— Стрыечны брат быццам не жэніцца, а кабылу купляе, — заўважыў Багуслаў Глябовічу, які таксама сядзеў як на іголках, назіраючы за напружаным торгам.
Але абураўся толькі князь — астатнія госці сачылі за торгам як за цікавым спектаклем. Уменне таргавацца малдаване вельмі паважалі. Скончыўшы з пасагам, узяліся вырашаць рэлігійныя супярэчнасці паміж кальвінісцкай верай жаніха і праваслаўем нявесты. Гэтае пытанне таксама ўжо ўлагодзіў пан Мяржынскі падчас мінулага прыезду ў Ясы. Але Лупу, скарыстаўшыся прысутнасцю кіеўскага мітрапаліта, а можа, і па дамоўленасці з ім, вырашыў яшчэ раз паспрабаваць схіліць князя Януша ў больш карысны для інтарэсаў праваслаўя бок. Гутарка зацягвалася. Мітрапаліт паходзіў з роду малдаўскіх гаспадароў Магіл і быў далёкім сваяком памерлай жонкі Януша Катарыны і прысутнага тут пана Патоцкага. Ён спрабаваў весці размову так, каб не надта закранаць рэлігійныя перакананні жаніха, які ўжо і так пайшоў на саступкі гаспадару, пагадзіўшыся на вянчанне паводле праваслаўнага абраду. Але гаспадар, як і яго дачка, настойвалі на хрышчэнні будучых дзяцей у праваслаўі, на што Януш ні пры якіх умовах пагадзіцца не хацеў.
— Я не чыніў уціску сваёй першай жонцы, якая была каталічкай, і рэлігійныя перакананні Марыі таксама буду паважаць, — горача запэўніваў ён. — У Заблудаве, які ёй перадам, нават праваслаўную царкву пабудую. Але дзеці евангелікамі павінны быць!
Без сумневу, кіеўскі мітрапаліт разумеў усю выгаду Царкве ад таго, што наступным кейданскім уладальнікам можа стаць праваслаўны, і хацеў дапамагчы малдаўскаму гаспадару. Гэтаму перашкодзіў князь Багуслаў, які рашуча падтрымаў кузэна, аднак дыпламатычна паабяцаў зрабіць добрае ахвяраванне на заблудаўскі храм. Сварыцца з уладальнікам Слуцкай епархіі мітрапаліт не захацеў, пытанне вырашылася менавіта так, як хацелі Радзівілы, хоць спрэчка і зацягнулася да глыбокай ночы.
Шлюбную дамову ўрачыста замацавалі подпісамі, і менавіта тады, калі стомленыя госці збіраліся ісці спаць, Лупу падаў Янушу паперу са словамі напісанай па-руску[176] шлюбнай прысягі, якую ён павінен быў зачытаць ў царкве. Гледзячы, як змяніўся твар кузэна пасля яе прачытання, Багуслаў заклапочана схіліўся да яго.
— Што? — стомлена пазяхнуў ён, бо марыў ужо пра падушку.
Януш моўчкі тыцнуў пальцам у месца, якое яго так абурыла.
— …хай дапаможа мне бог і ўсе святыя, — прачытаў Багуслаў і таксама паморшчыўся: кальвіністы святых не шанавалі. — Згаджайся, брат, — падумаўшы, сказаў ён. — Інакш будзем сядзець тут да раніцы. А калі будзеш казаць прысягу, успомніўшы бога, прапусціш святых і ўсё. Думаю, мітрапаліт не будзе спыняць цырымонію з-за агаворкі, а Лупу я вазьму на сябе.
— Князь мае рацыю, — горача падтрымаў Багуслава Ян Мяржынскі. — Мітрапаліт чалавек разумны, але валахі абавязкова ўчэпяцца, што з прысягі слоў выкідаць нельга, іначай прысяга не будзе мець сілы.
Януш зразумеў, што кузэн з хітрым дыпламатам маюць рацыю.
— Ну, калі гэта ўсё, дарагі цесць, то можам гуляць вяселле! — з напускной бесклапотнасцю сказаў ён малдаўскаму гаспадару, які пільна сачыў за ім, каб не было нейкага падвоху. — А зараз я б хацеў паспаць, каб заўтра не драмаць перад гасцямі…
Раніцай пятага лютага ва ўсіх цэрквах Ясаў званілі ў званы, абвяшчаючы народу пра знамянальную падзею. На шляху ад палаца да царквы Трох Свяціцеляў, дзе павінны былі вянчаць маладых, стаялі святочныя аркі. Найбольшая была ўпрыгожана ўзорам, які сімвалізаваў яднанне двух родаў — чорны радзівілаўскі арол нёс шлюбны пярсцёнак да каранаванай галавы лупулаўскага быка з сонцам і месяцам. Шлях вясельнага поезда ахоўвалі гайдукі гаспадара ў святочных строях, стрымліваючы натоўп разявак, якія жадалі прабіцца наперад — не дзеля ўрачыстага дзейства, а каб сабраць золата, якое па традыцыі кідалі ў натоўп, каб маладыя жылі ў дастатку. Ведаючы гэта, многія занялі месца яшчэ з ночы і ахоўвалі яго, жорстка адпіхваючы тых, хто спазніўся.