адчужанасць сцяла...
Губяць прыроду нітраты.
Губяць свабоду нейтралы.
***
Мінаюць гады.
Адсяваюць яны
Усё выпадковае,
Дробнае.
Раней казалі:
«Было да вайны».
Цяпер ужо кажуць:
«Было да Чарнобыля».