Аднойчы восенню, у суботу, ён зайшоў нас:
- Збірайся, Ціма, паехалі ў Каралішчавічы _ "Масквічок" гатовы, я кавуноў накупіў і яшчэ сяго-таго. Адпачнем, а заўтра вечарам вернемся. I Віліка бяры.
Але ў бацькі былі рэдакцыйныя справы, і ён паабяцаў, што прыедзе пазней. Усевалад Ігнатавіч паехаў, а бацька праз гадзіну дабіраўся на аўтобусе.
Ад шашы да Дома творчасці — кіламетры тры па гравійцы. За паваротам дарогі мы ўбачылі перавернуты дагары коламі "Масквіч". Навокал валяліся розныя рэчы: адзенне, бутэлькі, кнігі, паперы і... кавалкі ўшчэнт разбітых кавуноў. Гаспадар машыны сядзеў, збялелы як палатно і, гледзячы некуды паверх дрэў, еў кавуны.
Бацька падскочыў да яго, пачаў трэсці, крычаць, паіць карвалолам. Калі дзядзька Сева апамятаўся, яны пайшлі далей разам.
Машыну паднялі добрыя людзі, яна аказалася непашкоджанаю...
Другі выпадак. Калі ў 1958 годзе я здаваў дакументы ў прыёмную камісію медінстытута, непрыемна ўразіла мяне заўвага сакратара, што я буду паступаць на агульнай аснове, бо не маю льгот: не хапіла аднаго месяца рабочага стажу.
У роспачы я вярнуўся дамоў і ў двары спаткаў Усевалада Ігнатавіча:
- Ты чаго, Вілік, такі невясёлы?
Я ўсё расказаў яму.
- Не бяда. Думаю, што ўсё абыдзецца.
Пад вечар ён прынёс мне даведку - дадатак да працоўнай кніжкі, што я больш за месяц працаваў у часопісе "Бярозка" карэктарам. На шчасце, даведка не спатрэбілася, але дабрыню дзядзькі Севы я помню ўсё жыццё.
Дзе б ні жыў бацька, ён меў многа сяброў-пісьменнікаў. Яны заходзілі да нас і падоўгу вялі размову пра літаратуру, пра жыццё.
Сяброўства бацькі з Яўхімам Коханам, таленавітым паэтам-лірыкам, пачалося яшчэ ў юначыя гады. Разам друкавалі свае першыя вершы ў дадатку "Вясна" да газеты "Камуніст", дзе рэдактарам быў Міхась Лынькоў.
У 30-ыя гады Яўхім Іванавіч не па сваёй волі апынуўся ў Расіі. Пасля вайны сябры знайшлі адзін аднаго, перапісваліся, некалькі разоў Кохан прыязджаў да нас. Тады з бацькам яны падоўгу ўспаміналі Лынькова, Мікуліча, іншых сяброў, сваю маладосць і Бабруйск...
Наш стары дом доўга памятаў сціплага, глыбока інтэлігентнага Пятра Глебку, ягоную дачку Ларысу, Яна Скрыгана з Ганнай Міхайлаўнай, Янку Брыля з Нінай Міхайлаўнай, добрую Ядвігу Паўлаўну Навуменка.
Не абмінаў нашага дома і Максім Танк. Яўгена Іванавіча - прыгожага, высокага і зграбнага чалавека - я ведаў і любіў з маленства. Ен быў сапраўднаю душою застолля.
3 Уладзімірам Дубоўкам мы пазнаёміліся ў 1958 годзе, калі ён вярнуўся ў свае родныя мясціны пасля дваццацівасьмігадомай ссылкі. Гэта ён яшчэ ў 20-ыя гады XX стагоддзя напісаў свае знакамітыя радкі, прысвечаныя роднай краіне:
Дубоўка быў цудоўны чалавек, з глыбокімі і добрымі вачыма. Ягонае аблічча, што нагадвала мне легендарнага волата - князя Усяслава Чарадзея - я ўспамінаю да гзтага часу.
Некалькі лістоў, кніг, падораных нам, фотапартрэт з аўтографам захаваліся дагэтуль. Дарэчы, на "Палескай рапсодыі", Дубоўка напісаў: "... на ўспамін аб нашым спатканні, каб яно было не апошнім".
На шчасце, мы бачыліся з ім яшчэ не раз, хаця Уладзімір Мікалаевіч стала жыў у Маскве.. .
Мая мілая, добрая мама, барацьбітка за справядлівасць, часам магла накрычаць і нават (які жах!) шлёпнуць ручніком. Хаця ў цэлым мы былі паслухмяныя дзеці.
У самы пік мамінага выхавання з кабінета з'яўляўся бацька. Ён станавіўся ў дзвярах, рабіў сумны выгляд, распрасціраў рукі, хапаўся за галаву - і ўсё моўчкі.
На гэтым выхаваўчы парыў нашых родных гаснуу, калі мама не пераключалася на бацьку. Ен, дарэчы, нікога ніколі не караў: дастаткова было незадаволенага погляду альбо некалькіх "ласкавых" слоў. Мяне толькі аднойчы крутануў за вуха ды адапхнуў - і то за справу.
Мае родныя старыя, тады яшчэ такія маладыя....
Бацька добра ведаў і любіў лес, э задавальненнем прагульваўся па ім, асабліва раніцай і Увечары. Ён навучыў мяне збіраць грыбы: мы разам хадзілі ў лес каля Еўлічаў, у Каралішчавічах, на Нарачы.
Бацька меў незвычайны талент да збору грыбоў: пройдзе па вытаптанай сцежцы, дзе да яго многія прайпшлі, падыме кіёчкам лапку ельніка - добрая сямейка баравікоў, адгорне траву - падасінавік, раскідае лісце - маслякі... Потым мама іх смажыла ці тушыла з бульбай -смаката!